Ο δικαστής (The Judge) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ο δικαστής (The Judge)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (3 votes, average: 3.00 out of 5)
Loading...

Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω τόσα περί νομικής όσα ενδεχομένως ο «Δικαστής» του τίτλου, παρόλα αυτά έχω την ισχυρή πεποίθηση πως ταινίες σαν κι αυτή θα ‘πρεπε να συνιστούν ποινικό αδίκημα.  Με ηθικό αυτουργό την υπέρμετρη, αλλά εντελώς αβάσιμη, φιλοδοξία του να γίνει το επόμενο οσκαρικό αριστούργημα, «ο Δικαστής» επί 141 μαρτυρικά λεπτά, εγκληματεί συστηματικά και κατ’επανάληψιν εναντίον της πρωτοτυπίας, του μινιμαλισμού και της αισθητικής ομοιογένειας, εξαντλώντας τις αντοχές του θεατή.

Η ταινία ξεκινά συστήνοντας μας το βασικό ήρωα: Ο Hank Palmer, που υποδύεται ο Robert Downey Jr είναι ένας  υπερεπιτυχημένος μεγαλοδικηγόρος που η φύση της δουλειάς του τον έχει μετατρέψει σε έναν συναισθηματικά ανάπηρο, αλαζόνα  που δυσλειτουργεί στις διαπροσωπικές του σχέσεις. Έχει ήδη αποξενωθεί από τους γονείς και τ’αδέρφια του και πλέον ετοιμάζεται να πάρει διαζύγιο κι από την γυναίκα του. Όταν λαμβάνει την είδηση του θανάτου της μητέρας του, κανονίζει μια ολιγοήμερη επιστροφή στην γενέτειρα του, προκειμένου να παραστεί στην κηδεία. Εκεί θα συναντηθεί με τους δύο αδερφούς του και τον δύστροπο πατέρα του (RobertDuvall), με τον οποίο διατηρεί μια εντελώς προβληματική σχέση. Όταν ο τελευταίος θα κατηγορηθεί για φόνο, παρόλο που είναι ευυπόληπτος δικαστής στην περιοχή, ο Hank θα αναλάβει την υπεράσπιση του παρατείνοντας έτσι την  παραμονή του στην πατρίδα.  Κατά την διάρκεια της δίκης, οι τεταμένες οικογενειακές σχέσεις θα δοκιμαστούν μια φορά ακόμα, μυστικά θα έρθουν στην επιφάνεια ενώ θα αναζωπυρωθεί και το ειδύλλιο του Hank με την αγαπημένη του από το λύκειο.

Από την περίληψη και μόνο, μπορεί να καταλάβει κανείς πως το “The Judge” είναι τουλάχιστον τρεις ταινίες στην συσκευασία της μίας. Κι αυτό  δεν θ’ αποτελούσε πρόβλημα αν έστω μία από αυτές ήταν ενδιαφέρουσα. Ίσως επειδή ακριβώς όμως το φιλμ ανοίγει πολλά μέτωπα, τελικά δεν καταφέρνει να μας κερδίσει σε κανένα.

Ως δικαστικό θρίλερ είναι  άνευρο, καθώς η υπόθεση της δίκης δεν διαθέτει ούτε το μυστήριο, ούτε τις απαραίτητες ανατροπές ώστε να εξάψει το ενδιαφέρον μας για την έκβαση.

TheJudge

Ως οικογενειακό δράμα είναι εντελώς φορμουλαϊκό και δεν υπάρχει ζουμί για δυνατές συγκρούσεις. Ο σκηνοθέτης καταφεύγει στην αλόγιστη χρήση μουσικής για να μας πείσει ότι παρακολουθούμε «σοβαρή»  ταινία ενώ οι εκρήξεις των ηρώων μοιάζουν στημένες, αδικαιολόγητες κι εξυπηρετούν μόνο το να υπάρχουν  κοντινά σε κλαμένα πρόσωπα για το trailer. Κάποιες κακόγουστες κωμικές πινελιές, που μπαίνουν για να αποφορτίσουν την ένταση, καταντούν ενοχλητικές, κυρίως γιατί δεν έχει προηγηθεί πραγματική ένταση.  Το πιο αδύναμο στοιχείο όμως όλων είναι οι αντιπαθέστατοι κεντρικοί χαρακτήρες, τους οποίους οι σεναριογράφοι προσπαθούν να στέψουν με φωτοστέφανο, χωρίς να μπουν στον κόπο να δικαιολογήσουν γιατί κάτι τέτοιο τους αξίζει. Ή δεν καταλαβαίνουν τι έχουν γράψει ή  έχουν ένα πολύ πιο ευέλικτο σύστημα αξιών από αυτό του μέσου θεατή.  Προσωπικά πάντως, πιο πολύ ταυτίστηκα με τον “κακό” της υπόθεσης Billy Bob Thordon, παρά με το πρωταγωνιστικό ντουέτο.

