Ρόμα (Roma) - Είδαμε τον νέο Alfonso Cuarón. Και ήταν νέος σε όλα του (κριτική ταινίας) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ρόμα

(Roma)


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 135
Χώρα: Μεξικό
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , , , , , , ,
Πρεμιέρα: 13-12-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 4.00 out of 5)
Loading...

Μία μέρα μετά την επίσημη έξοδο της ταινίας στις ελληνικές αίθουσες, η ταινία προβάλλεται στο Netflix. Και είναι κρίμα και άδικο. Διότι το μόνο πράγμα που μπορώ να σας πω από τώρα είναι ότι αυτή την ταινία, πρέπει να την δεις στο σινεμά. Στην αίθουσα. Στον φυσικό της χώρο. Γιατί το “Roma” δεν είναι μία απλή ταινία.

Το βασικό της χαρακτηριστικό είναι ότι αποτελεί ένα rollercoaster, με τον Cuaron να προσπαθεί να πει όσα περισσότερα μπορεί, αλλά χωρίς να προσπαθεί να τα επιβάλλει. Περίεργο αυτό που λέω, αλλά follow me.

Το “Roma” του Αlfonso Cuarón, είναι συναισθηματικό, ενθουσιώδες, και μοναδικό σε ό,τι αφορά τον δημιουργό του. Γιατί κάτι τέτοιο δεν έχεις ξαναδεί από τα χέρια του. Αρχικά τουλάχιστον.

Εξηγούμαι: Η ταινία ξεκινάει και τελειώνει, και εγώ αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο άνθρωπο που μου έχει χαρίσει τα “Children of Men” και “Gravity”. Για να συνειδητοποιήσω στο τέλος ότι κατάφερε να αφήσει την υπογραφή του και το στίγμα του σε κάτι φαινομενικά έξω από αυτόν.

Ο Cuaron εδώ, πήγε πίσω, και συγκεκριμένα στην δική του παιδική ηλικία για να δημιουργήσει μία έντονη προσωπική ιστορία, για την οποία σίγουρα δεν είσαι προετοιμασμένος σαν θεατής. Και αυτό γιατί έχει καταφέρει να συνδυάσει, χωρίς ο θεατής να το καταλαβαίνει, πράγματα που είτε δεν συνδυάζονται είτε είναι δύσκολο να συνδυαστούν στα χέρια κάποιου που δεν έχει το θάρρος να το κάνει. Κοντινά πλάνα που δίνουν την θέση τους σε wide shots. Εξέλιξη χαρακτήρων που παίρνουν τον χρόνο τους, χρόνο που συναντάς ευκολότερα σε ένα λογοτεχνικό κείμενο. Επικές σκηνές (στα πλαίσια ενός προσωπικού δράματος) που εξελίσσονται σαν επεισόδια μιας μινι τηλεοπτικής σειράς. Με μεγάλη χαρά μου λύθηκε και μία απορία: πώς θα καταφέρει να χωρέσει σε αυτήν την ταινία τα συνεχόμενα πλάνα του, για τα οποία είναι γνωστός; Και τα κατάφερε.

Ο Cuarón γυρίζει την ταινία ασπρόμαυρη, αφενός γιατί μπορεί και αφετέρου γιατί ήθελε να μας δημιουργήσει μία αίσθηση ονείρου. Φαίνεται να θέλει και να μην θέλει να αντιμετωπίσει ρεαλιστικά την ιστορία. Σαν να προσπαθεί να παρουσιάσει διαφορετικές εκδοχές της ίδιας αφήγησης.

