Top 10 - Οι καλύτερες δέκα πολιτικές ταινίες σχετικές με την επανάσταση - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Top 10 – Οι καλύτερες δέκα πολιτικές ταινίες σχετικές με την επανάσταση

Top-10, Στήλες | 25-8-2015 |

O Aριστοτέλης έλεγε πως ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον. Οι αρχαίο Έλληνες, επίσης έλεγαν πως όποιος δεν ασχολείται με τα κοινά, είναι ιδιώτης , δηλαδή δεν συμμετέχει στα κοινά και γι’αυτό είναι άχρηστος. (εξού και το αγγλικό idiot=ηλίθιος, αντιδάνειο από τα ελληνικά). Δεν μας διακατέχει κάποια αρχαιολατρεία, μην ανησυχήσετε, απλά, στις μέρες μας, το να μην παίρνεις θέση σε αυτά που γίνονται είναι μεγάλο πρόβλημα και οι τέχνες, πάντα ήταν πρωτοπόρες και καταδείκνυαν διάφορα προβλήματα. Σήμερα, λοιπόν, θα υμνήσουμε την ικανότητα της έβδομης τέχνης να παρουσιάζει πολιτικά θέματα καίριας σημασίας και να παίρνει θέση στα τεκταινόμενα. Οι πολιτικές ταινίες, σχετικές με την επαναστατικότητα των λαών είναι πολλές, για αυτό, δυστυχώς, εδώ θα γίνει μία παράθεση μόνο 10 ταινιών, σχετικών με το θέμα. Ας ξεκινήσουμε…..

1.V for Vendetta (2005) 

V-for-Vendetta

“Οι πολίτες δεν πρέπει να φοβούνται τις κυβερνήσεις τους, αλλά οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους πολίτες τους”. Μία φράση που έμεινε στην ιστορία και σηματοδοτεί το κυρίως νόημα της ταινίας αυτής και η οποία χρησιμοποιείται ακόμα σε διάφορες διαδηλώσεις, καθώς και οι μάσκες που φορούσε ο V είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες.

Στηριγμένο σε κόμικ των Alan Moore και David Lloyd, το V for Vendetta γράφτηκε για την μεγάλη οθόνη από τους Wachowskis και σκηνοθετήθηκε από τον  James McTeigue. Αυτή η ταινία που έχει χαρακτηριστεί σαν πολιτικό θρίλερ, μας μεταφέρει σε μία μελλοντική και δυστοπική Αγγλία όπου το παρελθόν είναι πιο έντονο από το παρόν.

Το σενάριο επικαλείται την ιστορία του Guy Fawkes και την Συνομωσία της Πυρίτιδας, έναν επαναστάτη και μία αποτυχημένη εξέγερση που έλαβε χώρα στην Αγγλία τον 17ο αιώνα.(Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας του 1605 είχε οργανωθεί από μια ομάδα Καθολικών, με σκοπό τη δολοφονία του βασιλιά Ιακώβου Α’ της Αγγλίας, της οικογένειάς του και πολλών μελών της αριστοκρατίας, με την ανατίναξη των κτιρίων του Βρετανικού Κοινοβουλίου στο Λονδίνο κατά την έναρξη της Βουλής στις 5 Νοεμβρίου 1605. Ανάμεσα στους συνωμότες πιο γνωστός είναι ο Γκάι Φωκς, Άγγλος στρατιώτης από το Γιόρκ).  Η 5η Νοεμβρίου είναι μια ημερομηνία που θα μείνει χαραγμένη στις μνήμες και ο V, ένας μασκοφορεμένος άντρας που φοράει έναν μαύρο μανδύα και που είναι επιδέξιος με τα μαχαίρια, είναι πίσω από την  επικείμενη επανάσταση. Η ταυτότητά του και το πρόσωπό του είναι καλυμμένα όπως και το παρελθόν του, αλλά εμείς ξέρουμε πως ο Αυστραλό-άγγλος ηθοποιός Hugo Weaving, κρύβεται πίσω από αυτό το προσωπείο.