Τέλος το ασύνδετο love story με την Vera Farmiga δεν προσθέτει τίποτα και μοιάζει να μπαίνει εντελώς εμβόλιμα, προκειμένου να προστεθεί και μια θηλυκή star στο ανδροκρατούμενο cast list.

Το όλο εγχείρημα εντέλει, αποτελεί την επιτομή του υποτιμητικού όρου «αμερικανιά» κι αποπνέει την αίσθηση προχειρογραμμένης τηλεταινίας της δεκαετίας του 90’. Η εξωφρενικά μεγάλη του διάρκεια συντελεί σ’αυτό και έρχεται ως κερασάκι στην άνοστη αυτή τούρτα, που δεν υπάρχει κανένας λόγος να δοκιμάσεις.

Γιώργος Καστέλλης


Η νέα δημιουργία του Ντέιβιντ Ντόμπκιν «Ο Δικαστής» (The Judge), αποτέλεσε την ταινία έναρξης του φετινού Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και παρά τις όποιες υπερβολές και τα σχετικά κλισέ του είδους, είναι ένα ενδιαφέρον δικαστικό αλλά και οικογενειακό δράμα. Το φιλμ έχει την τύχη να διαθέτει ως πρωταγωνιστές τους καλούς ηθοποιούς Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Ρόμπερτ Ντιβάλ, που αμφότεροι ενσαρκώνουν δύο ολοκληρωμένους κινηματογραφικούς χαρακτήρες.
Ο επιτυχημένος δικηγόρος Χανκ Πάλμερ (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ), έχει απομακρυνθεί από την οικογένεια του και ζει πλέον με την οικογένειά του, στη Νέα Υόρκη. Ο απρόβλεπτος όμως θάνατος της μητέρας του τον αναγκάζει να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι στην Ιντιάνα και στην οικογένεια του εκεί. Θα συναντήσει πάλι τον μεγάλο του αδελφό (Βίνσεντ Ντ’Ονόφριο), τον οποίο άθελά του είχε τραυματίσει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, τον μικρό του αδελφό (Τζέρεμι Στρονγκ) που έχει προβλήματα στην κοινωνικοποίησή του, αλλά και τον εφηβικό του έρωτα, τη Σαμ (Βέρα Φαρμίγκα).
Η επιστροφή του Πάλμερ όμως δε φαίνεται να εξελίσσεται σύμφωνα με τα σχέδια του και δεν είναι τόσο προσωρινή, όσο θα ήθελε ο ίδιος, αφού την ημέρα που ετοιμάζεται να φύγει για τη Νέα Υόρκη, ο πατέρας του και σκληρός δικαστής της πόλης (Ρόμπερτ Ντιβάλ), κατηγορείται για φόνο.
Πλέον ο Χανκ καλείται υπό τις νέες αυτές συνθήκες, να τον υπερασπιστεί. Ο δικαστής στηρίζεται πάνω του, χωρίς άλλοθι ή μνήμη του τι ακριβώς συνέβη και γιατί κατηγορείται. Στην προσπάθεια τους να ανακαλύψουν την αλήθεια, αναγκάζονται να συνεργαστούν. Ο στόχος τους πλέον δεν περιορίζεται μόνο στην αποκάλυψη της αλήθειας, καθώς η όλη διαδικασία τους φέρνει έστω και αναγκαστικά πιο κοντά, αναζητώντας ο καθένας για τον εαυτό του την επανασύνδεση μίας τυπικής σχέσης, τη συγχώρεση, αλλά και τη λύτρωση…
Ο υποψήφιος για Όσκαρ Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ (Robert Downey Jr. – Iron Man – 2008, Tropic Thunder – 2008, Chaplin – 1992), συμπρωταγωνιστεί για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη, με τον βραβευμένο με Όσκαρ Ρόμπερτ Ντιβάλ (Robert Duvall – The Godfather – 1972, Apocalypse Now – 1979, Tender Mercies – 1983). Μαζί τους συμπρωταγωνιστεί ακόμα η υποψήφια για Όσκαρ, Βέρα Φαρμίγκα (Vera Farmiga – Up in the Air – 2009), αλλά και ο βραβευμένος με Όσκαρ Μπίλι Μπομπ Θόρτον (Billy Bob Thornton – Sling Blade – 1996).