Σε όλη την διάρκεια της ταινίας φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Cuaron, θέλει να τιμήσει τις κινηματογραφικές του επιρροές. Οι δρόμοι του Μεξικό του 1970, θυμίζουν Scorsese, ειδικά στο σημείο με την αιματοχυσία που συνέβη στην επονομαζόμενη Σφαγή του Corpus Christi, όπου 120 άνθρωποι σκοτώθηκαν από τις στρατιωτικές αρχές, κατά την διάρκεια μιας σχολικής πορείας. Το προσωπικό δράμα συμβαίνει ενώ η χώρα βρίσκεται σε κρίση, πράγμα που θυμίζει Del Toro. Οι ήρωες θα βρεθούν στο σινεμά για να παρακολουθήσουν την ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1969 “Marooned”, που αποτέλεσε έμπνευση του δημιουργού για το “Gravity”. Και σημειώνω για ακόμα μια φορά. Δεν αντιγράφει. Τους τιμά. Φαίνεται επηρεασμένος, αλλά ώριμος για να διαχειριστεί. Και όχι μόνο αυτό. Φαίνεται να έχει αφεθεί, και να αφήνει την ταινία να διηγηθεί τα πράγματα από μόνη της.

Η χρονιά είναι το 1970. Πόστερ από το μουντιάλ, που έγινε τότε στο Μεξικό φαίνονται παντού. Ο τίτλος αναφέρεται στην περιοχή “Colonia Roma” της περιοχής της πρωτεύουσας, αλλά και στην πεποίθηση του Cuaron ότι η πόλη του είναι μία νέα Ρώμη. Όχι σε κλίμακα, αλλά σε πλούτο και προσπάθεια ανάκαμψης.

Η ταινία είναι στον πυρήνα της η ιστορία δύο διαφορετικών γυναικών. Η μία είναι η Cleo, την οποία ερμηνεύει με πρωτοφανή ωριμότητα η ερασιτέχνης και πρωτοεμφανιζόμενη, Yalitza Aparicio, μία νεαρή γυναίκα, η οποία εργάζεται ως εσωτερική καμαριέρα μιας μεσοαστικής οικογένειας. Η πιο δυνατή σχέση της είναι με τα παιδιά της οικογένειας που δεν την βλέπουν καν σαν υπηρέτρια, Η άλλη είναι η εργοδότης της, Sofía (Marina De Tavira). H ζωή της Cleo θα αρχίσει να περιπλέκεται, με την Sofia να είναι η μόνη που μπορεί να την βοηθήσει, την ίδια στιγμή που η ίδια αντιμετωπίζει την δική της κόλαση.

Η φαινομενικά ήσυχη οικογένεια βρίσκεται υπό πίεση. Το πρώτο πλάνο της ταινίας είναι τα πλακάκια του εξωτερικού διαδρόμου του σπιτιού, διάδρομος που είναι μονίμως λερωμένος από τα περιττώματα του σκύλου της οικογένειας. Ο Antonio (Fernando Grediaga), ο άντρας του σπιτιού, προσπαθεί πάντα να παρκάρει σε αυτόν τον διάδρομο με χειρουργική ακρίβεια. Η Sofía μεγαλώνει τα 4 παιδιά τους, δουλειά που ουσιαστικά κάνει η Cleo. Την ίδια στιγμή που η Cleo ανακοινώνει στον δεσμό της, Fermín (Jorge Antonio Guerrero) ότι είναι έγκυος, η Sofia προσπαθεί να πείσει τα παιδιά της να γράψουν γράμματα στον πατέρα τους, ο οποίος λείπει σε έναν ιατρικό συνέδριο. Αυτό όμως που κρύβει είναι ότι ο Antonio έγινε το θύμα της κρίσης ηλικίας του, και αποφάσισε να τους εγκαταλείψει. Δύο παράλληλα δράματα, που έχουν σαν κοινό τις σχέσεις μεταξύ τους.

Σταματάω εδώ, γιατί αν συνεχίσω σίγουρα θα περάσουμε σε spoilers, που δεν πρέπει να ειπωθούν.

Η ταινία είναι ένας φόρος τιμής στην ανθρώπινη ψυχολογία, την γυναικεία ιδιοσυγκρασία και την ανθρώπινη πίστη. Για το αν είναι η καλύτερη ταινία του Cuaron, θα το αφήσω στην ιστορία να το δείξει. (Η δική μου αγαπημένη παραμένει το “Gravity”). Αλλά το “Roma” είναι από εκείνες τις ταινίες που σε κάνουν να πιστέψεις ξανά στους κινηματογραφιστές και στο σινεμά.