Η ερμηνεία του Weaving είναι καταπληκτική, (κάποιες φορές ντουμπλάρεται από τον James Purefoy), η σκηνή που αυτοπαρουσιάζεται και συστήνεται στην Evey (Natalie Portman), είναι συγκλονιστική και οι ατάκες του πολύ έξυπνες.

Το στόρι είναι λίγο- πολύ γνωστό. Ο V είναι πολύ διαβασμένος και αγαπάει τις τέχνες. Η Evey είναι ένα συνηθισμένο κορίτσι που μετά τη δολοφονία των γονιών της επειδή ήταν πολιτικοί ακτιβιστές, συναντά τον V και γίνεται ακόλουθός του. Η σκηνοθεσία είναι αρκετά καλή, αλλά ο συνδυασμός σεναρίου και πλοκής απογειώνει την ταινία. Από τις καλύτερες πολιτικές ταινίες με μήνυμα αξιοπρέπειας και πάλης!!

2. Ημερολόγιο μιας μοτοσικλέτας (2004)- The Motorcycle Diaries

motorcycle-diaries-still

Ο τόνος των road movie προϋπήρχε στην φιλμογραφία του Salles, πολύ πριν “Τα ημερολόγια μιας μοτοσικλέτας”, πχ. στις ταινίες Central Station και Behind the Sun είναι ξεκάθαρο το στοιχείο των ταινιών που διαδραματίζονται σε ταξίδια και δρόμους, αλλά
“Τα ημερολόγια μιας μοτοσικλέτας” προσέλκυσαν μεγάλο κοινό γιατί διηγούνται την ιστορία του πώς ένας Αργεντίνος φοιτητής ιατρικής που ονομαζόταν Ernesto Guevara ( Ερνέστο Γκεβάρα ντε Λα Σέρνα) κατάφερε να γίνει ένας εμβληματικός αντάρτης και επαναστάτης γνωστός παγκοσμίως ως  Che Guevara.

Ο Ερνέστο Γκεβάρα (Gael García Bernal) και ο Αλμπέρτο Γρανάδο (Rodrigo de la Serna), εγκαταλείπουν την Αργεντινή και διασχίζουν με μία μηχανή την Λατινική Αμερική. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, έρχονται αντιμέτωποι με τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες ζουν οι άνθρωποι, συνειδητοποιούν τις ταξικές διαφορές και αρχίζουν να ωριμάζουν. Ο Τσε επηρεάζεται σημαντικά από αυτό το ταξίδι και τα υπόλοιπα….. είναι πλέον ιστορία!!…… Συγκλονιστικός ο Μπερνάλ σε μία πορεία ενηλικίωσης και βαθιάς συνειδητοποίησης, μια ταινία με υπέροχα πλάνα και με την αύρα της αλλαγής να διαπνέει όλη την ατμόσφαιρα του φιλμ….

3. Τα σταφύλια της οργής- The Grapes of Wrath (1940)

The-Grapes-of-Wrath

Από τις καλύτερες πολιτικές ταινίες του σινεμά και ίσως η πιο συγκινητική σε αυτή τη λίστα, τουλάχιστον για μένα….

Σκηνοθεσία John Ford, πρωταγωνιστές Henry Fonda,ως Tom Joad, η Jane Darwell, η οποία υποδύεται την μάνα,  (Ma Joad) και John Carradine (ο οποίος υποδύεται τον Jim Casey, έναν οικογενειακό φίλο, που ήταν παπάς).

Στηριγμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Τζον Στάινμπεκ, (John Steinbeck), ” Τα σταφύλια της οργής”, είναι μία ταινία βαθιά πολιτική, προοδευτική αλλά και ανθρώπινη που αναδεικνύει τα προβλήματα των εργατών, των φτωχών οικογενειών και των ανισοτήτων που υπήρχαν πάντα.  Μετά το κραχ του 1929, στην Αμερική, πολλές οικογένειες αναγκάζονται να μεταναστεύσουν, διότι εταιρίες αγοράζουν τη γη τους, γκρεμίζουν τα σπίτια τους και τους διώχνουν από τον τόπο τους. Μετανάστες , λοιπόν και αυτοί, (όπως αυτοί που βλέπουμε να ξεριζώνονται και τώρα από τις χώρες τους για εύρεση εργασίας ή πρόσφυγες που εξαναγκάζονται να φύγουν λόγω πολέμων), αφήνουν την Οκλαχόμα και αναζητούν τη γη της Επαγγελίας, την Καλιφόρνια….

