Strike a Pose - Νύχτες Πρεμιέρας (Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Strike a Pose – Νύχτες Πρεμιέρας (Κριτική)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία: ,
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Εικοσιπέντε χρόνια μετά την θρυλική περιοδεία της Madonna “Blond Ambition Tour” και το ντοκιμαντέρ “Truth or Dare” που την συνόδεψε, οι έξι εναπομείναντες χορευτές, που πλαισίωσαν την βασίλισσα της pop, ξανασυναντιούνται σ’αυτό το φιλμικό reunion και παίζουν ξανά «θάρρος ή αλήθεια» .

Το «Στο κρεβάτι με την Madonna», όπως έγινε γνωστό το “Truth or Dare“ στην Ελλάδα και γενικότερα στις χώρες εκτός της Αμερικής, αποτέλεσε ένα από τα πιο κερδοφόρα ντοκιμαντέρ στην ιστορία του κινηματογράφου και συνάμα ένα ορόσημο για την gay κουλτούρα. Όπως μαρτυρούν και on camera διάφοροι fan, ήταν σ’αυτή την ταινία που είδαν το πρώτο φιλί μεταξύ αντρών  και η πρώτη φορά που ένιωσαν ότι οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάστηκαν στα media ως πρότυπο επιτυχίας και όχι ως παρακμιακά outsider.  Το ότι αυτό συνέβη ακριβώς τη στιγμή που ο τρόμος για το AIDS βρισκόταν στο αποκορύφωμα του, έκανε την συγκεκριμένη κίνηση ακόμα πιο σημαντική.

truth-or-dare-dancers

Το “Strike a pose” ωστόσο δεν εξετάζει τόσο την επίδραση που είχε το “Truth or Dare” στην pop κουλτούρα, όσο την επίδραση που είχε στις ζωές των πρωταγωνιστών του. Δηλαδή στο επταμελές χορευτικό team της Madonna.

Τρεις από αυτούς έσυραν στα δικαστήρια τη δημοφιλή σταρ γιατί εξέθεσε τη σεξουαλικότητα τους, ενώ άλλοι τρεις πάλευαν μυστικά με τον ιό του HIV, την ίδια στιγμή που  το moto της περιοδείας ήταν το “Express yourself”.  Όλοι τους τελικά απομακρύνθηκαν από την «μαμά» Madonna, μέθυσαν με την στιγμιαία επιτυχία, πάλεψαν με διάφορους εθισμούς και τελικά κατέληξαν να ζουν στη σκιά της παλιάς τους δόξας.

Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ, βέβαια, κάθε άλλο παρά επικριτική διάθεση έχουν απέναντι τους. Με πολύ τρυφερότητα σκύβουν πάνω απ’τους ήρωες τους, προσπαθώντας να συνθέσουν μια σπουδή πάνω στις παρενέργειες της ξαφνικής επιτυχίας, ειδικά όταν αυτή σε συναντάει σε νεαρή ηλικία. Οι προθέσεις  τους είναι σίγουρα ευγενείς, αλλά η προσπάθεια τους να κατευθύνουν το υλικό τους σε μια φωτεινή και αισιόδοξη κατακλείδα μοιάζει βεβιασμένη.

Η έλλειψη ειρωνίας προς τους πρωταγωνιστές τους, που επιμένουν ότι νιώθουν ακόμα σαν οικογένεια, αλλά δεν μπήκαν στον κόπο να κρατήσουν καμία επαφή τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, είναι σίγουρα αξιοθαύμαστη, μα κάπου νιώθεις ότι χρειαζόταν και λίγο. Ειδικά εκεί που αρχίζουν οι διακυρήξεις αγάπης για την πρώην μέντορα τους με την οποία οι μισοί κατέληξαν αντίδικοι στα δικαστήρια.

Μέσα στην αγωνία τους να μη θίξουν κανέναν οι σκηνοθέτες καταδικάζουν το project τους στην αφέλεια  και το υποβιβάζουν σε μια γλυκιά ιστορία κάθαρσης, απ’την οποία έχουν παραλείψει επιμελώς να εξερευνήσουν σε βάθος τα «παθήματα» κι ενδεχομένως την πικρία που προηγήθηκε. Και μια κάθαρση που έρχεται έτσι εύκολα, εκτός του ότι δραματουργικά δεν αφορά κανέναν, μοιάζει στημένη.

201609488_1_img_fix_700x700