Βλαβερές Συνέπειες (18ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Βλαβερές Συνέπειες (18ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Κατά τη διάρκεια ενός οικογενειακού γεύματος, ο τριαντάρης Cédric, που μένει ακόμα με τους γονείς του, μαθαίνει ότι η αδελφή του είναι έγκυος. Ενώ η είδηση αυτή χαροποιεί όλη την οικογένεια, στον Cédric ακούγεται περίεργο και του προκαλεί δυσαρέσκεια. Έτσι θα προσπαθήσει να φέρει στην επιφάνεια, την προκατάληψη της οποίας ήταν ανέκαθεν θύμα.

Το συγκεκριμένο φιλμ αποτελεί μια πρόταση για γερά νεύρα, καθώς πρόκειται πέρι δράματος δωματίου με πολλές συγκρούσεις, εσωτερικές και εξωτερικές. Ξεκινά και τελειώνει μέσα σε ένα δωμάτιο, στο οποίο ζει ο ιδιότροπος πρωταγωνιστής Cedric. Αυτά που θα συμβούν στο ενδιάμεσο θα ανατρέψουν πολλά από τα πιστεύω του κοινού. Βασικότερο όλων; Ποιός τελικά είναι ο λογικός και ποιός ο παράφρονας σε ένα σπίτι που οι ιδιοτροπίες του καθενός ξεδιπλώνονται σταδιακά;

Το ιδιαίτερα καλογραμμένο σενάριο βοηθά ώστε οι συνεχείς διάλογοι να μην σταματούν ποτέ να τραβάνε το ενδιαφέρον, ακόμα και αν από πλευράς πλοκής δε συμβαίνουν πολλά πράγματα. Καθώς εκτυλίσσεται η βραδιά, η ένταση όλο και κορυφώνεται και μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζουν οι ρεαλιστικές υστερικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών που ξεσπούν διαρκώς ο ένας εναντίον του άλλου. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον από όλους τους, ας μη γελιόμαστε, το παρουσιάζει ο πρωταγωνιστής. Ένα μεγάλο παιδί που το μόνο που ζητά είναι λίγη προσοχή επιτέλους, να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του μέσα σε μια οικογένεια που δείχνει να τον έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα και δεν τον αφήνει να πραγματοποιήσει το μοναδικό του όνειρο, το οποίο είναι ένα ταξίδι στην Αυστρία.  Η δε ερμηνεία του Thomas Blanchard είναι τέτοιου επιπέδου που θα μπορούσε να απορήσει κανείς περί του αν πρόκειται για ηθοποιό ή πραγματικό πνευματικά ασταθή άνθρωπο.

Αν μου ζητούσαν υφολογικά να το παρομοιάσω με κάποιον άλλο σκηνοθέτη, μάλλον θα έλεγα τον Haneke, καθώς η εσωτερική του βία, τα ψυχρά  χρώματα και η αποστασιοποιημένη σκηνοθεσία παραπέμπει στο σινεμά του (ω, τι σύμπτωση) Αυστριακού δημιουργού. Αυτή την παρομοίωση την επισφραγίζει η έλλειψη οποιασδήποτε λύτρωσης, ακόμα και αν προς το τέλος προσπαθεί να φανεί κάπως πιο τρυφερό, κλείνει την πόρτα σε οποιαδήποτε διέξοδο μπορεί να υπάρξει.

Επαναλαμβάνω: μια ταινία για άτομα με γερά νεύρα, που μπορούν να αντέξουν τις κλιμακούμενες εντάσεις και όχι για τον οποιονδήποτε. Πάω στοίχημα ότι εσείς οι μαζοχιστές εκεί έξω θα ανακαλύψετε ένα κρυφό διαμάντι στη συγκεκριμένη ταινία.