Μέσα από εκπληκτικά πλάνα, μέσα από το άσπρο του φωτός κατά τη διάρκεια της διαδρομής και του μαύρου των καταυλισμών που αναγκάζεται να εγκατασταθεί ανά κάποιες φάσεις η οικογένεια, παρακολουθούμε την οδύσσεια μιας οικογένειας η οποία είχε την ατυχία να είναι φτωχή και να μην ανήκει στην τάξη των πλουσίων. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι ο Ford, θεωρούνταν συντηρητικός και όμως γύρισε αυτή την καταπληκτική και αν μη τι άλλο, προοδευτική, ταινία. O Henry Fonda, υποδύεται τον Tom Joad, τόσο ρεαλιστικά που δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφτεί ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν ο πιο κατάλληλος για αυτόν τον ρόλο!

Ο Τομ δεν αντέχει την υποκρισία, την κοινωνική αδικία, τις διακρίσεις και την καταπάτηση της αξιοπρέπειάς του. Τον παρακολουθούμε να συνειδητοποιεί την εκμετάλλευση, να παίρνει μαθήματα ζωής από τον φίλο τους τον ιερέα, που κάποια στιγμή εκμυστηρεύεται στον Tom πως δεν μπορεί να είναι πλέον ιερέας γιατί πρέπει να μάθει και άλλα πράγματα για να βοηθήσει τον κόσμο.(Casy: Tom, you gotta learn like I’m learnin’. I don’t know it right yet myself. That’s why I can’t ever be a preacher again. Preachers gotta know. I don’t know. I gotta ask.)

Μία από τις πιο ωραίες ατάκες της ταινίας, είναι αυτή που λέει ο Τομ στην μητέρα του, ενώ την αποχαιρετά για να παλέψει για το δίκαιο τούτου το κόσμου:

Δεν έχουμε τη δική μας ψυχή. Έχουμε ένα μέρος από μια μεγάλη ψυχή. Μια μεγάλη ψυχή που ανήκει σε όλους…

Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο.

Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν.

Θα βρίσκομαι εκεί…

Ανάμεσα στις εξαιρετικές ερμηνείες αυτές που ξεχωρίζουν είναι  και της μητέρας του στο φιλμ την οποία υποδύεται έξοχα η Τζέιν Ντάργουελ, κερδίζοντας έτσι και το όσκαρ.

Η σκηνοθετική ευφυΐα του John Ford ήταν η τολμηρή και άκρως αντιεμπορική ατμόσφαιρα της ταινίας μέσα από κάδρα της αμερικανικής φύσης στην απόλυτη μαυρίλα της: έρημες πεδιάδες, συννεφιασμένος ουρανός, λασπωμένοι δρόμοι. Μια προσέγγισή που διατήρησε στον υπέρτατο βαθμό το προνόμιο της εντιμότητας στην απεικόνιση των πραγματικών συνθηκών.

Τα «Σταφύλια της οργής» εξακολουθούν, ακόμη και σήμερα, να εντάσσονται σε πολλές λίστες των δέκα καλύτερων ταινιών στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου.Και, φυσικά, οι διάλογοι συγκινούν, δίνουν ελπίδα και τροφή για σκέψη, τόσα χρόνια μετά… Ο ήρωας της ταινίας, πάντως, είναι μία μορφή που έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό των Αμερικανών, σαν σύμβολο πάλης και αξιοπρέπειας και εξού και το τραγουδάκι από τον Bruce Springsteen, ” The ghost of Tom Joad”.

4. Z (1969)

Z-1969 (1)

Δεν θα μπορούσε, μάλλον,να λείπει από αυτή τη λίστα, η ταινία του Κώστα Γαβρά, “Ζ”. Μια ταινία που στηλιτεύει, όπως είπε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, έναν μηχανισμό που κινεί τα πάντα, αυτόν της εξουσίας.

