The Shack – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The Shack

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: , ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 1.00 out of 5)
Loading...

Βασισμένο στο ομώνυμο best-seller βιβλίο, το The Shack μας κάνει συνοδοιπόρους στο πνευματικό ταξίδι ενός πατέρα. Μετά από μια οικογενειακή τραγωδία, ο Mack Phillips πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη που θα τον κάνει να αμφισβητήσει ακόμα και τις πιο ισχυρές του πεποιθήσεις. Αντιμέτωπος με μια κρίση πίστης, λαμβάνει ένα μυστηριώδες γράμμα που τον καλεί σε μια εγκαταλειμμένη καλύβα βαθιά στα δάση του Oregon. Παρά τις αμφιβολίες του, ο Mack ταξιδεύει στην καλύβα και συναντά ένα αινιγματικό τρίο ξένων με επικεφαλής μια γυναίκα με το όνομα Papa. Μέσω της συνάντησης τους, ο Mack ανακαλύπτει σημαντικές αλήθειες που θα μεταμορφώσουν την κατανόηση της τραγωδίας του και θα αλλάξουν τη ζωή του για πάντα.

the-shack

Μια ταινία που αφορά σε θέματα πίστης είναι πάντα ένα ακανθώδες εγχείρημα. Θέλει λεπτό χειρισμό το πως θα προσεγγίσεις ένα τόσο βαθύ θέμα χωρίς να τείνεις το δάχτυλο προς το κοινό σου, κουνώντας το διαδακτιστικά. Κάποιες ταινίες μπορεί να καταφέρνουν να μιλήσουν περί πίστεως με ειλικρίνεια, χωρίς να την αμφισβητούν όπως π.χ. την αμφισβητεί ο Bergman, αλλά ξεκάθαρα το The Shack δεν ανήκει στις ταινίες που πετυχαίνουν το σκοπό τους. Και αυτό συμβαίνει επειδή πρωτίστως κουράζει και δευτερευόντως δεν μπορείς να την πάρεις εντελώς στα σοβαρά.

Παρά τις αγνές της προθέσεις, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα προβλέψιμο, μονότονο και παρατραβηγμένης διάρκειας μελόδραμα, όπου όλα τα κλισέ χωράνε μέσα του και οι ερμηνείες προσπαθούν να φανούν δραματικές. Και λέω προσπαθούν επειδή σε πολλές υποτιθέμενες συναισθηματικές κορυφώσεις φαίνεται η αδυναμία των ηθοποιών να βιώσουν πειστικά τον εκάστοτε συναισθηματικό φόρτο, καταλήγοντας σε μια μείξη μασημένων λέξεων και υπερβολικού παιξίματος.

Επιπλέον, ενώ οπτικά προσπαθεί να είναι αιθέρια και να δώσει ένα κάποιο λυτρωτικό φως στα πράγματα, καταλήγει να είναι οπτικά άνευρη, χωρίς μια αισθητική η οποία θα αναλογεί στο Θείο μεγαλείο που προσπαθεί να προσεγγίσει.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, δεν έγκειται σε αυτά αλλά στο σενάριο. Συγνώμη, αλλά δεν μπορώ, έστω και παραβλέποντας το μελόδραμα, να κάνω πως δε βλέπω ορισμένα θέματα τα οποία θίγουν τον χριστιανισμό απερίσκεπτα. Χωρίς κανένα ίχνος σκεπτικισμού, αυτό που μας δίνεται είναι πως τα πάντα, ανεξαρτήτου αμαρτίας ή κρίσης συγχωρούνται μετά θάνατον. Και εφόσον ένας άνθρωπος που δέρνει τη γυναίκα και το παιδί του κατ’ εξακολούθηση μπορεί να λυτρωθεί, τότε προσωπικά οφείλω να αμφισβητήσω τη σοβαρότητα των όσων λέγονται. Και πέρα από τις κλισέ θρησκευτικές εικόνες που δίνονται, το τελικό, υποτιθέμενα καλόβουλο νόημα δίνεται τόσο άτσαλα και ατεκμηρίωτα που μόνο ως αποτυχημένο εγχείρημα μπορώ να χαρακτηρίσω το συγκεκριμένο φιλμ στο σύνολό του.

Για να μην παρεξηγούμαι, δεν είναι το πρόβλημά μου η χριστιανοσύνη καθαυτή, αλλά ο τρόπος που προβάλλεται. Και τελικά αυτό που απομένει είναι ένα φιλμ πληκτικό, προβλεπόμενο και αδιάβαστο λόγω της εξίσου αδιάβαστης πηγής του. Δεν ξέρω αν είναι καλή μεταφορά, ξέρω όμως ότι δεν είναι μια καλή ταινία.