Ο σκηνοθέτης της ταινίας Ντέιβιντ Ντόπκιν (David Dobkin), βασισμένος στη σχέση του με τους γονείς του, αλλά και τα όσα βίωσε πριν και μετά το χαμό τους, παρουσιάζει την πιο αξιόλογη δημιουργίας της καριέρας του, σχολιάζοντας χαρακτηριστικά:
«Πολλοί άνθρωποι, όπως κι εγώ, δεν συνειδητοποιούμε πως το να προσέχεις τους γονείς σου είναι κομμάτι της ζωής, ώσπου να μας συμβεί. Και όταν δεν είσαι προετοιμασμένος για μια τέτοια εμπειρία κάνεις λάθη και μετανιώνεις για αυτά στο μέλλον. Σαν καλλιτέχνης όμως, έχεις τη δυνατότητα να πας πίσω τον χρόνο μέσω της ταινίας και να ξαναδημιουργήσεις στιγμές από το παρελθόν, σε στιγμές που θα ήθελες να είχες ζήσει. Σε όποια ηλικία κι αν είμαστε, αν βρεθούμε στο πατρικό μας σπίτι και στην πόλη όπου μεγαλώσαμε έστω και για μερικά λεπτά, είμαστε οι ίδιοι ακριβώς που ήμασταν και την περίοδο που ζούσαμε εκεί. Θυμόμαστε τις παλιές μας συνήθειες, οι οποίες στην πραγματικότητα, μας συνοδεύουν σε όλη μας τη ζωή.»
Τα βασικά θέματα της ταινίας είναι η οικογένεια, η αγάπη, η θλίψη, η ενοχή, η συγχώρεση, η λύτρωση καθώς και η συναισθηματική ταύτιση των ενηλίκων με τους γονείς τους. Παρά τις όποιες υπερβολές και τα σχετικά κλισέ του είδους, η ταινία παρουσιάζει μία ολοκληρωμένη γκάμα χαρακτήρων με τις ανησυχίες αλλά και τα ελαττώματά του. Ξεχωρίζουν βέβαια οι δύο καλές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, με τους Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ (Robert Downey Jr.) και Ρόμπερτ Ντιβάλ (Robert Duvall), να συναντιούνται για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη και να δίνουν νόημα και ύπαρξη στο φιλμ.
Σύμφωνα με τον σεναριογράφο της ταινίας «Ο Δικαστής» (The Judge) Μπιλ Ντουμπούκ, το φιλμ: «είναι γυρισμένο σ’ ένα δικαστήριο, αλλά δεν πρόκειται για ένα δικαστικό δράμα. Η ταινία είναι ουσιαστικά μια οικογενειακή ιστορία. Όταν το κοινό βρει τις απαντήσεις όσον αφορά τις διαφορές αλλά κυρίως τις ομοιότητες του Χανκ με τον πατέρα του, Τζόζεφ, καθώς και τι μπορεί να προκάλεσε τη ρήξη στη σχέση τους, τότε θα ταυτιστεί με τους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες».
Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ (Robert Downey Jr.), εκτός από πρωταγωνιστής, είναι και συμπαραγωγός της ταινίας, μαζί με τη γυναίκα του, Σούζαν, δηλώντας χαρακτηριστικά: «Είναι από τις ταινίες στις οποίες ήθελα πάντοτε να πρωταγωνιστήσω και μου θυμίζει τις ταινίες με τις οποίες μεγάλωσα: είναι έξυπνη, εστιάζεται στο συναίσθημα και στις σχέσεις, κι έχει χιούμορ. Είχε όλα τα στοιχεία που ψάχναμε για να κάνουμε το ξεκίνημα μας ως παραγωγοί.»
Η ταινία «Ο Δικαστής» (The Judge) του Ντέιβιντ Ντόμπκιν (Η.Π.Α. – 2014), πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της τον Σεπτέμβριο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, όντας η ταινία έναρξης του Φεστιβάλ.
Γιώργος Ρούσσος