Η ταινία αυτή είναι ένας ύμνος στον άνθρωπο, στην ελευθερία και πάνω απ’όλα, στο δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης.

Ο Ζήτα (Ιβ Μοντάν) είναι ένας επιστήμονας που έχει προγραμματίσει να κάνει μια ομιλία κατά της χρήσης της ατομικής βόμβας. Καθώς φτάνει έξω από την αίθουσα που πρόκειται να μιλήσει, δέχεται την επίθεση μιας ομάδας ακροδεξιών εξτρεμιστών που συνδέονται πολιτικά με την κυβέρνηση και ενώ η αστυνομία είναι δίπλα, δεν παρεμβαίνει.
Αρχικά, φαίνεται να συνέρχεται από το δυνατό χτύπημα και πραγματοποιεί την ομιλία του, αργότερα όμως υποκύπτει στα τραύματά του. Ένας δημοσιογράφος βρίσκει έναν μάρτυρα κι έναν δικαστή που είναι πρόθυμος να τον ακούσει, παρά τις διαμαρτυρίες της κυβέρνησης.

Η ταινία αναφέρεται στη δολοφονία του αριστερού βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη και την αναζήτηση των ενόχων από τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη, μετέπειτα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα που έγραψε το 1966 ο Βασίλης Βασιλικός. Πρόθεση των δημιουργών ήταν το “Ζ” του τίτλου να προφέρεται “Ζει” και όχι “ζήτα”, καθώς ήθελαν να εκφράζει ηχητικά το ρήμα που ακουγόταν στις διαδηλώσεις που έγιναν όταν σκοτώθηκε ο βουλευτής – “Λαμπράκη ζεις, εσύ μας οδηγείς” και “Ζει, Ζει, Ζει”.

Στυλιστικά, η ταινία είναι άψογη, ίσως υπάρχουν τα καλύτερα πλάνα και εναλλαγές κάμερας, ανάμεσα από όλες τις άλλες ταινίες αυτής της λίστας, αλλά αυτό που προέχει είναι ότι αυτή η ταινία είναι ένα κατηγορώ στους δικτάτορες και σε όλους αυτούς που φιμώνουν την αλήθεια και βασανίζουν και σκοτώνουν την ελευθερία του λόγου.

5. Sacco e Vanzetti (1971)

Sacco-e-Vanzetti-1971

Αν κάποιος από εσάς έχει διαβάσει αυτό τον στίχο, “America Sacco & Vanzetti must not die.”, ίσως ξέρει το ποίημα του Allen Ginsberg, “America”.

Αν όχι, είναι κατανοητό, γιατί η  ιστορία της Αμερικής της δεκαετίας του ’20, όπως και η τωρινή, προσπάθησαν να καταπνίξουν τα ονόματα αυτά, του Sacco και του Vanzetti, επειδή ίσως ακριβώς ήταν συνώνυμα με την ξενοφοβία των κατοίκων αυτής της χώρας, με τον ρατσισμό που την διακατέχει αλλά και με την αντιπάθειά της για όρους, όπως αυτός του αναρχισμού.

Στις 14 Ιουλίου 1921, οι δύο διακεκριμένοι αναρχικοί Ιταλοί μετανάστες στις ΗΠΑ, Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, καταδικάζονται σε θάνατο. Έξι χρόνια αργότερα, στις 23 Αυγούστου 1927, ακολουθεί η εκτέλεσή τους. Προηγήθηκε η δολοφονία ενός ταμία και ενός φύλακα εργοστάσιου στη Μασαχουσέτη, για λεία 15,776 δολαρίων, η οποία αποτέλεσε το σημείο έναρξης μιας θρυλικής ιστορίας.Οι αστυνομικές αρχές, βασισμένες μάλλον σε ενδείξεις παρά σε αποδείξεις, προχώρησαν στη σύλληψη δυο υπόπτων. Ο Nicola Sacco ήταν τσαγκάρης, γεννημένος στην επαρχία Foggia της Ιταλίας, ο οποίος σε ηλικία 17 ετών μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Ο Bartolomeo Vanzetti, ιχθυοπώλης γεννημένος στη Β. Ιταλία, μετανάστευσε στις ΗΠΑ στην ηλικία των 20. Και οι δυο άντρες έφτασαν στις ΗΠΑ την ίδια χρονιά αλλά πέρασαν 9 χρόνια μέχρι να συναντηθούν.

