The DUFF / Φ.Λ.Ο.Μ.Π.Α – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The DUFF / Φ.Λ.Ο.Μ.Π.Α

Είδος:

Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,

Γράφει: and

Η πρώτη πραγματικά δύσκολη αρένα στην οποία θα παλέψεις για την αυτοεκτίμηση σου είναι το λύκειο. Η νεαρή Βianca θα το καταλάβει από πρώτο χέρι, όταν ο ενοχλητικός γείτονας και συμμαθητής της, της αποκαλύψει ότι στην άτυπη ιεραρχία της παρέας της κατατάσσεται ως Φ.Λ.Ο.Μ.Π.Α. (Φίλη Λόγω Περιφέρειας Μάζας Όγκου και Ασχήμιας, όπως έξυπνα μετέφρασε ο Έλλην διανομέας) . Δηλαδή ως η άσχημη, χοντρή φίλη ,που κάνει τις όμορφες κολλητές της να φαίνονται ακόμα πιο όμορφες.  Από εκεί και πέρα η Bianca, αφού πρώτα βουλιάξει στην αυτοαπόρριψη, θα ξεκινήσει μια σταυροφορία προκειμένου να επανεφεύρει τον εαυτό της, να κερδίσει το αγόρι των ονείρων της, και να αποδείξει τόσο στην ίδια όσο και στο σχολικό περίγυρο ότι δεν είναι απλά η άσχημη της παρέας.

Είναι κανόνας απαράβατος στις αμερικάνικες σχολικές ταινίες, ο πρωταγωνιστής να είναι πάντα κάποιο καλόκαρδο outsider, που αφού περάσει δια πυρός και σιδήρου, θα μεταμορφωθεί σε κύκνο, κατορθώνοντας να κατακτήσει την πολυπόθητη αποδοχή του αδίστακτου σχολικού περιβάλλοντος και κατ’επέκτασιν την αυτοπεποίθηση του.

Κι εδώ κρύβεται πάντα το έμφυτο ελάττωμα που καταδικάζει τέτοιες ταινίες στην απόλυτη βλακεία. Πως είναι δυνατόν η αυτοεκτίμηση κάποιου να εξαρτάται από την αποδοχή μιας  μάζας υπερφίαλων εφήβων με αμφιλεγόμενο σύστημα αξιών; Κι αν κάποιος μπαίνει στην διαδικασία να μετρηθεί με βάση τις κλίμακες που έχει θέσει αυτή η μάζα, αυτό δεν προϋποθέτει ότι αποδέχεται κι ο ίδιος τις αμφιλεγόμενες αυτές αξίες; Πόσο αθώο και συμπαθές τελικά είναι το «φυτό» που ονειρεύεται να γίνει Βασίλισσα του Χορού, όταν  η Βασίλισσα του Χορού στην οποία θέλει να μοιάσει είναι μια κακιασμένη Barbie;

_N8A7304.NEF

Ευτυχώς το “The DUFF» είναι αρκετά έξυπνο για να αποφύγει αυτή την παγίδα, αρκετά χαζό όμως για να πέσει στην αμέσως επόμενη. Αφού εντέλει η ηρωίδα μεταμορφωθεί, περνώντας κι από το καθιερωμένο clip που θα δοκιμάσει τουλάχιστον 7 φορέματα σε γρήγορο μοντάζ, γίνει μια κούκλα και όλοι πέσουν στα πόδια της, η ίδια θα καταλάβει το λάθος της, θα τα ξαναβρεί με τις φίλες της, τις οποίες εντελώς κομπλεξικά απομάκρυνε,  και αντί να θέσει υποψηφιότητα για prom queen θα γράψει ένα άρθρο, στο οποίο αποδέχεται πλήρως τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό φλόμπα. «Όλοι είμαστε Φλόμπες, γιατί πάντα δίπλα μας θα υπάρχει κάποιος ομορφότερος, πλουσιότερος, εξυπνότερος» θα γράψει και πρακτικά δεν έχει άδικο. Μήπως όμως εφόσον όλοι είμαστε Φλόμπες, τότε δεν είναι κανένας μας και τζάμπα απενοχοποιούμε την αυτοαπόρριψη, υιοθετώντας υποτιμητικές ταμπέλες, έστω κι αν το κάνουμε απλά για να τις απενεργοποιήσουμε; Μήπως και ο  αυτοσαρκασμός αυτού του είδους δεν είναι παρά μια υπόγεια μορφή ναρκισσισμού;

