Το Κυπαρίσσι του Βυθού – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Το Κυπαρίσσι του Βυθού

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Στο Κυπαρίσσι του Βυθού παρακολουθούμε ένα μεγάλο δείγμα της σύγχρονης ανεξάρτητης ελληνικής παραγωγής, των αναζητήσεων και των προβληματισμών της. Χαρακτηριστική περίπτωση η ταινία του Νίκου Κορνήλιου, Το Κυπαρίσσι του Βυθού.

Η συγκεκριμένη απόπειρα εντάσσεται με ξεκάθαρο τρόπο σε ό,τι αποκαλούμε ποιητικό κινηματογράφο. Προβληματισμοί για τις ανθρώπινες σχέσεις στη διαχρονία τους, τη μοναξιά, την επικοινωνία και τα όριά της, έρχονται και επανέρχονται καθ’ όλη τη διάρκεια της αφήγησης για να βάλουν, τελικά, ένα απλό, μικρό ερωτηματικό δίπλα από κάθε είδους επαφή με το άλλο, το εκτός εαυτού.

6

Πόσο ανάγκη έχουμε την ένωση με τον άλλο ή την άλλη; Είναι η επικοινωνία ζωτικής σημασίας για μας; Συνάπτουμε σχέσεις για να βρούμε τον εαυτό μας μέσα σε ένα άλλο άτομο; Αν ναι, γιατί οι σχέσεις και η επικοινωνία οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος; Και ακόμη, είμαστε, τελικά, εμείς μέσα στις σχέσεις μας ή είμαστε εμείς μέσα στη μοναξιά μας; Ή μήπως είμαστε πολλά, σκορπισμένα “εμείς”, κομμάτια που συλλέγουμε μέσα από την κάθε επαφή μας με άλλους ανθρώπους; Πόσο μόνοι και μόνες είμαστε σε αυτή την αναζήτηση;

Πρόκειται, τελικά, για έναν υπαρξιακό προβληματισμό πάνω στην ανθρώπινη ένωση. Απαντήσεις δεν δίνονται πέρα από μία, την πιο σημαντική. Όλα είναι στιγμές. Στιγμές απόλυτης ένωσης και στιγμές απόλυτης απόκλισης. Στιγμές ολοκλήρωσης και στιγμές αβάσταχτου κενού. Και είναι πάντα αυτή η συστηματική και αδιάλλειπτη εναλλαγή που κινητοποιεί την ανάγκη κάθε ανθρώπου να ζει. Γιατί όλοι και όλες μας είμαστε “μοναδικοί και μοναδικές και, ταυτόχρονα, τόσο ανυπόφορα ίδιοι και ίδιες.” Ενθουσιαζόμαστε με το νέο, εναποθέτουμε το βαρύ μας φορτίο σε αυτό, αγγίζουμε το λυτρωτικό ύψος της ένωσης και μετά πενθούμε την απώλειά του. And life goes on.

3

Τέτοια είναι τα ζητήματα που απασχολούν το Νίκο Κορνήλιο. Ζητήματα που καταφέρνει να αποτυπώσει μέσα από μια ιδιαιτέρως λυρική αφήγηση. Πέρα από τον Λόγο κινητοποιούνται τόσα πολλά μέσα που μόνο ολιστικά μπορεί να αντιληφθεί κανείς το μήνυμα της ταινίας, η οποιαδήποτε περιγραφή απλώς δεν αρκεί. Η μουσική και οι ήχοι παίζουν βασικό ρόλο, προδίδοντας την εμπειρία του σκηνοθέτη στη μουσική σύνθεση. Το θρόισμα των φύλλων, ένα “συνεχές θρόισμα της σκέψης” επανέρχεται ως μοτίβο, μαζί με το κυπαρίσσι που, ήδη, συστήνεται από τον τίτλο, για να διαρθρώσει την αφήγηση σε αυτή τη σπαρακτική υπαρξιακή διαδρομή. Μετά έρχονται τα σώματα. Γυμνά, απαλλαγμένα από οποιουδήποτε είδους φορτίο, εξερευνούν το ένα το άλλο σε στιγμές απόλυτης ειλικρίνειας και συνύπαρξης. Κινήσεις που μοιάζουν με χορογραφίες, άψογα φωτογραφικά πλάνα και συνεχείς εναλλαγές προσώπων και ζευγαριών που ζουν την “αιωνιότητά” τους μέχρι αυτή να σβήσει. Και στο ενδιάμεσο, μια γέρικη, μοναχική φιγούρα, ο γέρικος, μοναχικός εαυτός του καθενός και της καθεμίας από εμάς, τριγυρνά κάτω από το κυπαρίσσι του.

Δύσκολο εγχείρημα για τους ηθοποιούς που, λόγω της ιδιαίτερης αφήγησης, έχουν για εργαλεία τους τα σώματα και τα πρόσωπά τους. Εκτός από ορισμένες όχι και τόσο πετυχημένες στιγμές, ωστόσο, το αποτέλεσμα βγαίνει ευκρινές και άρτιο.

7

Προσωπικά βρίσκω την ταινία κάτι παραπάνω από πολύ καλή. Ωστόσο δεν είναι μια ταινία που θα δεις για να χαλαρώσεις και να ξεφύγεις παρά για να αισθανθείς. Ως τέτοια, δε νομίζω πως απευθύνεται σε ένα πολύ ευρύ κοινό.

Δε μπορώ να μην αφιερώσω έναν ελάχιστο χώρο για να συγχαρώ τον σκηνοθέτη για την συνειδητοποιημένη ισορροπία με την οποία προσεγγίζει τα φύλα. Και, φυσικά, δεν το λέω αυτό επειδή συμπεριλαμβάνει μεταξύ των διαφόρων ζευγαριών που προκύπτουν δύο γυναίκες. Τόσο η γλώσσα της αφήγησης, όσο και τα πλάνα, η κινηματογραφική γλώσσα, αφήνουν εκτός κάθε άσκοπη και αναιτιολόγητη εμφυλοποίηση. Και αυτή η απουσία δεν είναι χωρίς σημασία.