Thorn – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Αγκάθι

(Thorn)


Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 82
Χώρα: Δανία, Ελλάδα
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , ,
Πρεμιέρα: 08-03-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...

Η Λίζα και ο Γιάκομπ μόλις παντρεύτηκαν. Την ίδια νύχτα αποφασίζουν να πάνε ταξίδι του μέλιτος στην επαρχία της Δανίας. Ο Γιάκομπ, όμως, δεν γνωρίζει τον προορισμό τους, καθώς η Λίζα έκανε όλες τις προετοιμασίες μυστικά. Όλα συμβαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο της Λίζας, μέχρι που η ίδια συνειδητοποιεί ότι το σχέδιό της βλάπτει την αγάπη τους και η πίστη τους μετατρέπεται σε φόβο.

Το Αγκάθι είναι μια ελληνο-δανική ταινία μεγάλου μήκους, σε σκηνοθεσία Γαβριήλ Τζάφκα και αποτελεί σκηνοθετικό ντεμπούτο του Έλληνα δημιουργού στις ταινίες μεγάλου μήκους. Σκηνοθετημένο στην καρδιά του δανέζικου κινηματογράφου και σφραγίζοντας την πρώτη συμπαραγωγή που έγινε ποτέ μεταξύ Ελλάδας και Δανίας, το Αγκάθι απέσπασε το πρώτο βραβείο EurimagesLabProject στο τμήμα WorkinProgress της Αγοράς στο 57ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης για την «ενεργή συμμετοχή του στην ανανέωση του ευρωπαϊκού κινηματογράφου» και έκανε την πρεμιέρα του στο 58ο ΔΦΚΘ όπου και κέρδισε το πρώτο βραβείο με τίτλο «Νέος Κινηματογράφος» που απένειμε η ΕΡΤ.

Ακροβατώντας ανάμεσα στο ψυχολογικό/μεταφυσικό θρίλερ και το ερωτικό δράμα χαρακτήρων, ετούτη η δημιουργία του Τζάφκα «δανείζεται» από ετερόκλιτες κινηματογραφικές σχολές, σχηματοποιώντας τελικά ένα πολυδιάστατο αποτέλεσμα. Τα πλάνα και η κινηματογράφηση του φυσικού τοπίου, όπου και εξελίσσεται ένα πολύ μεγάλο μέρος της πλοκής της ταινίας, επιχειρούν να ενταχθούν με σαφήνεια στη σχολή του Ταρκόφσκι, ενώ το περιεχόμενο είναι μια ξεκάθαρη αναφορά στο «Σκηνές από ένα γάμο» του Μπέργκμαν. Αν  «σκαλίσουμε» λίγο παραπάνω, μέχρι και κάτι από Λαρς Φον Τρίερ θα βρούμε, αν και αντεστραμμένο: το Αγκάθι δεν είναι μια μισογύνικη ταινία όπως οι περισσότερες του Δανού αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ.

Πρόκειται ξεκάθαρα για έναν μεγάλο προβληματισμό αναφορικά με την ίδια την σχέση ανάμεσα στα δυο φύλα, τις δομικές προβληματικές ενός γάμου και τις διαστρεβλώσεις του χρόνου πάνω στις οπτικές μας γωνίες και ειδικότερα, αυτές που έχουν να κάνουν με τον Έρωτα. Αν και το έμπειρο κινηματογραφικό μάτι μπορεί να διακρίνει το φιλόδοξο Plot Twist του φινάλε πριν αυτό εκφραστεί στην οθόνη, ο τρόπος που το χειρίζεται το σενάριο αποτελεί θέση πάνω στα ερωτήματα που θέτει όλο το προηγούμενο μέρος της ταινίας. Και αυτό είναι τελικά που χαρακτηρίζει το Αγκάθι: δεν δομεί μια ολόκληρη συζήτηση για να αφήσει τον θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, αλλά παίρνει θέση στη συζήτηση αυτή, υπερασπίζεται μια άποψη. Το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με αυτή είναι ένα άλλο ζήτημα. Το σίγουρο είναι πως το περιεχόμενο του Αγκαθιού δεν μπορεί παρά να συζητιέται από το κοινό του μετά τη θέαση της ταινίας.