Dogman - Κριτική ταινίας – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr
Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 103
Χώρα: Γαλλία, Ιταλία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 22-11-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Ο Mαρσέλο, ένας ευγενικός άνθρωπος, εργάζεται καλλωπίζοντας σκυλιά. Από το πουθενά θα βρεθεί εμπλεκόμενος σε μία επικίνδυνη σχέση με τον Σιμόνε, ένα βίαιο πρώην μποξέρ, ο οποίος τρομοκρατεί όλη την γειτονιά. Σε μία προσπάθεια να επανακτήσει την αξιοπρέπειά του, ο Μαρσέλο θα ξεκινήσει μια διαδικασία εκδίκησης, την οποία ούτε ο ίδιος πιστεύει ότι μπορεί να φέρει εις πέρας.

Η ερμηνεία του πρωταγωνιστή, Μαρσέλο Φόντε (που υποδύεται έναν χαρακτήρα που έχει το αληθινό μικρό του όνομα) βραβεύθηκε, δικαίως, στο προηγούμενο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών. Και κοιτώντας τον να «ζωντανεύει» τον μικροκαμωμένο και διακριτικό χαρακτήρα του «Dogman» δεν αφήνει κανένα περιθώριο να αμφισβητήσεις πως η ερμηνεία του αποτελεί το μεγαλύτερο προσόν αυτής της ταινίας.

Κατά τα άλλα, είναι ξεκάθαρο ότι ο Ματέο Γκαρόνε, ο δημιουργός του «Dogman», θέλει να επανέλθει στο ύφος που τον καθιέρωσε, στο ύφος δηλαδή του «Γόμορα». Από το πρώτο λεπτό μας γίνεται ξεκάθαρο ότι αυτή είναι μια ιστορία που θα συντελεστεί στην φτωχή και λαϊκή γωνιά της Ιταλίας, εκεί όπου οι γειτονικοί δεσμοί είναι ιεροί και η παραβατικότητα ένα αυτονόητο κομμάτι της καθημερινότητας. Στο σύμπαν αυτό, με το ένα πόδι στην ανθρωπιά και με το άλλο στην παρανομία, βρίσκεται ο Μαρσέλο, ο πρωταγωνιστής της ταινίας.

Έχοντας άπειρη αγάπη για τα σκυλιά και τους φίλους του από την γειτονιά, ζώντας και αναπνέοντας για την μικρή του κόρη, ο φοβισμένος και συνήθως γελαστός Μαρσέλο δεν θα περνούσε από το μυαλό σου πως μπορεί να παρανομήσει. Κι όμως: εκτός από το μικρό μαγαζί φροντίδας σκυλιών που έχει, διακινεί και μικροποσότητες κοκαΐνης. Αυτό δεν τον κάνει κακό άνθρωπο, κάθε άλλο. Τον κάνει απλά τυπικό δείγμα ανθρώπου του περιβάλλοντός του.

Ενώ η ταινία σε κάνει να ταυτιστείς μέχρι εκεί που δεν πάει με τον ήρωά της και να μισήσεις σαν να ήσουν ο ίδιος ο πρωταγωνιστής τον «ανταγωνιστή», την κρίσιμη στιγμή αποτυγχάνει να κάνει αυτό που πρέπει. Ο Γκαρόνε σε προϊδεάζει πως θα δεις μια ιστορία εκδίκησης και το διακύβευμα είναι αν ο καλοκάγαθος πρωταγωνιστής θα «μεταμορφωθεί» σε εκδικητή και θα την σηκώσει ή θα καταρρεύσει υπό το βάρος της. Και στις εξετάσεις αυτές, που έχουν να κάνουν με το αν τα διακυβεύματα θα είναι σωστά διαχειρίσιμα, ο Γκαρόνε τα πηγαίνει μέτρια.

Τελικά, μια ταινία που είχε όλες τις προϋποθέσεις να εκτοξευτεί και να γίνει μια από τις ταινίες της χρονιάς, παραμένει στο έδαφος και αυτό που σου μένει περισσότερο είναι απλά το στήσιμό της και όλα αυτά που θα μπορούσε να είναι ξεχνώντας πολύ άμεσα αυτό που τελικά έγινε…