Ο Αγαπημένος μου Άγιος / St. Vincent – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ο Αγαπημένος μου Άγιος / St. Vincent

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Οι γονείς ενός πιτσιρικά χωρίζουν. Εκείνος πάνω στην απελπισία του, βρίσκει έναν φίλο, έναν μέντορα στο πρόσωπο του St. Vincent de Van Nuys, ενός γείτονα που τυγχάνει να είναι μισάνθρωπος, ανήθικος, φιλήδονος, και πρώην στρατιωτικός που μένει στο διπλανό σπίτι. Και η ανταλλαγή κουλτούρας είναι πλέον γεγονός. 

Αυτή είναι η υπόθεση του St. Vincent, για το οποίο το μόνο που χρειάζεται να σας πούμε είναι ότι είναι κωμωδία, με πρωταγωνιστή των Bill Murray. Αλλά όχι μόνο. Στο πλευρό του θα δούμε την Naomi Watts, στον ρόλο μίας πόρνης πολυτελείας, και την Melissa McCarthy, όπου όσο να πεις cast-wise είναι πολλά υποσχόμενη.

Την σκηνοθεσία και το σενάριο υπογράφει Theodore Melfi, στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, την οποία αναμένουμε τον Οκτώβριο στις Αμερικανικές αίθουσες.

Με το καλό….

Κωνσταντίνος Καραγάνης

ST. VINCENT

 

Αν είσαι φέρελπις, νέος σκηνοθέτης του ανεξάρτητου κινηματογράφου και καταφέρεις να κλείσεις τον Βill Murray για την ταινία σου, έχεις κάνει τη μισή δουλειά. Ότι είναι ο DiCaprio για το mainstream αμερικάνικο σινεμά αυτή τη στιγμή, είναι περίπου και ο Murray για το ανεξάρτητο, τηρουμένων πάντα των αναλογιών. Το όνομα του δημοφιλή αντιστάρ, που  έχει συνδεθεί με off beat επιτυχίες όπως τα «Χαμένοι στη μετάφραση», «Τσακισμένα Λουλούδια» κι ολόκληρη τη φιλμογραφία του Wes Anderson, αποτελεί, αξιωματικά πλέον, εχέγγυο καλλιτεχνικής επιτυχίας για το hipster κοινό, που τον έχει αναγάγει σε απόλυτο είδωλο του. Δεν είναι παράλογο λοιπόν που ο δημιουργός Theodore Melfi στηρίζει όλες τις φιλοδοξίες του πάνω στον πρωταγωνιστή του.

Ενώ όμως την τελευταία δεκαπενταετία, ο Murray συνηθίζει να βαδίζει σταθερά σε  πιο εναλλακτικά σινεφίλ μονοπάτια, εδώ το ολίσθημα προς το mainstream είναι φανερό, αν και κεκαλυμμένο. Γιατί όσο κι αν το “St. Vincent” καυχιέται για το αντισυμβατικό πνεύμα των χαρακτήρων του, δομικά και αισθητικά παραμένει μια απολύτως συμβατική δραμεντί στο ύφος του δημοφιλέστατου στα 90s “As Good as Ιt Gets”.  Όχι, πως αυτό βέβαια, είναι απαραίτητα κακό.

Όπως και ο Jack Nicholson τότε, έτσι κι εδώ ο Murray υποδύεται τον Vincent έναν δυσάρεστο ηλικιωμένο κύριο με περιορισμένες κοινωνικές δεξιότητες. Φυσικά όπως υποπτεύεστε όμως, πίσω από την μάσκα του γκρινιάρη γέρου, κρύβεται μια χρυσή καρδιά που περιμένει να την ανακαλύψουμε. Κι ο κλήρος πέφτει στο αγοράκι που μετακομίζει στο διπλανό σπίτι μαζί με την σκληρά εργαζόμενη, χωρισμένη μητέρα του. Κι αν ο Vincent κάνει ότι μπορεί για να δώσει τις χειρότερες πρώτες εντυπώσεις στη μονογονεϊκή οικογένεια που εγκαθίσταται δίπλα του, σύντομα θα γίνει ένας ανορθόδοξος μέντορας για τον μικρό που αναζητά μια πατρική φιγούρα.

Το πρωτότυπο της υπόθεσης είναι πως εδώ δεν έχουμε κάποια επική μεταστροφή του ήρωα όπως στο  “As Good as It Gets” αλλά έναν διορατικό δωδεκάχρονο που ανακαλύπτει το καλό σε ένα φαινομενικά καμένο χαρτί, όπως ο μέθυσος και τζογαδόρος γείτονας του. O St.Vincent του τίτλου παρόλο που ανακηρύσσεται σε άγιο από τον νεαρό φίλο του, διατηρεί αμετανόητα όλες τις καταστρεπτικές του συνήθειες και μετά τα end credits. Τα στραβά του δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας μετά από δυο τρεις αντιπαραθέσεις με τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές και δυο εξυπνακίστικες ατάκες περί αυτοβελτίωσης, που θ’ακούσει από το στόμα τους.

Ως προς τον χειρισμό του κεντρικού χαρακτήρα λοιπόν το σενάριο ακολουθεί ρεαλιστική οδό κι αυτό είναι αξιέπαινο. Από την άλλη όμως, την ίδια στιγμή, ο σκηνοθέτης κάνει κατάχρηση κάθε δοκιμασμένου τρικ που εκβιάζει το συναίσθημα του θεατή και μας συστήνει μια γκάμα δευτεραγωνιστών γεμάτη βολικά κλισέ. Η καλόκαρδη αλλοδαπή πόρνη της Naomi Watts, η χωρισμένη μητέρα που δουλεύει νυχθημερόν της Melissa McCarthy και ο καλοπροαίρετος αλλά ολίγον φευγάτος καθηγητής του Chris O’ Dowd, αν και υποστηρίζονται αξιοπρεπώς από τους ερμηνευτές τους δεν αποκτούν ποτέ τις απαραίτητες τρεις διαστάσεις, παραμένοντας  λειτουργικά σχήματα που εξυπηρετούν απλώς την εξέλιξη της πλοκής.  Ως πιο άξιο αντίβαρο λοιπόν στον Murray καταλήγει να στέκεται ο πρωτοεμφανιζόμενος νεαρός Jaeden Liebeher, που παραδίδει μια στέρεα και αξιοθαύμαστα μετρημένη ερμηνεία, αποφεύγοντας επιμελώς να στηριχτεί στο cuteness που του χαρίζει το νεαρό της ηλικίας του. Μαζί με τον Murray συνθέτουν ένα ακαταμάχητο υποκριτικό δίδυμο που χαίρεσαι να το παρακολουθείς, ακόμα κι αν η πλοκή ακολουθεί με υπερβολική ευλάβεια την πεπατημένη.

Στο τέλος όπως ακριβώς και ο πρωταγωνιστής της, η ταινία, αν και παραμένει ελαττωματική στη βάση της, διασώζεται από αυτές τις επιμέρους αρετές της.

Γιώργος Καστέλλης