Tower -19o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Tower -19o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Το ντοκιμαντέρ “Tower” ρίχνει το βλέμμα του σε ένα από τα πρώτα συμβάντα μαζικών πυροβολισμών που γνώρισαν οι Η.ΠΑ., το οποίο εκδηλώθηκε την 1η Αυγούστου 1966 στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στην πόλη του Ώστιν. Εκείνη τη μέρα, ένας 25χρονος φοιτητής, ο Charles Whitman, για λόγους που μέχρι σήμερα είναι συγκεχυμένοι και αδιευκρίνιστοι, πήρε θέση στο ψηλότερο σημείο του Πύργου της Πανεπιστημιούπολης και άρχισε να πυροβολεί κατά βούληση, σκοτώνοντας πάνω από 12 ανθρώπους και τραυματίζοντας πάνω από τους διπλάσιους. Εκείνη την εποχή η χώρα δεν ήταν συνηθισμένη σε τέτοιου είδους εξάρσεις βίας και το συγκεκριμένο γεγονός είχε προκαλέσει “σοκ και δέος” σε όλους. Το περιοδικό Life είχε κάνει το συμβάν cover story και το χαρακτήριζε “τόσο εξωφρενικό και τόσο ακατανόητο, που κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει”. Δυστυχώς, μετά από πολλά αντίστοιχα τραγικά συμβάντα, οι Αμερικανοί θα πίστευαν πολύ πιο εύκολα τέτοιες ειδήσεις στο μέλλον.

Σε σκηνοθεσία Keith Maitland, η ταινία βασίζεται κατά ένα μέρος στο άρθρο της Pamela Colloff με τίτλο “96 Minutes”, που είχε δημοσιευθεί στην Texas Monthly το 2006, κατά την 40ή επέτειο του γεγονότος. Το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου βασίζεται σε συνεντεύξεις που έχουν συνδυαστεί, παρέχοντας μια σφαιρική αντίληψη του γεγονότος. Αυτήν την ερευνητική προσέγγιση χρησιμοποιεί και ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ “Tower”, όπου τον πρώτο λόγο έχει η πρωτοπρόσωπη αφήγηση των ανθρώπων που βίωσαν από κοντά το συμβάν. Αυτές τις προσωπικές αφηγήσεις/συνεντεύξεις που ενυπάρχουν στο ντοκιμαντέρ, τις βλέπουμε και δραματοποιημένες υπό μορφή animation. Ο Maitland έχει πάρει τους χαρακτήρες και τους έχει κάνει animated πρωταγωνιστές ταινίας τρόμου. Αnimation αποσπάσματα από το συμβάν μπλέκονται με animated συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών της φρικωδίας, με αποτέλεσμα ο θεατής να μην είναι απλός παρατηρητής, αλλά να συμμετέχει στο δράμα.

Το “Tower” δεν αναλώνεται στη διερεύνηση του τρόπου ή των λόγων για τους οποίους ο Whitman προέβη στην αδιανόητη αυτή πράξη. Μας δίνονται πολύ λίγες πληροφορίες γα το άτομό του, για το παρελθόν του και για τις πεποιθήσεις του. Ακόμα και το όνομά του, αναφέρεται ελάχιστα. Μας δίνεται η εντύπωση ότι ο Whitman μάλλον χρησιμοποιείται ως σύμβολο. Πολλές φορές οι αναφορές που γίνονται σε αυτόν από αστυνομικούς, από δημοσιογράφους κι από πολίτες, τον αποκαλούν ως “ένας ελεύθερος σκοπευτής” ενώ τα πλάνα που γίνονται σε αυτόν είναι μακρινά και προβάλλουν μόνο τον καπνό που αναδίνεται από το όπλο του μετά από κάθε πυροβολισμό. Ο ίδιος παραμένει ένα ερωτηματικό, ένα φονικό τίποτα, γεγονός που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την σκηνοθετική προσέγγιση που γίνεται απέναντι στα θύματα, στους αστυνομικούς και στους δημοσιογράφους, οι οποίοι μας παρουσιάζονται ως οι πραγματικοί ήρωες του δράματος. Aυτή η οπτική δεν απαντάται συχνά στον αμερικανικό κινηματογράφο. Συνήθως σε ταινίες με αντίστοιχο περιεχόμενο, το βάρος δίνεται στον δράστη, ο οποίος δαιμονοποιείται, παρουσιάζεται ως “τέρας”, ως το απόλυτο κακό, ως απελπισμένος σχιζοφρενής -στην καλύτερη περίπτωση-. 

Τα εξαιρετικά animation αυτού του ντοκιμαντέρ θα σας θυμίσουν το επίσης εξαιρετικό “Waking Life” του Richard Linklater, ενώ το ιδιαίτερο στοιχείο στην περίπτωση του  “Tower”, είναι ότι συχνά ο σκηνοθέτης συνθέτει τα πλάνα του συνδυάζοντας στο ίδιο κάδρο animation με πλάνα αρχείου. Το αποτέλεσμα είναι να μας παρέχεται μια εντύπωση ρέουσας, ζωντανής εικόνας, που προσεγγίζει στο μέγιστο βαθμό την πραγματικότητα. Μήπως τελικά την αληθινή ζωή τη βλέπουμε με αντικειμενικό βλέμμα;  Πάντα δε μπλέκεται η οπτική γωνία (σ.σ. animated πλάνα) με την αντικειμενική αλήθεια (σ.σ. πλάνα αρχείου);