The Chorus (Les Choristes/ Τα Παιδιά της Χορωδίας) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The Chorus (Les Choristes/ Τα Παιδιά της Χορωδίας)

Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: , , ,
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (4 votes, average: 4.25 out of 5)
Loading...

Ιδανική ταινία για καλοκαιρινό βραδάκι στο σπίτι. Όχι ταινία εξεζητημένη, όχι ταινία που σε στιγματίζει, αλλά σίγουρα ταινία που θα σε αγγίξει και θα σε συγκινήσει.

Η ταινία ξεκινά με τον καταξιωμένο μουσικό Pierre Morhange, τη μέρα της κηδείας της μητέρας του, να αναπολεί τον παλιό του δάσκαλο παρέα με έναν παλιό συμμαθητή του, διαβάζοντας το ημερολόγιό του.

Μεταφερόμαστε, έτσι, στο 1949, σε ένα οικοτροφείο της Γαλλίας για προβληματικά παιδιά, όπου καταφτάνει ένας καινούριος επιστάτης. Παρακολουθούμε, λοιπόν, την εξαιρετική παιδαγωγική μέθοδο, όχι μελετημένη αλλά αυθόρμητη και ειλικρινή, με την οποία ο επιστάτης αυτός αντιμετωπίζει την αρνητική αρχικά υποδοχή του από τους μαθητές, την άκρως αντιπαθητική και αντιπαιδαγωγική στάση του διευθυντή, καθώς και την απάθεια και αδιαφορία των υπόλοιπων συναδέλφων.

Σιγά σιγά καταφέρνει να τους φέρει όλους στα νερά του,  να μαλακώσει τους μαθητές, δείχνοντας τους ότι νοιάζεται πραγματικά, να βάλει τα γυαλιά στον διευθυντή του σχολείου μέχρι την τελική του αποχώρηση, να δώσει άλλο κλίμα στις σχέσεις των μαθητών με τους υπόλοιπους συναδέλφους του. Όλα αυτά μέσω της μαγείας της μουσικής, η οποία, όπως επιβεβαιώνει η ταινία, εξημερώνει τα ήθη. Δημιουργεί τη δική του χορωδία, ως πρώην μουσικός, αρχίζει και γράφει μουσική για τους μαθητές του και παρουσιάζει, μάλιστα, τη δουλειά τους στους ευεργέτες του σχολείου.

choristes-2004-19-g

Στο μεταξύ ξεχωρίζει ένα από όλα τα παιδιά τον γνωστό μας πια Pierre Morhange ως το πιο ταλαντούχο, γνωρίζει τη μητέρα του (την οποία και ερωτεύεται) και καταφέρνει παρά την τελική του απόλυση να τον στείλει σε μουσικό σχολείο, για να ακολουθήσει μία πορεία της οποίας την κατάληξη γνωρίζουμε ήδη από την αρχή της ταινίας.

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Εντάξει, μιλάμε για μία ταινία εντελώς τετριμμένη και γραφική, άμεση απόγονο άλλων ταινιών κομμένων και ραμμένων πάνω σε εμπνευσμένους εκπαιδευτικούς, όπως Το Έπος του Κυρίου Χόλαντ(1995), Αντίο Ωραία Νιάτα (1969), Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών(1989) κτλ. Όλα παρουσιάζονται σχετικά απλά και εύκολα, βασισμένα σε μία αρχή του τύπου «αν είσαι αληθινός με τα παιδιά θα σ’ αγαπήσουν για πάντα». Δε λέω ότι αυτό είναι απόλυτα λάθος αλλά αν ήταν όλα τόσο ρομαντικά εύκολα οι παιδαγωγοί, οι εκπαιδευτικοί και οι σύμβουλοι θα έσκιζαν τα πτυχία τους εν μία νυκτί.

Το δεύτερο μεγάλο αρνητικό στοιχείο της ταινίας είναι οι επίπεδοι χαρακτήρες. Καμία εμβάθυνση, καμία ψυχολογική προσέγγιση, μόνο καλός-κακός, έξυπνος-βλάκας, ταλαντούχος-ατάλαντος κτλ. Ε, και επίπεδοι χαρακτήρες σημαίνει αισθητή απομάκρυνση από το ρεαλιστικό στοιχείο και πολύ ρομαντική προσέγγιση, σχεδόν συμβολική.

Γενικώς, και λόγω των ανωτέρω η κριτική πρόσληψη δεν ήταν και μνημειώδης. Παρ’ όλα αυτά τις είχε τις υποψηφιότητές της για το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στην 77η απονομή των Oscar, στην 62η απονομή Χρυσής Σφαίρας κτλ, αν και βραβείο αξιώθηκε να πάρει μόνο από γαλλικούς φορείς.

Pierre-Morhange-the-chorus-15831276-1400-1050

Αν εξαιρέσουμε τα λίγα αρνητικά της στοιχεία (αν, βέβαια, είναι για όλους λίγα και αδιάφορα) η ταινία είναι καλή. Είναι καλή για το χρώμα της, για την εικόνα της Γαλλίας του ’40, για τις όμορφες φατσούλες που μαθητεύουν στο σχολείο και, φυσικά, για την εξαιρετική μουσική, είτε μιλάμε για μουσική υπόκρουση που συνοδεύει κάποιες σκηνές, είτε μιλάμε για μουσική σε πρώτο πλάνο. Και, φυσικά, είναι και ο τρόπος που τελειώνει η ταινία, (μεγάλο μου κόλλημα και κώλυμα πάντα) που, όσο επιφανειακό ή αφελή και να τον χαρακτηρίσει κανείς, σε αποζημιώνει δίνοντας σου ένα μικρό, ελάχιστο ρίγος συγκίνησης.

Για όσους από σας (μας!) περνάτε, λοιπόν, καλοκαιράκι στο μπαλκόνι σας, είναι μία αρκετά safe επιλογή ταινίας, με το soundtrack –ξαναλέω- να κλέβει την παράσταση. Amusez-vous!