Αμερικάνος Γιος (American Son) - Μία συγκλονιστική εμπειρία (κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Αμερικάνος Γιος

(American Son)


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 90
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , ,
Πρεμιέρα: 05-11-2019
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Ήταν μία συνηθισμένη Παρασκευή. Από αυτές τις Παρασκευές που έχεις καταφέρει να τελειώσεις τις δουλειές σου μετά τις 12:00 το βράδυ. Ξημερώματα πια Σαββάτου, έχω γυρίσει σπίτι μου. Έχω σερβιριστεί το φαγητό μου, ναι δεν πρέπει να τρως μετά τις 12:00 το βράδυ αλλά δεν είμαι και γκρέμλιν να πολλαπλασιάσω, οπότε δεν βαριέσαι. Και έχω κάτσει μπροστά στον υπολογιστή μου σκέφτομαι ότι κάτι πρέπει να δω τρώγοντας, το οποίο όμως να έχει τελειώσει μία ώρα αφότου φάω για να έχουμε χωνέψει κιόλας.

Δεν ξέρω τι είναι αυτό ακριβώς που θέλω να δω. Κωμωδία δε με ψήνει. Εδώ που τα λέμε ποτέ δεν με ψήνουν ιδιαιτέρως οι κωμωδίες.  Δράμα λέω τώρα, βαρύ θα ‘ναι. Να δω musical δεν ήμουνα σε mood. Λέω πάμε να κάνουμε το καθιερωμένο και παραδοσιακό browsing στο Netflix. Έτσι να περάσει λίγο η ώρα. Βλέπω λοιπόν ένα εικονίδιο με τον τίτλο “American Son”. Bλέπω Kerry Washington στην εικόνα και λέω “Ωραία. Την αγαπώ”.

Βασικά, πάντα την αγαπούσα και η αλήθεια είναι ότι αγάπη μου ξεκίνησε στο “Save the last dance” και κορυφώθηκε, τολμώ να πω, στο “Scandal”.

Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι έχει μεταφερθεί στο Netflix με τον τίτλο Netflix TV Event. Kαι αναρωτιέμαι “Τι να ‘σαι τώρα εσύ;” Παύση. Ανοίγω browser, πατάω American Son. Φυσικά το πρώτο πράγμα που μου βγάζει είναι η σελίδα της ταινίας στο IMDb. Ψάχνω λίγο παρακάτω και βρίσκω μία σελίδα που λέγεται americansonplay.com, κι όπως καταλαβαίνετε κάτι μικρό το έπαθα.

Διαπιστώνω λοιπόν ότι το American Son, ανέβηκε στο Broadway, κι η τελευταία του παράσταση ήταν στις 27 Ιανουαρίου του 2019. Συνηθίζω να μην διαβάζω κριτικές πριν δω κάτι. Έτσι έκανα κι εδώ. Με τη μόνη διαφορά ότι διαπιστώνω ότι πρόκειται για το πρώτο θεατρικό έργο του Christopher Demos Brown, σε σκηνοθεσία Kenny Leon. Κι αν αυτό το όνομα δεν σας λέει κάτι, να σας θυμίσω ότι είχε σκηνοθετήσει το “Fences”, βασισμένη επίσης σε θεατρικό που οδήγησε Denzel Washington και Viola Davis στις υποψηφιότητες των Oscar. Διαπιστώνω επίσης ότι αυτοί οι δύο κύριοι έχουν υπογράψει το σενάριο και τη σκηνοθεσία του TV event που ετοιμάζομαι να δω. Κλείνω τον browser, έχω το φαΐ μου μπροστά μου και πατάω play.

Πριν σας πω το οτιδήποτε άλλο, αυτό που θα σας πω είναι ότι κατέληξα να μη φάω, να μην καπνίσω, και να μην πιω ούτε νερό στα 90 λεπτά διαρκείας.

Η ταινία ξεκινάει, συνεχίζει και ολοκληρώνεται στην πίσω αίθουσα αναμονής ενός αστυνομικού τμήματος στο Μαϊάμι. Η φανερά ανήσυχη Kendra Ellis-Connor (Kerry Washington) θέλει να μάθει τι έχει συμβεί με τον εξαφανισθέντα γιο της. Ο 18 χρονών Jamal, είναι ένας από τους καλύτερους μαθητές στο σχολείο του, ετοιμάζεται να μπει σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια της περιοχής, και μετά από ένα τσακωμό με τη μητέρα του βγαίνει βόλτα με τους φίλους του. H Τρίτη βράδυ δίνει σιγά σιγά τη θέση της στα ξημερώματα της Τετάρτης, κι ο Jamal, δεν έχει επιστρέψει και δεν έχει επικοινωνήσει με κανέναν. Η Kendra περιμένει στην αίθουσα αναμονής τον πρώην σύζυγό της και πατέρα του Jamal, Scott (Steven Pasquale).

Σημαντική σημείωση: η Kendra είναι μαύρη, ο Scott είναι λευκός. Καθώς η Kendra περιμένει, ο νεαρός αστυνομικός Paul Larkin (Jeremy Jordan) της κάνει ερωτήσεις προκειμένου να λάβει όσα περισσότερα στοιχεία μπορεί. Η πρώτη ερώτηση αν έχει συλληφθεί ξανά στο παρελθόν. Και συνεχίζει. Αν έχει κάποιο παρατσούκλι του δρόμου, αν έχει χρυσά δόντια. Η Kendra τον κατηγορεί για πρώτη φορά ότι οι ερωτήσεις του είναι στερεοτυπικές, ότι κρύβουν από πίσω ένα βαθύ ρατσισμό. Εκείνος το αρνείται λέγοντας ότι ακολουθεί απλά το πρωτόκολλο.

Όταν ο Scott φτάσει στο τμήμα, ο Paul θα του δώσει περισσότερες πληροφορίες, τις οποίες δεν έχει δώσει μέχρι στιγμής στην Kendra, κι αυτό γιατί καταλαβαίνει ότι ο Scott, είναι ο υπεύθυνος αστυνομικός που περιμένουν να έρθει για να τους δώσει περισσότερες πληροφορίες. Αυτό όμως που δεν έχει καταλάβει είναι ότι ο Scott, είναι πατέρας του Jamal, και πράκτορας του FBI. Αρχίζει να πηγαινοέρχεται, φαινομενικά ψάχνοντας να δει τι έχει γίνει με την υπόθεση.

Όσο Kendra και Scott μένουν μόνοι τους, η συζήτηση αρχίζει να αφορά εκείνους, τη σχέση τους, τον Jamal, αλλά και το γεγονός ότι μία κοινωνία στο 2019 δεν μπορεί να δεχτεί ένα τέτοιο ζευγάρι. Κι όχι μόνο μιλάμε για μία κοινωνία η οποία ίσως δεν μπορεί να δεχτεί καν τον Jamal. Κάποια στιγμή εισέρχεται στο αστυνομικό τμήμα ο John Stokes, ο υπεύθυνος αστυνομικός που περιμένουν προκειμένου να γίνει ενημέρωση. O Jamal κάπου έχει μπλέξει, κι όπως περιγράφει και το tagline της ταινίας, “υπήρξε ένα περιστατικό.”

Θα σταματήσω εδώ. Δεν πρόκειται να σας πω περισσότερα, γιατί ό,τι και να σας πω, θα γίνει spoiler. Το μόνο που μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας είναι ότι πρέπει να σταματήσετε τα πάντα, να καθίσετε (όχι αναπαυτικά) και να πατήσετε το play. Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές συνεχίζω να έχω το ίδιο συναίσθημα που είχα χθες βράδυ. Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό που είδα.

Ας πάμε στα τεχνικά μέρη του πράγματος,

Η ταινία δεν ξεφεύγει από τη θεατρικότητα της. Είναι γραμμένη και δομημένη σαν να βλέπεις μία παράσταση. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό. Αντίθετα λειτουργεί υπέρ της. Steven Pasquale, Jeremy Jordan, Eugene Lee είναι ακριβώς αυτό που θα έπρεπε. Ξεκάθαροι, γεμάτοι χαρακτήρα. Με κάθε τους ατάκα καταλαβαίνεις τον τρόπο σκέψης τους, το παρελθόν τους και την όλη τους ιδιοσυγκρασία. Βέβαια εδώ υπεισέρχεται ο παράγοντας σενάριο – θεατρικό κείμενο. Ο Christopher Demos-Brown έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα σύγχρονο κείμενο το οποίο σου τρίβει στη μούρη με τον καλύτερο τρόπο τις χειρότερες πλευρές σου. Ναι, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής λειτουργεί εντελώς διαφορετικά.  Αλλά αυτό που μπορείς να κάνεις, ας πούμε για να το φέρεις στην Ελλάδα είναι να αλλάξεις την Kendra με την μητέρα ενός μετανάστη, ενός αλλοδαπού, ενός LGBTQ+ ατόμου,  και τότε θα καταλάβεις ότι το κείμενο του Christopher Demos-Brown μπορεί να λειτουργήσει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.

