Spirit Berlin (Πνεύμα Βερολίνου) (Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Spirit Berlin (Πνεύμα Βερολίνου) (Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης)

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί:
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Ένα ντοκιμαντέρ που εκτός από άρωμα Βερολίνου (που, πώς να το κάνουμε, μας θυμίζει τις όμορφες στιγμές των cinefreaks στη φετινή Berlinale) μας μεταφέρει και στο πνεύμα της πόλης. Και μιλώντας για πνεύμα αναφέρομαι στην πολύ εσωτερική του σημασία.

Έχουμε λοιπόν τον Stefan, ένα Γερμανό ηθοποιό που ζει για χρόνια στο Βερολίνο. Κάτι του λείπει, ένα εσωτερικό κενό τον βασανίζει, ερωτήματα χωρίς απάντηση τον αναστατώνουν. Ξεκινά, λοιπόν, ένα ταξίδι προς αναζήτηση του εαυτού του σε μια πόλη που προσφέρεται για κάτι τέτοιο.

Είπε κάποτε ο Σεΐχης Εσρέφ Εφέντ ότι το Βερολίνο, “ευρισκόμενο ανάμεσα στη Μόσχα και στο Παρίσι, είναι το πνευματικό κέντρο της Ευρώπης.” Πράγματι οι πνευματικές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις των ανθρώπων του, κυρίως των νέων, ανοίγουν δρόμο εδώ και χρόνια. “Δεν είναι τυχαίο”, λέει μια από τις φωνές του ντοκιμαντέρ, “ότι σε αυτόν τον τόπο που συνέβη κάποτε κάτι τόσο αισχρό, τώρα λαβάνει χώρα κάτι τόσο πρωτοποριακό και δημιουργικό”. Η αποδοχή του “άλλου”, ανεξάρτητα από το τι πρεσβεύει αυτό κάθε φορά, και η προσωπική απελευθέρωση ενδείκνυνται για όποιον αναζητά την χαμένη εσωτερική γαλήνη και τη σχέση με τον εαυτό του.

468141454_640

Με κεντρικό άξονα όλα αυτά, τοποθετείται στη γερμανική πρωτεύουσα, το πνευματικό ταξίδι του Stefan, ένα ταξίδι με πάρα πολλές στάσεις. Τον παρακολουθούμε σκεπτικό να συμμετέχει σε συνεδρίες γιόγκα ή ταντρικού σεξ, να περιστρέφεται ως ένας ακόμη Σούφι (βλ. περιστρεφόμενοι Δερβίσηδες) του Ισλάμ αλλά και να τραγουδά επαναλαμβανόμενα στιχάκια θεωρώντας ότι θα πετύχει την πλήρη ισορροπία ψυχής τε και σώματος. (ας μου επιτραπεί ο κυνισμός, ας πούμε ότι είμαι μια αμύητη κορασίδα σαστισμένη μπροστά στα βάθη της ανθρώπινης νόησης!) Σε όλες αυτές τις εικόνες, ας προστεθούν και διαλείμματα κατά τα οποία μιλούν οι διάφοροι πνευματικοί δάσκαλοι αποκαλύπτοντας τη φιλοσοφία τους για τη ζωή. Ασυναγώνιστη η στιγμή κατά την οποία εξηγείται η γόνιμη και ανάλαφρη ατμόσφαιρα του Βερολίνου με βάση το έδαφός του, το οποίο είναι αμμώδες. Ανατρίχιασα.

Όπως καταλαβαίνετε η ταινία προσφέρεται για δύο είδη κοινού (στοιχηματίζω, βέβαια, ότι αυτό δεν ήταν στην πρόθεση της δημιουργού!) Από τη μία άνθρωποι που έχουν φτάσει σε ένα υψηλό επίπεδο σκέψης, αυτοσυγκέντρωσης και αυτοελέγχου, οι οποίοι –εικάζω!- ότι παρακολουθούν τις πνευματικές διδασκαλίες που παρουσιάζονται με μια ενσυναίσθηση και μια βιωματική προσέγγιση το λιγότερο. Από την άλλη, εμείς οι υπόλοιποι κυνικοί που αδυνατούμε να συγκρατήσουμε το χειλάκι μας πριν σκάσει παρακολουθώντας ένα ζευγάρι ανθρώπων που νομίζει ότι κάνοντας ταντρικό σεξ θα ανακαλύψει τη μεγάλη αλήθεια της ζωής.

Για να μην είμαστε άδικοι αυτό στο οποίο καταλήγει το ντοκιμαντέρ -και το οποίο με βρίσκει απολύτως σύμφωνη- είναι ότι, πρώτον, δεν υπάρχουν απαντήσεις σε ερωτήσεις του τύπου Ποιος είμαι, Από που έρχομαι και Που πηγαίνω, και ότι, δεύτερον και σημαντικότερο, η εσωτερική γαλήνη και η γνωριμία μας με τον εαυτό μας είναι απόφαση. Δεν μπορεί να μας το μάθει κανείς καθαρίζοντας την αύρα μας ή βάζοντάς μας για ύπνο (ναι ναι, το είδαμε κι αυτό).

Spirit_Berlin_Premiere2

Υπάρχει επομένως μια αντίφαση που διέπει όλη αυτή τη δουλειά, μια αντίφαση που θολώνει τα πράγματα ως προς το σημείο από το οποίο η σκηνοθέτις εκκινεί και το σημείο στο οποίο καταλήγει. Διότι από τη μία είναι και η ίδια δασκάλα γιόγκα, και έχει υποβληθεί σε πολλές δοκιμασίες με νηστεία, σιωπή και αυτοσυγκέντρωση, πράγμα που, αν μη τι άλλο, επιβεβαιώνει πίστη σε συγκεκριμένες μεθόδους. Από την άλλη -και σε συνάρτηση με το κάπως πεσιμιστικό τέλος της αναζήτησης- σπεύδει να βεβαιώσει στη συζήτηση που ακολουθεί την προβολή ότι έχει δημιουργηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία που διατείνεται ότι ξέρει τον τρόπο να σε οδηγήσει σε εσωτερική ηρεμία και ειρήνη.

Όλες οι φωνές του ντοκιμαντέρ λένε μια αλήθεια, δεν αμφιβάλλω γι’ αυτό. Ίσως, όμως, είναι επικίνδυνο να υπάρχουν άνθρωποι που γαντζώνονται από αυτή για να καλύψουν τα κενά τους. Είπαμε, η προσωπική αλήθεια μας είναι απόφαση, όχι παραλαβή.

Τελευταίο αναφέρω ως τροφή για σκέψη ένα σχόλιο της Hildebrandt ως απάντηση σε μια ερώτηση του κοινού σχετικά με την προτίμηση στις ανατολικές φιλοσοφίες και θρησκείες. Εκτός από το ότι και η ίδια είναι προσωπικά πολύ εξοικειωμένη με αυτές τις φιλοσοφίες, προσπάθησε, όπως λέει, να προσεγγίσει και εκπροσώπους της χριστιανικής εκκλησίας ή της εβραϊκής κοινότητας αλλά κανείς δεν συμφώνησε να εκτεθεί συμμετέχοντας στο ντοκιμαντέρ.