Η Λέσχη της Κομψής Αλητείας / The Riot Club – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Η Λέσχη της Κομψής Αλητείας / The Riot Club

Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 3.00 out of 5)
Loading...

Σκηνοθετημένο από τη Lone Scherfig, η οποία μας έχει χαρίσει στο παρελθόν το αξιόλογο κοινωνικό δράμα «Μια Κάποια Εκπαίδευση» και το γλυκερό, παρόλα αυτά αγαπημένο, “Οne Day”, το “The Riot club” αποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου “Posh” της Laura Wade. Ένα θέμα που επανέρχεται συχνά στην φιλμογραφία της πρώτης είναι το πως η καταγωγή και η εκπαίδευση επηρεάζουν και ορίζουν τελικά τη μοίρα μας. Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν που της εμπιστεύτηκαν το συγκεκριμένο υλικό, καθώς το θεατρικό της Wade έχει ως θεματικό του πυρήνα τα έργα και τις ημέρες δέκα προνομιούχων φοιτητών της Οξφόρδης που απαρτίζουν ταυτόχρονα μιας κλειστή , ιδιότυπη λέσχη.

Η λέσχη αυτή, όπως πληροφορούμαστε, κουβαλάει ιστορία αιώνων και δέχεται στους κόλπους της μόνο την αφρόκρεμα των Οξφορδιανών φοιτητών.  Η ταινία ξεκινά με την εκλογή και την εισαγωγή των δύο νεότερων μελών, του εσωστρεφή αλλά συμπλεγματικού Alistair και του πιο ισορροπημένου Miles.  Ο πρώτος μοιάζει σαν το ψάρι έξω απ’το νερό , ενώ ο δεύτερος φαίνεται να ταιριάζει γάντι στο εύθυμο κι ελαφρύ κλίμα της συντροφιάς, που αρχικά φαίνεται να επιδίδεται σε κάθε λογής άκακες ασωτίες. Κατά την διάρκεια  του ετήσιου δείπνου της λέσχης όμως τα πράγματα θα ανατραπούν δραματικά, όταν ο Miles ανακαλύψει την πραγματική κι απολύτως διεφθαρμένη φύση των καινούριων φίλων του και ο Alistair συνειδητοποιήσει πως είναι φτιαγμένος για να ηγηθεί μιας τέτοιας ομάδας.

Με την ίδιο τρόπο που αυτή η φαινομενικά χαρούμενη αγέλη παρασύρει το Miles,  έτσι μας αποπροσανατολίζει εσκεμμένα και η σκηνοθέτης στο πρώτο μέρος της ταινίας. Για πενήντα λεπτά παρακολουθούμε μια ομάδα φιλόδοξων νεαρών να βολτάρει στις εστίες της Οξφόρδης ανταλλάζοντας αμπελοφιλοσοφικούς προβληματισμούς, χωρίς να διαβλέπουμε κάποια ισχυρή δραματική σύγκρουση στην όλη υπόθεση. Καταλαβαίνουμε μεν ότι οι περισσότεροι είναι αλαζονικά κωλόπαιδα κι ενοχλητικοί ελιτιστές , η σκηνοθεσία ωστόσο παραμένει υπερβολικά διακριτική και δεν μας επιβάλλει κατευθείαν τα μελανά χρώματα από τα οποία είναι φτιαγμένοι οι ήρωες της. Ίσα ίσα που η Scherfig  τους συστήνει με μια τέτοια ελαφρότητα που σε ωθεί να πιστέψεις πως η ταινία θα εξελιχθεί σε μια ραφιναρισμένη νεανική κομεντί.

Μοιραζόμαστε λοιπόν το ίδιο σοκ με τον πρωταγωνιστή, όταν τα πράγματα γυρίζουν τούμπα ένα ημίωρο περίπου πριν το τέλος κι η ταινία εξελίσσεται σε θρίλερ για γερά νεύρα. Με μια αδυσώπητη ψυχραιμία η Scherfing  στρέφει την κάμερα της στις «αλητείες» των αριστοκρατικών γόνων, που κάθε άλλο παρά «κομψές» είναι.  Το αδίστακτο πρόσωπο του ελιτισμού παρουσιάζεται σε όλο του το «μεγαλείο» και η συγγραφέας μαζί με την σκηνοθέτη παραδίδουν ένα ευθύβολο και αιχμηρότατο σχόλιο για την πάλη των τάξεων: Ναι, οι αριστοκράτες είναι εντελώς διεφθαρμένοι αλλά και οι πληβείοι εντελώς αφελείς να πιστεύουν πως η όποια ηθική ανωτερότητα, θα τους αποβεί χρήσιμη όταν βρεθούν στο στόχαστρο των πρώτων.

Στην προσπάθεια του να ταρακουνήσει για τα καλά λοιπόν το θεατή, το “The Riot Club” αναπόφευκτα θα ξενίσει, τόσο με την πεσιμιστική του ειλικρίνεια  όσο και με την προβληματική δομή του.  Αν θεωρείς όμως πως ο πραγματικός σκοπός του σινεμά, δεν είναι να δίνει καθησυχαστικές απαντήσεις, αλλά να θέτει τις σωστές ερωτήσεις,  αυτή είναι η ταινία σου γι’αυτή την εβδομάδα.