The Visitor – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr
Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Επισκέπτης, ο τίτλος αυτής της ταινίας, επειδή μάλλον όλοι μας είμαστε επισκέπτες σε αυτή τη γη…..και πόσο μάλλον αυτοί που αναγκάζονται από το απάνθρωπο σύστημα και από τις εξίσου απάνθρωπες πολιτικές καταστάσεις να φύγουν από τον τόπο τους και να βρεθούν σε ένα αφιλόξενο, νέο, περιβάλλον… Αλλά, ίσως ο τίτλος έχει και διττή ερμηνεία, με την έννοια του κατά πόσο είμαστε επισκέπτες και στην ίδια μας τη ζωή, πόσο εγκλωβιζόμαστε στη μοναξιά μας και δεν κατοικούμε σε αυτό τον κόσμο, απλά τον επισκεπτόμαστε…

Μια βαθιά ανθρώπινη ταινία, ένας ύμνος στη ζωή και στην αλληλεγγύη, στην ανοχή στη διαφορετικότητα, στην αγάπη για τον άνθρωπο. Η ιστορία ενός ηλικιωμένου ανθρώπου, που ζει το δράμα της απομόνωσης στην προσωπική του ζωή και παράλληλα η ιστορία των μεταναστών, τους οποίους βρίσκει να έχουν εγκατασταθεί στο διαμέρισμά του, μας θέτουν αντιμέτωπους με το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης, είτε λόγω ενδογενών παραγόντων είτε λόγω εξωτερικών.

Στη Νέα Υόρκη, λοιπόν, συναντιόνται οι ζωές ενός καθηγητή, (Richard Jenkins), ενός Σύριου που παίζει τύμπανο,(Haaz Sleiman),  της φίλης του που είναι από την Σενεγάλη,  (Danai Jekesai Gurira), και τέλος, της μητέρας του Σύριου,  (Hiam Abbass) , η οποία υποδύεται εκπληκτικά τη μάνα που παλεύει για τα δικαιώματα του παιδιού της, (εδώ θα ήταν καλό  να αναφερθεί πως η συγκεκριμένη ηθοποιός, διακρίθηκε για τις ερμηνείες της, στα σαράντα της).

The-Visitor-24740_4 (1)

Στην αρχή, ο μισάνθρωπος καθηγητής, ο οποίος έχει ξεχάσει να ζει αντιμετωπίζει με άσχημο τρόπο και με καχυποψία τους ανθρώπους αυτούς, όμως σιγά σιγά αρχίζει να ανοίγεται, να επικοινωνεί με τους μετανάστες, να εκφράζει τα συναισθήματά του, να εμπλέκεται πρώτη φορά στη ζωή του με διαφορετικές κουλτούρες, θρησκείες και ήθη. αναθεωρεί τις ιδέες του και αρχίζει να αντιλαμβάνεται την ουσία  και κυρίως την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης, της συνεισφοράς, της αλληλεγγύης και της συμμετοχής. Βρίσκεται σε παρέες, παίζει τύμπανο μαζί με τον Haaz, εκφράζει τα συναισθήματά του, οργίζεται, χαίρεται, ξεσπά, αγαπά…

Ο σκηνοθέτης,  Thomas McCarthy, με απλά και λιτά πλάνα, αλλά κυρίως με το όμορφο σενάριό του, μας φέρνει αντιμέτωπους με μια κοινωνία που παρότι καταρρέει μέσα στα απομεινάρια του αμερικάνικου όνειρου, δεν μπορεί να αποσπάσει  ούτε και να στερήσει από τους ανθρώπους, τελικά, και ευτυχώς, την ανάγκη για πάλη, διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους και εν τέλει, από την διεκδίκηση της ευτυχίας. Μιας ευτυχίας, όμως, όχι μεμονωμένης και αποσπασματικής, αλλά συνυφασμένης με την ευτυχία του συνανθρώπου.

Πολύ ωραίες και συγκινητικές ερμηνείες από τους Richard Jenkins, ο οποίος ήταν υποψήφιος λόγω της ερμηνείας του για όσκαρ, καθώς και των υπολοίπων πρωταγωνιστών, με αποκορύφωμα την ερμηνεία της Hiam Abbass, η οποία κλέβει την παράσταση. Επίσης, θα ήταν απαραίτητο να δώσετε προσοχή στο soundtrack, που πλαισιώνει την ταινία τόσο διακριτικά, που σου μένει σαν ανάμνηση στο βάθος του μυαλού.

Σε μια εποχή, πάντως, τόσο δύσκολη και με τόσο άσχημα γεγονότα, (βλ. ο πνιγμός άπειρων ανθρώπων στην Λαμπεντούζα, λόγω των αιματηρών πολιτικών που εφαρμόζονται),  η αμεσότητα και η ειλικρίνεια της ταινίας, σχετικά με το πώς παρουσιάζει το δράμα των ανθρώπων που ξεριζώνονται από τις χώρες τους και σχετικά με την ανάγκη του ανθρώπου να αναζητά την ευτυχία και την δικαίωση, συγκινεί με ιδιαίτερα λιτό τρόπο.

Μας υπενθυμίζει το δικαίωμα στο όνειρο και την επιτακτική ανάγκη να αλλάξουμε τις ζωές μας και των ανθρώπων γύρω μας, δίνοντας όλο μας το είναι. Γιατί η εποχή μας και οι άνθρωποί της, δεν θα βολευτούν με το λίγο….