Αμφότεροι οι άντρες ήταν οπαδοί του Luigi Galleani, ενός Ιταλού αναρχικού που υποστήριζε την επαναστατική βία. Την εποχή εκείνη οι Ιταλοί αναρχικοί βρισκόταν στην κορυφή της λίστας των «επικίνδυνων εχθρών της κυβέρνησης» και είχαν πολλάκις κατηγορηθεί για βομβιστικές επιθέσεις και απόπειρες δολοφονίας. Ο ίδιος ο Galleani απελάθηκε από τις ΗΠΑ στις 24 Ιουνίου του 1919.

Οι 2 άντρες, από ότι αποδείχτηκε αργότερα και από ότι φάνηκε από την πορεία της δίκης- παρωδίας, εκτελέστηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα για τις απόψεις τους, για το ότι ήταν αναρχικοί και όχι για το έγκλημα που κατηγορούνταν. Διότι, εκείνη την περίοδο, στις ΗΠΑ του 1920 οι κομμουνιστές, οι αναρχικοί και οι συνδικαλιστές βρίσκονται υπό διωγμό και διώκονται ανελέητα. Μία ταινία που σε αφήνει στο στόμα την πίκρα της αδικίας αλλά και την ελπίδα πως αυτός ο κόσμος μπορεί και να γίνει καλύτερος, μόνο και μόνο από την συμπαράσταση που έδειξε ο κόσμος κατά τη διάρκεια της δίκης.

Στο τέλος της ταινίας, ο Vanzetti αναφέρει πως o αναρχισμός πιστεύει σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα που όλοι θα είναι ελεύθεροι, δεν θα υπάρχουν τάξεις και όλοι θα σέβονται την διαφορετικότητα…. και αναφωνεί βουρκωμένος Viva la anarquia (ζήτω η Αναρχία)!!!! 

Καταπληκτικές ερμηνείες από τους Gian Maria Volontè, Riccardo Cucciolla, και Milo O’Shea.

6.  Malcolm X (1992)

Malcolm-X-1992

O Spike Lee, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Αφροαμερικάνικου σινεμά, μας εκπλήσσει άλλη μια φορά με την ταινία του για τον Malcom X. Για τον ρήτορα, τον αρχηγό, αυτόν που πάλευε για τα δικαιώματα των Αφροαμερικάνων, σε μία κοινωνία άκρως ρατσιστική και φασιστική. Ο σκηνοθέτης δε μας κοροϊδεύει, αντιθέτως ανοίγει όλα τα χαρτιά του στο τραπέζι και μας δείχνει πώς έχτισε την ιδεολογία του και τις πεποιθήσεις του, σιγά σιγά ο Μάλκολμ Λιτλ(Malcolm Little), που ήταν γνωστός επίσης ως Ελ-Χατζ Μαλίκ Ελ-Σαμπάζ.

Η ερμηνεία του Denzel Washington αλλάζει καταλυτικά, όσο περνάει η ώρα.  Στην αρχή, μας δείχνει έναν έφηβο που ξεσπάει άσχημα λόγω της άσχημης παιδικής του ηλικίας  και που κάνει χαζομάρες σε μπαρ(ο πατέρας του δολοφονείται από ρατσιστές, επειδή προασπίζεται τα δικαιώματα των μαύρων και η μητέρα του κλείνεται σε ψυχιατρείο, με αποτέλεσμα την ανατροφή του μικρού, να αναλάβουν διάφορες ανάδοχες οικογένειες). Όμως, στιγμή με τη στιγμή, διακρίνουμε τις αλλαγές στο χαρακτήρα του Red, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο τον υποδύεται ο Denzel. Υιοθετεί το ντύσιμο του Μάλκολμ, γνωστού και σαν Red, τις κινήσεις του, τον τρόπο ομιλίας του. Βλέπουμε πως μπαίνει φυλακή, πως ασπάζεται τον ισλαμισμό, πως εγκαταλείπει το αλκοόλ, τις πολυτέλειες και πώς αρχίζει να παλεύει για τα δικαιώματα των μαύρων και των ανυπεράσπιστων, γενικά.

Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο ο Malcolm, αποβάλλει σταδιακά τα εθνικιστικά στοιχεία και την ακραία βιαιότητα που είχε ασπαστεί σαν ασπίδα για να προστατευτεί και πώς αρχίζει να καταλαβαίνει πως ο πόλεμος είναι ταξικός και πως όλοι οι ταπεινοί και οι καταφρονεμένοι έχουν τα ίδια προβλήματα και δικαιώματα. Μία πολύ ενδιαφέρουσα, θα λέγαμε, βιογραφία του Malcolm X.

7. La Haine (1995)

kinopoisk.ru

To “Haine”, γνωστό και σαν “Μίσος” είναι ένα φοβερό σκηνοθετικό επίτευγμα του Γάλλου Mathieu Kassovitz που δείχνει με τις αριστοτεχνικές λήψεις του και με τις ασπρόμαυρες εικόνες του ότι καταλαβαίνει τι θα πει ο όρος mise en scène (επεξήγηση όρου:περιλαμβάνει την κινηματογραφική σκηνοθεσία και αναφέρεται σε κάθε ενέργεια του σκηνοθέτη προκειμένου να ελέγξει ό,τι εμφανίζεται στο κινηματογραφικό κάδρο. Πιο συγκεκριμένα, περιλαμβάνει τις όψεις που συμπίπτουν σε κινηματογράφο και θέατρο: σκηνικό, φωτισμός, κοστούμια, συμπεριφορά ηθοποιών. Ελέγχοντας τη mise en scène, ο σκηνοθέτης στήνει το γεγονός για την κάμερα.)

Η ταινία είναι ένα κατηγορώ, μία καταγγελία για το μίσος και την βιαιότητα με την οποία επιτίθενται οι μπάτσοι στα κακόφημα προάστια του Παρισιού, στα παρατημένα παιδιά, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα,αλλά το κατηγορώ δεν μένει μόνο σε αυτό το στοιχείο, γιατί έτσι κάποιος θα μπορούσε να την κατηγορήσει για μονόπλευρη και τον σκηνοθέτη για αρτηριοσκληριωτικό. Η ταινία εστιάζει σε μια μόνο καθημερινή μέρα ζωής τριών φίλων, όλοι τους αλλοδαποί που ζουν σε μια φτωχή περιοχή των προαστίων του Παρισιού. Παρακολουθούμε το αδιέξοδο και την καθημερινή βία στη ζωή των νέων στο κοινωνικό περιθώριο της γαλλικής πρωτεύουσας. Εικονογραφείται η αντίθεση των νέων αυτών με το λουστραρισμένο πλούσιο κέντρο της «πόλης του φωτός». Η δημιουργία «τρομοκρατών» εκ του μηδενός, μέσα από την αλληλεπίδραση αστυνομικής βίας και κοινωνικού αποκλεισμού στη σύγχρονη Γαλλία. Βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών σε μια ταινία που άφησε εποχή.

Mία κοινωνία σε ελεύθερη πτώση……..που πέφτει, πέφτει, πέφτει και όπως αναφέρεται στην ταινία:” Δεν έχει σημασία πώς θα πέσεις, αλλά πώς θα προσγειωθείς…” Μία σκληρή ταινία, που όμως δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού περιγράφει την ωμότητα και τη βία των περιοχών αυτών.

