The Last Summer of the Rich (Berlinale Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The Last Summer of the Rich (Berlinale Κριτική)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , , , , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Ένας παλιός γνώριμος του φεστιβάλ επιστρέφει φέτος στον τόπο του εγκλήματος, και συγκεκριμένα στο Panorama. Πρωταγωνιστής στην ταινία Flaming hearts στην 28η διοργάνωση και μέλος της επιτροπής στην 30η διοργάνωση, ο Peter Kern σκηνοθετεί αυτή τη φορά την ταινία The Last Summer of the Rich. Και νομίζω ότι θα έπρεπε να είχε περιοριστεί στις δύο πρώτες φεστιβαλικές του συμμετοχές.

Η ταινία αφορά τη ζωή της Hanna von Stezewitz (Amira Casar), διευθύντριας μεγάλης εταιρίας και γόνου ζάπλουτης οικογενείας. Η κυρία αυτή αποτελεί το κλασικό παράδειγμα του ανθρώπου που τα έχει όλα και δεν έχει τίποτα, που αναζητά συνεχώς τρόπους να καλύψει τεράστια κενά και που πάντα καταλήγει μόνος και ανικανοποίητος. Πολύ ωραία. Παρακολουθούμε, λοιπόν, στην ταινία τις ομολογουμένως τραβηγμένες σεξουαλικές της διαστροφές, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους γύρω της αλλά και τον εαυτό της ως άψυχα αντικείμενα που εκμεταλλεύονται το ένα το άλλο μέχρι τέλους μέσα σε ένα παιχνίδι ατέλειωτης διαφθοράς. Και πάλι ωραία.

201502907_2_IMG_FIX_700x700

Η Hanna προσπαθεί να ξεφορτωθεί το μόνο εμπόδιο στην καθ’ όλα άρρωστη ζωή της, τον αυταρχικό και υπεύθυνο για όλα τα πλούτη παππού της, ο οποίος προφανώς και δεν εγκρίνει καμία από τις επιλογές της εγγονής του. Τις έχει κάνει όμως και αυτός τις βρωμοδουλειές του εφόσον, όπως υπονοείται στην ταινία, η μεγάλη οικονομική επιτυχία των εταιρειών έχει μία κάποια διακριτική σχέση με τη φιλοναζιστική του ιδεολογία.

Αν προσεγγίσουμε, μάλιστα, την ταινία κάπως πιο συμβολικά και διαβάσουμε τη Hanna (και τον παππού της βεβαίως) ως εκπρόσωπο του καπιταλισμού, ο οποίος δομείται πάνω σε πτώματα και συντηρείται από τη διαφθορά του  ναι, η ταινία θα μπορούσε να έχει ένα ενδιαφέρον. Μάλιστα σε αυτή την ανάγνωση βρίσκω τρομερά ταιριαστές τις ενδυματολογικές επιλογές της πρωταγωνίστριας η οποία βουτηγμένη μέσα στη σεξουαλική λαγνεία νυχθημερόν κάνει εμφανίσεις αρκετά ‘σαδομαζό’ τις οποίες προσωπικά θεωρώ ενδεικτικές των όσων συμβολίζονται.

201502907_3_IMG_FIX_700x700

Στο πλαίσιο αυτής της σαπίλας συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα και αρκετές –συμβολικές- ανατροπές, έως και την τελική σκηνή, η οποία ομολογουμένως κορυφώνει την ένταση που μέχρι εκείνη τη στιγμή σιγοβράζει.

Καλά ακούγονται όλα αυτά, αλλά η ταινία δε νομίζω ότι κατατάσσεται στις καλές κινηματογραφικές στιγμές, του φεστιβάλ αλλά και γενικότερα. Και αυτό διότι βρίσκω τρομερά ενοχλητική την τάση κάποιων σκηνοθετών να προκαλούν το θεατή τους χωρίς να υπάρχει λόγος να το κάνουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το αρκετά ακραίο θέμα είναι απολύτως επαρκές. Ακρότητες τόσο στην πλοκή όσο και στα πλάνα, στο πλαίσιο μίας τακτικής που προσβλέπει στο όσο το δυνατόν μεγαλύτερο σοκ, ξεφεύγουν από τον αρχικό στόχο και οδηγούν σε ένα αρκετά μέτριο αποτέλεσμα.