Tα μυστικά της Τεχεράνης / Tehran Taboo – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Tα μυστικά της Τεχεράνης

(Tehran Taboo)


Είδος: , ,
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 90
Χώρα: Αυστρία, Γερμανία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 28-12-2017
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 4.00 out of 5)
Loading...

Η Τεχεράνη είναι μια πόλη γεμάτη περιορισμούς και θρησκευτικούς νόμους όπου οποιοδήποτε έγκλημα έχει δρακόντεια τιμωρία.  Όμως η δίψα για ζωή κάνει τους ανθρώπους να αποζητούν την ελευθερία. Τρεις γυναίκες από διαφορετικά κοινωνικά υπόβαθρα και ένας νεαρός μουσικός θα βρεθούν σε κοινή πορεία και θα παλέψουν την υποκρισία και τις αντιφάσεις του συστήματος.

«Πως μπορώ να ανακαλύψω αν ο άντρας μου κάνει ναρκωτικά;», ρωτάει σε κάποια στιγμή η μια από τις τρεις πρωταγωνίστριες της ταινίας. Και μια άλλη της απαντάει: «Είναι εύκολο. Ρίξε του ένα χαστούκι και παρατήρησε πως θα αντιδράσει. Αν βάλει τα κλάματα απλά έχει πιει αλκοόλ. Αν κοιμηθεί αμέσως έχει καπνίσει χασίς. Αν πεταχτεί πάνω και σε αρχίσει στα φιλιά έχει ρουφήξει κόκα. Αν βάλει τα γέλια τότε έχει πάρει LSD. Και αν σηκωθεί, σε βρίσει και σε χαστουκίσει και αυτός, τότε είναι νηφάλιος. Όλα είναι φυσιολογικά».

Ο παραπάνω διάλογος, από τους πιο έξυπνους και αιχμηρούς ολόκληρης της ταινίας, συνοψίζει μάλλον με τον καλύτερο τρόπο όλη την κεντρική φιλοσοφία αυτού του μικρού, κινηματογραφικού διαμαντιού του Αλί Σουζαντέ που αφού εντυπωσίασε στις Κάννες ήρθε η στιγμή να κάνει πρεμιέρα και στα μέρη μας. Φυσικά, ο ιρανικής καταγωγής σκηνοθέτης του τηρούσε τη βασικότερη προϋπόθεση που υπήρχε για να γυρίσει μια τέτοια ταινία αναφορικά με τη χώρα καταγωγής του: δεν ζει σε αυτήν.

Το «Tehran Taboo» είναι μια απλή ταινία. Αποτυπώνει με νηφαλιότητα και ντοκιμαντερίστικο ύφος την τυπική καθημερινότητα των κατοίκων της Τεχεράνης. Φυσικά, η απλοϊκότητά της δεν συνεπάγεται αυτόματα και ουδετερότητα. Το ακριβώς ανάποδο: ο δημιουργός της ταινίας κριτικάρει, άλλοτε με σκληρά καταγγελτικό και άλλοτε με πιο χαλαρό και σατιρικό ύφος, την βαθιά καταπιεστική καθημερινότητα του θεοκρατικού (και κατ’ επέκταση βαθιά συντηρητικού) καθεστώτος του Ιράν. Και -όχι τυχαία- στο επίκεντρο της αφήγησής του, ο μεγαλύτερος χώρος καταλαμβάνεται από γυναικείους χαρακτήρες.

Η (αυστριακής και γερμανικής παραγωγής) ταινία του Σουζαντέ, γυρισμένη με την τεχνική του ροτοσκοπικού animation (με αληθινούς ηθοποιούς δηλαδή που στη συνέχεια μετατρέπονται σε… animation φιγούρες) ενδέχεται να μην έχει κανένα ενδιαφέρον για τον μέσο κάτοικο του Ιράν: όταν ζεις μια κατάσταση, δεν σου μοιάζει τόσο πρωτόγνωρη για να εντυπωσιαστείς από την απεικόνισή της. Είναι όμως μια αποκάλυψη για τον δυτικό κόσμο που μπορεί να γνωρίζει σε γενικές γραμμές την οπισθοδρόμηση αντίστοιχων κοινωνιών (πάντα αναλογικά με τα κοσμικά καθεστώτα της Δύσης…) αλλά μέσα από τέτοιες ταινίες κατανοεί σε πολύ πιο εξειδικευμένο επίπεδο τον δομικό ρόλο της καταπίεσης.

Ο Σουζαντέ βέβαια, ποτέ δεν αντιλαμβάνεται τον δυτικό θεατή ως σύμμαχό του στην εν λόγω παρατήρηση. Για την ακρίβεια, τον αντιμετωπίσει με ένα υπόγεια αλλά ξεκάθαρο κριτικό ύφος. Όχι απλά καταδεικνύει την καταπίεση και τον μισογυνισμό της κοινωνίας που εκθέτει αλλά ταυτόχρονα, με μια ζηλευτή αρμονία, αποδομεί και τον έμφυτο ρατσισμό του των δυτικών απέναντι σε τούτες τις κοινωνίες (που προφανώς δεν μπορεί να σχετικοποιηθεί λόγω του χάσματος πολιτιστικής κουλτούρας). Με απλά λόγια: ο Σουζαντέ τα κάνει όλα τέλεια. Χρησιμοποιεί την διάθεση του για καταγγελία χωρίς ποτέ η αφήγησή του να πάρει δυτικό ύφος υπεροψίας. Και έτσι, καταφέρνει να παράξει μια ταινία-ορισμό του αντιρατσισμού…