8. Hunger (2008)

hunger-michael-fassbender

Άλλη μία συγκλονιστική, πολιτική ταινία, με πρωταγωνιστή τον Michael Fassbender, ο οποίος υποδύεται τον Ιρλανδό απεργό πείνας,  Bobby Sands, ο οποίος ήταν μέλος του IRA και που ξεκίνησε απεργία πείνας το 1981 με αίτημα να αναγνωριστεί ο ίδιος και όσοι κρατούμενοι προέρχονταν απ’ τον ΙΡΑ, ως πολιτικοί κρατούμενοι και όχι ως εγκληματίες του ποινικού δικαίου. Όταν ξεκίνησε την απεργία πείνας ήταν ακόμα ένας φυλακισμένο μέλος του ΙΡΑ, αλλά όταν πέθανε είχε γίνει βουλευτής και θρύλος. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν χιλιάδες πολίτες, ενώ κυβερνήσεις από όλο τον κόσμο έστειλαν γράμματα διαμαρτυρίας στη Βρετανίδα πρωθυπουργό, Μάργκαρετ Θάτσερ, για τον θάνατό του….

H σκηνοθεσία του  σε συνδυασμό με την ερμηνεία του πρωταγωνιστή, που αποτυπώνει όλη την φρικαλεότητα που βιώνει στη φυλακή, στο πρόσωπό του και στις κινήσεις του, σε καθηλώνουν και σε ωθούν να κλάψεις. Για την αδικία, για τη στέρηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τον τρόπο που φέρονται στους κρατούμενους. Γιατί το να ζεις σε ένα τέτοιο καπιταλιστικό σύστημα, αυτομάτως σε αποκλείει από το να σου φέρονται σαν άνθρωπο.

Όμως, για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να διαβάσετε παλαιότερη, εξαιρετική κριτική εδώ, για την ταινία αυτή.

9.Der Baader Meinhof Komplex aka The Baader Meinhof Complex (2008)

Wohnung Ulrike Berlin.Feb.70.Baader + Gudrun kommen.

Μία ακόμα ταινία που συγκλονίζει με την αμεσότητά της και με την παράθεση στοιχείων, που είναι πιστά στα ιστορικά γεγονότα.

Βλέπουμε τη δράση των Αντρέας Μπάαντερ, Ουλρίκε Μάινχοφ και της ακροαριστερής οργάνωσης RAF( Φράξια Κόκκινος Στρατός), από τη σύστασή της ως το θάνατο των μελών της στα λευκά κελιά, στη Γερμανία της δεκαετίας του ’70. Η ταινία δεν κουράζει καθόλου, παρά τη διάρκειά της και τη γρήγορη πλοκή. Παρακολουθούμε τη δράση των μελών της που ήταν ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο στο Βιετνάμ, να οργανώνει αντάρτικο πόλης , να βάζει βόμβες σε καίρια σημεία, να ληστεύει τράπεζες για να σαμποτάρει τον μηχανισμό του χρηματοπιστωτικού συστήματος και τέλος την δήθεν αυτοκτονία των μελών της φράξιας, στα λευκά κελιά.

Μία ταινία που αξίζει να δει κανείς, για την ιστορική σημασία της και για τις ιδεολογικές της προεκτάσεις.

10. No (2012)

No-2012

Τέλος, η λίστα αυτή κλείνει με το Νο, μία πολύ έξυπνη ταινία, που στηλιτεύει τις τακτικές της εξουσίας, με πρωταγωνιστή τον Gael Garcia Bernal (2 φορές στη λίστα μας, έτυχε!!)

Όταν το 1988 ο δικτάτορας της Χιλής Πινοσέτ προκηρύσσει δημοψήφισμα για την παραμονή του στην εξουσία, η αντιπολίτευση προσλαμβάνει έναν ανερχόμενο διαφημιστή για να εκπονήσει την προεκλογική της καμπάνια.

Πανέξυπνη και διασκεδαστική σάτιρα των πολιτικών ψευδαισθήσεων και της δύναμης των mass media από τον σκηνοθέτη του “Post Mortem”. Υποψηφιότητα για ξενόγλωσσο Όσκαρ και βραβεία στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στις Κάνες και κοινού στη Θεσσαλονίκη.

Μία ταινία για το πώς κατασκευάζεται η αλήθεια από τα μίντια αλλά και για το πώς εμείς, οι ίδιοι, μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα με τη δράση μας και με τη στάση ζωής μας και ας έχουμε να τα βάλουμε με απάνθρωπα συστήματα!!

Γιατί, όποια και να είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι μία: ο άνθρωπος…..