The Woman in Black 2: Angel of Death – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The Woman in Black 2: Angel of Death

Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Το sequel του “The Woman in Black: Angel of Death” μας έδωσε τα πρώτα δείγματα γραφής με ένα teaser. Το θρίλερ τρόμου είναι μια συνέχεια του The Woman in Black” του 2012, στην οποία πρωταγωνίστησε ο Daniel Radcliffe και ήταν η πιο επικερδής βρετανική ταινία τρόμου για τα τελευταία 20 χρόνια.

Η συνέχεια τοποθετείται χρονικά 40 χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας. Το Eel Marsh Harsh έχει κατασχεθεί από την κυβέρνηση και έχει μετατραπεί σε ένα στρατιωτικό ψυχιατρικό νοσοκομείο κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Η ξαφνική άφιξη διαταραγμένων στρατιωτών ξυπνά τον πιο σκοτεινό κάτοικό του. Ένα νεαρό ζευγάρι είναι επιφορτισμένο με τη φροντίδα μιας ομάδας παιδιών προσφύγων που έχουν έρθει στην ύπαιθρο για να ξεφύγουν από το Blitz.

Η Eve, μια όμορφη νεαρή νοσοκόμα, αποστέλλεται στο σπίτι για τη φροντίδα των ασθενών, αλλά σύντομα συνειδητοποιεί ότι πρέπει να τους σώσει από κάτι περισσότερο από τους δαίμονές τους. Παρά τις προσπάθειες της Eve για να την σταματήσει, ένας-ένας πέφτουν θύματα της Γυναίκας με τα Μαύρα (Woman in Black).

Το teaser δείχνει μια πολύ μυστηριώδη, μεγαλύτερη και φοβιστική Eel Marsh Harsh. Ο χαρακτήρας της Phoebe Fox εξερευνά τα δωμάτια, τα οποία είναι γεμάτα με σκόνη και κούκλες πριν… ξυπνήσει απότομα. Ποτέ δεν συγχωρεί, ποτέ δεν ξεχνά, ποτέ δεν έφυγετονίζει το teaser.

Η ταινία θα κυκλοφορήσει 13 του Φεβρουαρίου 2015 στο Ηνωμένο Βασίλειο και αναμένεται να φθάσει στις ΗΠΑ την ίδια χρονιά.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΜΠΑΚΗΣ


Tρία χρόνια μετά την κινηματογραφική διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Susan Hill, η «Γυναίκα με τα Μαύρα» επιστρέφει, χωρίς τον Daniel Radcliffe αυτή τη φορά, σε ένα sequel που επαναλαμβάνει πιστά το ύφος, αλλά και τα ελαττώματα του πρωτότυπου. Για την ακρίβεια, εφευρίσκει και μερικά δικά του.

Το νήμα της ιστορίας αρχίζει να ξετυλίγεται 40 χρόνια μετά από τη στιγμή, που ο χαρακτήρας του Radcliffe εγκατέλειψε την στοιχειωμένη έπαυλη Ehl Mars στο φινάλε της πρώτης ταινία. Εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου λοιπόν, δυο δασκάλες θα αναγκαστούν να χρησιμοποιήσουν το συγκεκριμένο υπό κατάρρευση μέγαρο, ως καταφύγιο για τους οκτώ ανήλικους, ορφανούς μαθητές τους. Εκεί όμως, τόσο τα παιδιά, όσο και οι δασκάλες τους θ’ αντιμετωπίσουν μια νέα απειλή. Το μαυροφορεμένο φάντασμα θ’αρχίσεις ξανά τις επίμονες επισκέψεις του, οι οποίες, όπως υποψιάζεστε, δεν είναι για τσάι.

Αν κάτι μας καθήλωσε στην ταινία του 2012, ήταν η εξαιρετική δουλειά που ‘χε γίνει στους εικαστικούς τομείς της. Τόσο ο σχεδιασμός παραγωγής όσο και η  φωτογραφία συνέθεταν ένα εφιαλτικό και ταυτόχρονα πανέμορφο, πανηγύρι γοτθικής αισθητικής.   Το ίδιο ακριβώς πράττει και το sequel με αντίστοιχα συγκινητική  επιμέλεια. Σε οπτικό επίπεδο κανείς δεν έχει να προσάψει τίποτα στο σκηνοθέτη  Tom Harper, που μοιάζει να ξέρει και που και πως να στήσει το φακό του για να συνθέσει ένα αξιομνημόνευτο κάδρο. Εκεί που αποδεικνύεται λίγος είναι στην δημιουργία ρυθμού και πραγματικού σασπένς. Όπως και ο προκάτοχος του «Η Γυναίκα με τα μαύρα 2: Ο Άγγελος του Θανάτου» στερείτε πραγματικού τρόμου. Ναι, υπάρχει ατμόσφαιρα, ναι, υπάρχουν διάσπαρτα μερικά “μπου” ωστόσο απουσιάζουν αισθητά οι γλυκιές ανατριχίλες που οφείλει να παραδίδει μια ταινία του συγκεκριμένου είδους.

Δεν είναι εύκολο το καταλαβαίνουμε. Τα θρίλερ φαντασμάτων έχουν  εξαντλήσει προ καιρού όλες τις πιθανές μεθόδους να τρομοκρατήσουν το θεατή. Το συγκεκριμένο κινηματογραφικό έδαφος σαφώς δεν είναι παρθένο και όπως φαίνεται, έχει ξεμείνει από θαμμένους θησαυρούς πρωτοτυπίας που περιμένουν ν’ ανακαλυφθούν.

Επειδή λοιπόν όταν ξεκινάς ένα αντίστοιχο εγχείρημα, είναι σαν να ξεκινάς με γκολ από τα αποδυτήρια, οφείλεις να ‘χεις μπολιάσει το σενάριο σου να με κάποια απαραίτητη φρεσκάδα, που θ’αποτρέψει τα χασμουρητά στον εξώστη. Μέχρι τα πρώτα δεκαπέντε – είκοσι λεπτά  αυτό μοιάζει να ‘χει προληφθεί, καθώς ο σεναριογράφος Joe Crocker χρησιμοποιεί σε σωστές δόσεις τις αντίξοες  συνθήκες της εποχής, προκειμένου να προσδώσει ένα ενδιαφέρον background στη μεταφυσικό story του. Από εκεί και πέρα όμως κάθε διάθεση για πρωτοτυπία στερεύει και το sequel της «Γυναίκας με τα μαύρα» εκτρέπεται σε μια ευλαβική ανακύκλωση του πρώτου μέρους.

Το χειρότερο, βέβαια, σε σχέση μ’αυτό είναι πως η ιστορία του φαντάσματος εδώ δεν εξηγείται καθόλου, άρα ο θεατής οφείλει να ‘χει δει το πρωτότυπο για ν’απαντήσει στα ερωτηματικά του. Εφόσον όμως κάποιος έχει αντέξει την εξίσου άνευρη «Γυναίκα με τα Μαύρα», για ποιο λόγο να υπομείνει δεύτερη φορά το μαρτύριο με το “Angel of Death” που ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα μείον τη παρουσία πρωτοκλασάτου cast ;  Μόνο δύο λόγους μπορώ να βρω. Είτε γιατί αντιμετωπίζει ήπιο πρόβλημα  αϋπνίας,  είτε γιατί αντιμετωπίζει έντονο πρόβλημα αϋπνίας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΤΕΛΛΗΣ