"Σινέ Θησείο" - Κριτική από 19ο ΦΝΘ – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

“Σινέ Θησείο” – Κριτική από 19ο ΦΝΘ

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί:
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Υπάρχει μια γωνιά κάπου στο κέντρο της πρωτεύουσας που κρύβει στην καρδιά της απέραντο κινηματογράφο. Τούτη την φωλιά της 7ης τέχνης μπορεί να την βρει κανείς στο Θησείο της Αθήνας και μαζί της όλη την μαγεία που μπορεί να προσφέρει ο Ιερός Βράχος της Ακρόπολης στον κινηματογράφο. Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης ανοίγει τις πόρτες του και υποδέχεται το “Σινέ Θησείο” της Μαρίας Ντούζα.

Πίσω από τις μηχανές προβολής του βρίσκεται για περισσότερα από τριάντα συναπτά έτη ο Θωμάς Μανιάκης. Το σινεμά που επί Γερμανικής κατοχής παρέμενε ανοιχτό προβάλλοντας Αμερικανικές παραγωγές της εποχής λειτουργεί από το 1935 και ο σημερινός ιδιοκτήτης του εργαζόταν εκεί ως υπάλληλος, μέχρι που αποφάσισε να το αγοράσει με τη βοήθεια του αδερφού τη δεκαετία του ’80.

Η σκηνοθέτιδα του ντοκιμαντέρ επιλέγει να αξιοποιήσει ένα από τα ομορφότερα σινεμά του κόσμου -που τυγχάνει να είναι στην χώρα μας- ως χρονομηχανή που ταξιδεύει τον θεατή στο ιστορικό παρελθόν του κινηματογράφου στην χώρα. Μπορεί μάλιστα να πει κανείς πως τούτο είναι το κύριο μέλημα της Μαρίας Ντούζα και αυτό είναι που διατηρεί σε πρώτο πλάνο μέσα από ποιητικές αναφορές αλλά και αποσπάσματα μεγάλων δημιουργών(Αγγελόπουλος, Κούνδουρος κ.α.). Έπειτα τοποθετεί σε δεύτερο πλάνο την σημασία του χώρου “Σινέ Θησείο” που πέραν της απόλαυσης και της θέας προσφέρει απλόχερα ψυχολογική και πνευματική ανάταση.
Ουσιαστικά πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που ενσωματώνει στοιχεία μυθοπλασίας, καταγράφει και αναδεικνύει την γοητευτική ιδιαιτερότητα του ομώνυμου θερινού κινηματογράφου, ο οποίος, αν και βρίσκεται στο πιο τουριστικό σημείο αυτής της πόλης, κάτω από την Ακρόπολη, πεισματικά περιφρονεί τη νεωτερικότητα και παραμένει παράξενα άχρονος.

Δεν είναι ούτε νοσταλγία που νιώθει κανείς εδώ ούτε δέος για τον ιερό βράχο που υψώνεται απέναντί του, αλλά μάλλον μια αίσθηση της ζωής που συνεχίζεται μέσα στους αιώνες, μιας ενέργειας που κυλά αέναα και συνδέει τις ιστορίες που φτιάχνουμε με τις ιστορίες που ζούμε, το παρόν με το παρελθόν, τον κινηματογράφο με την ζωή.

Συμπερασματικά, το “Σινέ Θησείο” αποτελεί μια ωδή στην έβδομη τέχνη που στέκει περήφανα δίπλα στη μουσική, τη γλυπτική, τη ζωγραφική, την ποίηση, το χορό και την αρχιτεκτονική. Η δημιουργία του κινηματογράφου πραγματοποιήθηκε από την ανάγκη του ανθρώπου να δώσει ζωή σε στατικές εικόνες που αφηγούνταν μια ιστορία. Μια ανθρώπινη ανάγκη που πήρε σάρκα και οστά χάρη στην αέναη φαντασία σπουδαίων καλλιτεχνών του παρελθόντος. Σήμερα έχουμε την απέραντη τύχη να απολαμβάνουμε στη σκοτεινή αίθουσα οτιδήποτε μπορεί να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους. Πόσο μάλλον όταν αυτό συμβαίνει κάτω από τον έναστρο ουρανό και υπό το ασίγαστο βλέμμα της αρχαίας Ακρόπολης. Το “Σινέ Θησείο” αξίζει όχι μόνο την ματιά μας δια μέσου του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης.. αλλά και την επίσκεψη στο θερινό για μια εμπειρία που σίγουρα θα μείνει εσαεί χαραγμένη σε κάθε γωνιά της μνήμης.