Ας μιλήσουμε όμως λίγο για την κινητήριο δύναμη, που δεν είναι άλλη από την Kerry Washington. Mπορεί να μη θυμάσαι ότι έπαιξε στο “Save the last dance”, ή στο “Mr. and Mrs. Smith”. Μπορεί να μην παρακολούθησες πότε το “Scandal”, που κανονικά θα έπρεπε, αλλά άλλο συζητάμε τώρα. Ωστόσο μετά το “American Son”, η ερμηνεία της θα σε στοιχειώσει για πολύ καιρό. Η Kendra είναι μία σύγχρονη πολεμίστρια. Έχει να αντιμετωπίσει τη δική της ζωή, έναν διαλυμένο γάμο με ένα λευκό άντρα, ένα έφηβο παιδί, το οποίο προσπαθεί να βρει την ταυτότητά του, αλλά μέσα στο αστυνομικό τμήμα είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Δίνει μία μάχη που είναι μεγαλύτερη από αυτήν. Δίνει μία μάχη μεγαλύτερη από την οικογένειά της. Μία μάχη για κάθε μαύρο των Ηνωμένων Πολιτειών που δεν μπορεί να αισθανθεί ασφαλής μέσα σε ένα αστυνομικό τμήμα.

Η Κerry Washington προσεγγίζει το ρόλο με τη δυναμική μιας πραγματικής ερμηνεύτριας. Δεν αφήνει καμιά ατάκα να περάσει αδιάφορα. Από τον τρόπο που κινείται μέχρι την αναπνοή της, το μόνο σίγουρο είναι δεν θα καταφέρετε να πάρετε τα μάτια σας από πάνω της. Δεν παρακολουθώ τι γίνεται στα Tony awards, τα θεατρικά βραβεία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά θα είναι η πρώτη χρονιά που θα προσπαθήσω να τα δω, μόνο και μόνο για να τη δω να παίρνει το Tony καλύτερης ερμηνείας. Αν περνούσε από το χέρι μου θα έπαιρνε και Oscar.

Είχα πολύ καιρό να δω κάτι τέτοιο. Η ταινία, μου προκάλεσε άγχος, φόβο και ανησυχία. Με έκανε να σκεφτώ, και δεν μου συμβαίνει συχνά (μη γελάτε, σας ακούω). Σκέφτηκα πόσα πλεονεκτήματα έχω. Πόσο χαρούμενος θα πρέπει να είμαι πού μπορώ να περπατάω στο δρόμο ελεύθερα. Αλλά δεν μπόρεσα να είμαι χαρούμενος. Δεν μπόρεσα να χαρώ με αυτό. Αντίθετα θύμωσα πολύ. Κυρίως με ‘μένα.

Δεν θέλω να σας πω άλλα . Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι να κάνετε ένα δώρο στον εαυτό σας. Μπροστά στην τεράστια βιβλιοθήκη του Netflix, που όλες οι ταινίες του μοιάζουν σχεδόν ίδιες, το “American Son” είναι μία συγκλονιστική εμπειρία. Δεν είναι εύκολο. Στην προσπάθειά μου να μην κάνω ούτε ένα spoiler, θα κλείσω λέγοντας το εξής: Είναι η τρίτη ταινία στη ζωή μου που δεν σκοπεύω να ξαναδώ. Κι αυτό γιατί δεν χρειάζεται. Την είδα μία φορά, με τάραξε και θα την κουβαλάω μαζί μου για πάντα. Οι άλλες δύο ήταν το “Das Experiment” και το “We need to talk about Kevin”.

Ξέρουμε ότι ζούμε σε μία κοινωνία η οποία είναι έτοιμη να μας κολλήσει με την πλάτη στον τοίχο. Είναι πολύ τρομακτικό να διαπιστώνεις ότι για κάποιους ανθρώπους τα πράγματα είναι ακόμα δυσκολότερα. Δεν πρέπει να κάνουμε κάτι για αυτό;

Καλή θέαση…