Τι ήθελε να πεις ο ποιητής... στους "Απίθανους 2" - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Τι ήθελε να πεις ο ποιητής… στους “Απίθανους 2”

Τι ήθελε να πει ο ποιητής... | 30-10-2018 |

Ναι λοιπόν, νέα στήλη γιατί είμαστε και ανήσυχα πνεύματα.

Αγαπάμε σινεμά και αγαπάμε και τηλεόραση. Και αυτό περνάει στον κόσμο. Πόσες φορές όμως έχεις δει μία σειρά ή μία ταινία, και έχεις αναρωτηθεί “Τι ήθελε να πει ο ποιητής;” Αυτό λοιπόν θα προσπαθήσουμε να κάνουμε σε αυτή την στήλη. Θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το κάτω κείμενο. Αυτό που μπορεί και να παρατηρήσεις, αλλά μπορεί και να περάσεις στο ντούκου. Δεν φταις εσύ. Οι δημιουργοί φταίνε. Το κάνουν επίτηδες, παιδί μου.

Πρώτος σταθμός, τι άλλο; Το “Incredibles 2”.

Απαραίτητος μίνι πρόλογος: Το έχουμε πει πολλές φορές. Οι ταινίες για παιδιά, δεν είναι πλέον για παιδιά. Από την στιγμή που τα παιδιά πάνε σινεμά, έτσι και οι μεγάλοι πρέπει να περάσουν καλά. Τέλος πρόλογου.

Τι συμβαίνει όμως με τους Απίθανους; Όταν είχε βγει το πρώτο μέρος το μακρινό 2004, εμείς που το είδαμε και το απολαύσαμε περιμέναμε πώς και τι να βγει το επόμενο. 14 χρόνια πέρασαν μέχρι να δούμε το δεύτερο μέρος. Οι teenagers που ήμασταν, δεν υπάρχουν πια, τουλάχιστον στο ληξιαρχείο. Οπότε το sequel θα έπρεπε να πει περισσότερα. Και η αλήθεια είναι ότι τα είπε. Αλλά τι ακριβώς μας είπε;

Στα της υπόθεσης: H ταινία ξεκινάει ακριβώς μετά την πρώτη. Οι οικογένεια αντιμετωπίζει την απειλή του Τυφλοπόντικα, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο το μένος της κυβέρνησης για τους Super, συνεχίζεται, και έτσι για ακόμα μία φορά θα πρέπει να αποσυρθούν, καθώς το μυστικό κυβερνητικό πρόγραμμα τερματίζεται. Μία όμως εταιρεία τηλεπικοινωνιών θέλει να τους επαναφέρει, και θέλει να χρησιμοποιήσει την Ελαστίνα, σαν το πρόσωπο της καμπάνιας για την επαναφορά των υπερηρώων. Και ενώ όλα φαίνεται να πηγαίνουν ρολόι, ένας νέος κακός έρχεται στο προσκήνιο, ο ScreenSlaver, o οποίος χρησιμοποιεί οθόνες για να υπνωτίζει τα θύματά του.

Και κάπως έτσι, ολόκληρη η ταινία μπορεί να μετατραπεί σε επεισόδιο του Black Mirror.

Δεν θα σας πω άλλα για την ταινία, καθώς αν συνεχίσω θα περάσουμε στα spoilers.

Ο Screenslaver έχει μία σκηνή στην οποία γνωστοποιεί το μανιφέστο του, η οποία σκηνή δείχνει παράλληλα την Ελαστίνα να προσπαθεί να βρει την πηγή του σήματος, και άρα και τον ίδιο.

Το μανιφέστο λέει το εξής: “Ο Screenslaver διακόπτει το πρόγραμμά σας για μία σημαντική ανακοίνωση. Μην προσπαθήσετε να δείτε παρακάτω. Η Ελαστίνα δεν θα σας σώσει. Απλώς καθυστερεί την ήττα της. Και καθώς καθυστερεί την ήττα της, τρώτε πατατάκια και την βλέπετε να έχει πρόβλημα, είστε τεμπέληδες να αντιμετωπίσετε τα δικά σας. Οι Σουπερήρωες είναι μέρος μίας ανεγκέφαλης ανάγκης να ανταλλαγεί η αληθινή εμπειρία με μία εξομοίωση. Δεν μιλάτε. Βλέπετε εκπομπές ομιλίας (talk shows). Δεν παίζεται παιχνίδια, βλέπετε παιχνίδια. Ταξίδια, σχέσεις, ρίσκο. Κάθε εμπειρία με νόημα πρέπει να πακετάρεται και να σας παραδίδεται σε εσάς για να το δείτε από απόσταση, για να μπορέσετε να μείνετε απαθείς καταναλωτές, οι οποίοι δεν μπορούν να ελευθερώσουν τον εαυτό τους από τους καναπέδες, να χύσουν ιδρώτα, να μην περιμένουν μία νέα ζωή. Θέλετε τους Σουπερήρωες να σας προστατέψουν, και γίνεστε όλο και πιο αδύναμοι. Λέτε στους εαυτούς σας ότι “σας προσέχουν”. Ότι έχετε απόσταση εκατοστών από το να σας υπηρετούν. Και έτσι το σύστημα σας κλέβει, χαμογελώντας την ίδια στιγμή. Προχωρήστε λοιπόν, στείλτε τους ήρωές σας να με σταματήσουν. Πάρτε τα σνακς σας, δείτε τις οθόνες σας, και δείτε τι θα γίνει. Δεν έχετε πλέον τον έλεγχο. Εγώ τον έχω!”

Το μανιφέστο του Screenslaver, είναι το απόλυτο breaking the 4th wall… Ο ήρωας, ή μάλλον ο αντιήρωας, δεν μιλάει στους πολίτες που τον παρακολουθούν. Μιλάει σε εμάς. Το κοινό που παρακολουθεί την ταινία είτε στο σινεμά είτε στον καναπέ τους σπιτιού του. Η ταινία κριτικάρει εμάς, την τεχνολογία, ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό. Είναι σαν να μας λέει, “Ξέρεις κάτι, μία ταινία είμαι, μην πορώνεσαι. Δεν αλλάξε και η ζωή σου. Σήκω και ενεργοποιήσου.”

Το εκπληκτικό με αυτή την σκηνή είναι ότι την ίδια στιγμή που ο Sceenslaver μας γνωστοποιεί το μανιφέστο του, βλέπουμε σε παράλληλο μοντάζ την Ελαστίνα να προσπαθεί να τον βρει. Οπότε συμβαίνει και κάτι ακόμα: Σαν θεατής καλείσαι να επιλέξεις τι θα παρακολουθήσεις. Αν προσέξεις τι λέει ο ήρωας θα χάσεις την δράση της σκηνής. Αν παρατηρήσεις τι κάνει η Ελαστίνα, θα χάσεις το μανιφέστο. Οπότε τι θα διαλέξεις; Τι θα τραβήξει την προσοχή σου; Που θα εστιάσεις;

Οι Απίθανοι καταφέρνουν να σε κάνουν να γυρίσεις τον καθρέφτη κατά πάνω σου και να κοιτάξεις λίγο περισσότερο τις επιλογές σου. Σαν θεατής, σαν άνθρωπος, σαν cinefreak, σαν και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.

Κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου. Δες την ταινία. Και σκέψου…