Είδαμε το «Sharp Objects» και προσπαθούμε ακόμα να συνέλθουμε... – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Είδαμε το «Sharp Objects» και προσπαθούμε ακόμα να συνέλθουμε…

TV, Αφιερώματα | 28-8-2018 |

Τα τελευταία χρόνια όταν ακούς το όνομα της Gillian Flynn, σου έρχεται στο μυαλό το “Gone Girl”, αλλά την ίδια στιγμή σου έρχεται επίσης στο μυαλό ότι θα δεις ένα αγωνιώδες σενάριο και όσο να πεις σου πάει με τον χαρακτήρα που ‘χεις, που έλεγε και η Μαλβίνα.

Επίσης όταν ακούς το όνομα Jean-Marc Vallee, σου έρχεται στο μυαλό το Big Little Lies, και σκέφτεσαι ότι πρέπει να δω κάθε του δουλειά. Τι θα συμβεί όμως όταν αυτά τα δύο ονόματα θα συνδυαστούν, κάτω από την ομπρέλα του HBO; Τότε λες “Εδώ είμαστε” και περιμένεις νωχελικά να δεις ένα ακόμα τηλεοπτικό αριστούργημα. Και ήταν όντως…

Η Camille, δηλαδή η Amy Adams, κατάφερε να φύγει από την γενέτειρά της, το Wind Gap, μία επαρχιακή πόλη, και πλέον είναι δημοσιογράφος. Μετά τον αιφνίδιο (#not) θάνατο της αδερφή της, η σχέση με την μητέρα της, δηλαδή την αριστουργηματική Patricia Clarkson, πήρε την κατιούσα. Χρόνια αργότερα λοιπόν, η Camille έχει ανάπτυξη μία συμπεριφορά όπου αυτοτραυματίζεται. Έχει κλειστεί στον εαυτό της, με μόνο της φίλο και προστάτη τον αρχισυντάκτη της. Όταν όμως αρχίζουν να λαμβάνουν χώρα εξαφανίσεις και θάνατοι στο Wind Gap, η Camille πρέπει να επιστρέψει πίσω, να καλύψει το θέμα, την ώρα που πρέπει να αντιμετωπίσει τους δικούς της δαίμονες, αλλά και όσους υπάρχουν γύρω της, σε έναν τόπο που φαίνεται να έχει σταματήσει τον χρόνο.

Εν ολίγοις αυτή είναι η υπόθεση, καθώς αν συνεχίζω τα spoilers είναι κάτι που δεν θα αποφύγω.

Γιατί όμως πρέπει να δεις τo “Sharp Objects”; (Γιατί πρέπει να το δεις, αυτό δεν το συζητάμε).

Θα ξεκινήσω με κάτι αντισυμβατικό, το οποίο κατά γενική ομολογία είναι ένα από τα μεγαλύτερα ατού. Η μουσική επένδυση της σειράς. Από τους τίτλους αρχής, μέχρι εκείνους του τέλους, τα μουσικά κομμάτια και θέματα που συνοδεύουν τα επεισόδια κινούνται από πρωτότυπη μουσική, μέχρι διασκευές, και από jazz μέχρι progressive blues, δίνοντας απευθείας τον τόνο όχι μόνο κάθε επεισοδίου, αλλά και ολόκληρης της σειράς.

Πάμε στο δεύτερο ατού: το σενάριο. Όπως είπαμε η σειρά είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Gillian Flynn, η οποία στη σειρά έχει ρόλο μόνο συμβούλου. Για τα 8 επεισόδια της σειράς τα σενάρια υπογράφουν οι Marti Noxon, Ariella Blejer, Dawn Kamoche, Scott Brown, Vince Calandra, και Alex Metcalf. Το πρόβλημα του σεναρίου έγκειται μόνο στο γεγονός της ταχύτητας, καθώς πολλές φορές φαντάζει 2 ταχυτήτων. Αλλά και πάλι, δεν στερείται ούτε αγωνίας, ούτε ανατροπών.

Σε ό,τι αφορά την σκηνοθεσία, και στα 8 επεισόδια, όπως άλλωστε συνηθίζει, συναντάμε τον Jean-Marv Vallee, τον οποίο κινηματογραφικά συναντήσαμε στα “Wild”, και “Dallas Byers Club”, και τηλεοπτικά στο άλλο αναπάντεχο hit του HBO, “Big Little Lies”. Εδώ λοιπόν συμβαίνει το εξής: χωρίς να γνωρίζεις ποιος κάθεται στην σκηνοθετική καρέκλα, με το που ξεκινάει η σειρά το καταλαβαίνεις. Σε αντίθεση με το “Big Little Lies”, όπου φάνηκε να τρέχει λίγο τα πράγματα, εδώ παίρνει τον χρόνο του, θέλοντας να σε κάνει να εξερευνήσεις το παρελθόν των χαρακτήρων. Ο ρυθμός του παραμένει σταθερός, τα πλάνα του αποτελούν σχεδόν σε όλη τους την έκταση μικρά αριστουργήματα, και σίγουρα ο ίδιος έχει καταλάβει ποια είναι η αφηγηματική τεχνική που μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον.

Βέβαια, και το σενάριο, αλλά και η σκηνοθεσία έχουν ένα αρνητικό, το οποίο όμως μπορεί να μεταφραστεί στα πλαίσια της αφηγηματικής τεχνικής που λέγαμε πιο πάνω. Θα το κρίνετε μόνοι σας. Κάποιες στιγμές νομίζεις ότι τα πράγματα κινούνται αργά. Πολύ αργά. Βέβαια έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου, να ανυπομονεί για το παρακάτω, οπότε δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω, αν μου φάνηκαν κάποια σημεία αργά εξ’ ορισμού ή είχα την αγωνία μου και δεν μπορούσα να περιμένω.

Και πάμε στο cast, όπου οι πάντες είναι καταπληκτικοί. Ναι, η Amy Adams είναι η απόλυτη πρωταγωνίστρια, και ναι δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, αν και βέβαια κάτι τέτοιο είναι αναμενόμενο. Δεν θα σταθώ όμως σε εκείνη. Θα σταθώ στην Patricia Clarkson, η οποία είναι μοναδική. Στοιχηματίζω ότι δεν την έχετε ξαναδεί έτσι, και σίγουρα θα την δούμε υποψήφια στα επόμενα Emmys.

Από την αρχή λοιπόν, μέχρι το αποστομωτικό και ανατρεπτικό φινάλε, το “Sharp Objects” είναι ένα τηλεοπτικό διαμάντι, που αποδεικνύει ότι η τηλεόραση δεν θα χάσει την δυναμική της σύντομα. Η σειρά είναι ένα βραδύκαυστο φιτίλι, το οποίο όμως φτάνει σε μία μεγαλειώδη έκρηξη και είμαστε τυχεροί που μας πήραν τα σκάγια.