«Δεν είμαι αρκετά όμορφη για να κάνω τους άλλους να με θαυμάσουν με την ομορφιά μου, οπότε θα τους τρίψω στη μούρη το πόσο πνευματώδης και ακομπλεξάριστη είμαι.» Μοιάζει να λέει στο φινάλε η πρωταγωνίστρια. Ακόμα κι έτσι όμως επιμένει να διεκδικεί ένα βραβείο. Έχει ακόμα ανάγκη από ένα χειροκρότημα του πλήθους για να νιώσει σημαντική. Γιατί αυτού του είδους λοιπόν ο «πνευματικός» ναρκισσισμός θεωρείτε αποδεκτός και λιγότερο επικίνδυνος από αυτόν που αφορά την εξωτερική εμφάνιση;  Πόσο γνήσια είναι η αυτοεκτίμηση που καλλιεργεί κάποιος μόνο και μόνο για να αποδείξει στους άλλους, ότι την διαθέτει;

Φυσικά το “The DUFF” προτιμά την υπεραπλούστευση και ούτε καν ανοίγει αυτό το θέμα, κάνοντας τη μισή διαδρομή προς μια πραγματικά ανατρεπτική νεανική κωμωδία.   Το πνεύμα του John Hughes και του “Breakfast Club” πλανάται στον αέρα, λείπει όμως η αυθεντικότητα των συναισθημάτων από την συνταγή.

Δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε βέβαια ως διασωστική αρετή την χαριτωμένη ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Mae Whitman και την χημεία της με τον εξίσου σπιρτόζο συμπρωταγωνιστή της Robbie Amell. Στα συν προστίθεται και η εμφάνιση της  καταπληκτικής καρατερίστα Allison Janney, που εκμεταλλεύεται στο έπακρο τον μικρό ρόλο της μητέρας της Bianca, προκειμένου να επιδείξει το αλάνθαστο κωμικό της timing.

Χωρίς ποτέ να σε κάνει να ξεκαρδιστείς, το “The DUFF” παραμένει συγκριτικά μια αξιοπρεπής και αρκούντως διασκεδαστική κωμωδία, που ναι μεν, δεν προσβάλλει σοβαρά την νοημοσύνη σου, δεν έχει όμως να επιδείξει και κάτι πραγματικά πνευματώδες, πέρα από κάνα δυο καλοστημένα  καλαμπούρια.

Γιώργος Καστέλλης

Η Bianca είναι στο τελευταίο χρόνο του λυκείου. Είναι αρκετά χαρούμενη. Όχι για πολύ. Η χαρά της κόβεται όταν μαθαίνει ότι έχει μία ιδιότητα, με την οποία την ξέρουν όλοι στο σχολείο.

Η κωδική ονομασία που την ακολουθεί είναι DUFF, δηλαδή Ειδική Άσχημη Χοντρή Φίλη, σε σύγκριση με τις ομορφότερες και δημοφιλέστερες φίλες της.

Τώρα, και παρά τις υποδείξεις των καθηγητών της, πλησιάζει έναν συμμαθητή της, τον Wesley, για να την βοηθήσει να αλλάξει εικόνα, και να προσπαθήσει να αποδείξει ότι, ό,τι και να κάνεις πάντα θα είσαι ο DUFF κάποιου.

Βασισμένο στη νουβέλα του Kody Keplinger, το The DUFF, σκοπεύει να μας ενθουσιάσει την ερχόμενη άνοιξη.

Η σκηνοθεσία ανήκει στον Ari Sandel, τον νικητή oscar για καλύτερη ταινία μικρού μήκους το 2005, και η διασκευή του σεναρίου ανήκει στον Josh A. Cagan.

Το trailer είναι πολλά υποσχόμενο, αλλά δυστυχώς δε μας δίνει πολλά περιθώρια για να μας καταπλήξει.

Κωνσταντίνος Καραγάνης


Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 2.00 out of 5)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες