O Φύλακας της μνήμης / The Giver – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

O Φύλακας της μνήμης

(The Giver)


Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Σε μια φαινομενικά ιδανική κοινωνία, που οι άνθρωποι μέσω φαρμακευτικής αγωγής απαλλάσσονται από τα συναισθήματα τους και κατ’ επέκταση κι από οποιοδήποτε πόνο μπορεί να προκληθεί από αυτά, ένας νεαρός μετά από απαίτηση των διοικητών της κοινότητας του, αναλαμβάνει να καλύψει τη θέση του «φύλακα της μνήμης». Ο πρώην κάτοχος της θέσης θα τον εκπαιδεύσει και θα του αποκαλύψει πολλά από τα μυστικά της ιστορίας του παλιού «αληθινού» κόσμου, που οι συμπολίτες του είτε αγνοούν, είτε τα έχουν απωθήσει εσκεμμένα από την μνήμη τους.

Το βιβλίο της Lois Lowry, στο οποίο βασίζεται η ταινία, εκδόθηκε το 1993 και θεωρήθηκε ως ένα από τα πιο συναρπαστικά και συνάμα προκλητικά εφηβικά αναγνώσματα της δεκαετίας του 90’.  Ο Jeff Bridges που εδώ κρατάει και τον ομώνυμο ρόλο του πρωτότυπου τίτλου, ήταν φανατικός θαυμαστής του μυθιστορήματος κι είχε όνειρο ζωής να συμμετάσχει στην κινηματογραφική διασκευή του. Είχε αγοράσει μάλιστα και τα κινηματογραφικά δικαιώματα κι είχε παραμείνει κάτοχος τους για μεγάλο διάστημα. Χρειάστηκε να περιμένει υπομονετικά για 21 χρόνια, αλλά ευτυχώς για ‘κείνον,  η μεταφορά εφηβικών δυστοπικών μυθιστορημάτων, την τελευταία πενταετία, αναδείχθηκε σε μια από τις πιο κερδοφόρες χολιγουντιανές τάσεις κι έτσι το έργο της Lowry, έστω και με καθυστέρηση βρήκε αναπόφευκτα το δρόμο για την οθόνη.

The-Giver-Jeff-Bridges-and-Brenton-Thwaites-header

Το “The Giver” λοιπόν έρχεται να προστεθεί στην ίδια θεματική λίστα με το “Hunger Games”, το “Divergent” αλλά και το πολύ πρόσφατο “The Maze Runner”. Κι ενώ διαθέτει ένα εμφανώς διαφορετικό πνεύμα από αυτά τα άτυπα «ξαδερφάκια» του, που δεν εστιάζει τόσο στη βία και στο θέαμα, όσο στην συναισθηματική αφύπνιση του κεντρικού χαρακτήρα, αυτό δεν αποβαίνει πάντα προς όφελος του. Το υλικό αποδεικνύεται ολίγον αντικινηματογραφικό, καθώς φαίνεται να του λείπει μια δυνατή δραματουργική σύγκρουση που θα μπορούσε να  προσδώσει κέντρο βάρους στην αφήγηση αλλά και, γιατί όχι, να μεταφραστεί κι οπτικά σε μια θεαματική κορύφωση.

Το φιλμ αν και ανοίγει βαθιά φιλοσοφικά θέματα, επιμένει να τσαλαβουτάει στα ρηχά, χωρίς να εφευρίσκει πρωτότυπες πλοκές και συγκρούσεις που θα αναδείκνυαν την βαρύτητα των κεντρικών προβληματισμών του. Ακόμα όμως και σε ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης, ο σεναριογράφος φαίνεται να σκοντάφτει πάνω σε άπειρα τεχνικά προβλήματα και αφηγηματικές ασυνέπειες τις οποίες προσπερνάει με θράσος, αφήνοντας πίσω τα plot holes να χάσκουν.

Θυμηθείτε το πρώτο trailer που είδαμε νωρίτερα φέτος:

Οι αξιοπρεπείς ερμηνείες απ’ όλο το επιτελείο των ηθοποιών βοηθάνε παρόλα αυτά, να διατηρήσουμε κάποια συμπάθεια ως προς το εγχείρημα που κατορθώνει να φέρει την Katie Holmes ενώπιον της Meryl Streep χωρίς να προκαλέσει την αγανάκτηση μας ή το ακράτητο γέλιο μας.