To Καλοκαίρι της ζωής μας ("Avis de Mistral") – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

To Καλοκαίρι της ζωής μας (“Avis de Mistral”)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 1.00 out of 5)
Loading...

 Αν για ανεξήγητους λόγους σου δημιουργηθεί η αλτρουιστική διάθεση,  να βγάλεις για θερινό σινεμαδάκι τη γιαγιά σου ή τη θεία σου (όχι την cool, που στην εφηβεία σου της εμπιστευόσουν τα μυστικά σου και σ’ άφηνε να καπνίζεις μπροστά της  , για την άλλη μιλάω που αντιπαθείς.), μην το σκεφτείς στιγμή, το «Καλοκαίρι της ζωής μας» είναι η ταινία που ψάχνεις. Ειδικά αν αυτή η θεία είναι fan του παλιού, «καλού», ελληνικού κινηματογράφου.

Το “Avis de Mistral”, όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος, βέβαια, είναι ολοκαίνουριο και μας έρχεται από τη Γαλλία, αποπνέει όμως την ίδια αφέλεια και την ίδια μυρωδιά παλιατζούρας με εγχώρια κωμωδία της δεκαετίας του ‘60. Για να είμαστε δίκαιοι όμως, εκείνες τις ταινίες της πάλιωσε ο χρόνος, το συγκεκριμένο φιλμ επιλέγει να είναι ξεπερασμένο εν τη γενέσει του, επιδεικνύοντας ενοχλητικά ως παράσημο την παλιομοδίτικη mentalite του, ελπίζοντας με κουτοπονηριά αυτό να λειτουργήσει ως ατραξιόν για ένα απαίδευτο κοινό μεγαλύτερης ηλικίας.

images (3)

Η ιστορία περιληπτικά  έχει ως εξής: Η Λία και ο Αντριάν, δύο έφηβοι από το Παρίσι, αναγκάζονται μαζί με το μικρό κωφάλαλο αδερφάκι τους, να περάσουν το καλοκαίρι τους σ’ένα γραφικό  χωριό της Νότιας Γαλλίας, εφόσον η μητέρα τους μετακομίζει εκτάκτως για επαγγελματικούς λόγους στο Μόντρεαλ. Στο χωριό αυτό θα γνωριστούν για πρώτη φορά με τον δύσκολο και συντηρητικό παππού τους, που έχει κόψει κάθε γέφυρα επικοινωνίας, από τότε που η κόρη του διάλεξε να το σκάσει με το λάθος άντρα και πατέρα των παιδιών. Τις ισορροπίες της εύθραυστης αυτής συνύπαρξης καλείται να διατηρήσει η καλόκαρδη γιαγιά τους, που βλέπει σ’αυτή την επανένωση  την ιδανική ευκαιρία να επουλώσει τους ραγισμένους οικογενειακούς δεσμούς.

Τα προβλήματα κάνουν από νωρίς την εμφάνιση τους όμως, καθώς οι δύο νέοι εκεί στα γαλλικά Γκράβαρα, δυσκολεύονται τόσο να πιάσουν wi-fi, όσο και να εκτιμήσουν τις κρεατοφαγικές σπεσιαλιτέ της γιαγιάς τους, καθότι vegetarian. Η τσαντίλα τους βέβαια θα υποχωρήσει άμεσα, όταν η μικρή γνωρίσει ηλιοκαμένο πιτσαδόρο – ταυρομάχο (κι όμως υπάρχει ο συνδυασμός, δεν τον έβγαλα από το μυαλό μου) και ο μικρός βάλει στο μάτι την MILF παγωτατζού του χωριού. Μία φάρσα στο facebooκ επίσης θα γίνει αφορμή, ώστε τα παιδιά να ανακαλύψουν πως η γιαγιά τους ήταν χίπισσα που εξασκούσε την πρακτική του ελεύθερου έρωτα στα γρασίδια του Γούντστοκ  και ο παππούς τους σκληροπυρηνικός  μηχανόβιος.  Με τούτα και με ‘κείνα η οικογένεια θα έρθει πιο κοντά και το χάσμα των γενεών θα γεφυρωθεί, όσο πιο άτσαλα έγινε ποτέ στην ιστορία του πρόσφατου κινηματογράφου.

  Μέχρι να φτάσουμε εκεί όμως, μια ποικιλία από κλισαρισμένες γραφικότητες και χοντροκομμένους χαρακτήρες θα προλάβει να κάνει την παρέλαση της επί της οθόνης: Καλόκαρδοι επαρχιώτες που ξεσπάν μαζικώς και αυθορμήτως σε λάτιν χορούς, υπερήλικοι χαρλεάδες που ξεχύνονται με δερμάτινα μπουφάν στις εθνικές οδούς ενώ από πάνω ο ήλιος ντάλα βαράει, νυμφομανείς Σουηδέζες τουρίστριες που τον πρώτο περαστικό που θα βρούνε τον ξεμοναχιάζουν στην κοντινότερη τουαλέτα,  γιαγιάδες ντυμένες στα φλοράλ που τραγουδάνε “Guns ‘n Roses”, ερωτευμένα ζευγάρια που καλπάζουν πάνω σε ατίθασα άλογα και δεν συμμαζεύεται…

images (4)

Κάπου μέσα σε όλα αυτά προλαβαίνουν να χωρέσουν και μερικά μηνύματα κατά των ναρκωτικών και κάποιες καταγγελίες για την αλλοτρίωση, που έχει φέρει η τεχνολογία στην ζωή των νέων. Γιατί φυσικά στο μυαλό της σεναριογράφου-σκηνοθέτη, για να σκιαγραφήσεις έναν πειστικό νεανικό χαρακτήρα, αρκεί να του βάλεις ένα tablet ως προέκταση του φυσικού του χεριού. Αν τώρα θέλεις η ταινία σου να ΄χει και βάθος,  βάλε εκεί ένα κωφάλαλο τρισχαριτωμένο αγοράκι να παίζει με τις πάπιες, γιατί που να κάθεσαι τώρα να βρίσκεις πιο πρωτότυπους τρόπους να εκβιάσεις το συναίσθημα του θεατή.

Γεμάτο από ανάλογες τέτοιες χοντροκοπιές το φιλμ, παλεύει απεγνωσμένα να πλάσει ένα γλυκερό σύμπαν, που το παλιό συνυπάρχει αρμονικά με το μοντέρνο, αλλά τελικά μέσα στην ανελέητη απλοϊκότητα του, τα μόνα που καταφέρνουν να συνυπάρξουν είναι το ελαφρώς μπανάλ με το τελείως μπανάλ.

Με την κάμερα πάντως είναι η αλήθεια, πως η δημιουργός Rose Bosch τα πάει πολύ καλύτερα, καθώς οι ηλιόλουστες καρτ ποστάλ που συνθέτει μέσα στα κάδρα της, κάλλιστα θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα διαφημιστικά σποτ του τοπικού υπουργείου τουρισμού.

αρχείο λήψης

Κρίμα που αυτό δεν αρκεί για να διώξει την αίσθηση πως μόλις παρακολούθησες ένα δίωρο επεισόδιο οικογενειακής σειράς του ελληνικού prime time μέσα σε πιο φανταχτερό περιτύλιγμα. Κρίμα και για τον Jean Reno που σπαταλάει την εμπειρία και το εκτόπισμα του σε ένα τόσο καταδικασμένο project όπως αυτό.