Σύμπτωμα – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ένα χειμώνα σε ένα απομονωμένο νησί κάνει την εμφάνιση του ένα πλάσμα με δερμάτινο μπουφάν και μάτια που λαμπυρίζουν στο σκοτάδι. Όποιος έρχεται σε επαφή μαζί του χάνει τα λογικά του. Οι κάτοικοι ζητούν την βοήθεια μιας παράξενης κοπέλας που μοιάζει να είναι η μόνη που μπορεί να τα βάλει μαζί του. Προκειμένου να δυναμώσει την πίστη της, εκείνη οδηγείται σε πράξεις όλο και πιο ακραίες που μοιάζουν να κρύβουν μια μυστική σχέση μαζί του.

symptom_02

Η νέα ταινία του Άγγελου Φραντζή, τέταρτη στη σειρά πέρασε πέρσι από το Work in Progress τμήμα του Καρλοβι Βάρι και φέτος έρχεται για να κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στις Νύχτες Πρεμιέρας.

Με γυρίσματα στην Αμοργό, την Τήνο και την Αθήνα, το Σύμπτωμα είναι μια ταινία σκοτεινή και με μυθικά αλλά και υπερφυσικά στοιχεία.

Γιάννης Πατλάκας

Η ταινία, είναι μία από τις αισθητικά αρτιότερες δουλειές που έχουμε δει τον τελευταίο χρόνο. Πάντα οι ταινίες που κάνει ο Φραντζής έχουν μια ιδιαίτερα υποβλητική ατμόσφαιρα, αλλά με το “Σύμπτωμα” ξεπερνάει τον εαυτό του. Από το πρώτο λεπτό ο θεατής παραδίδεται να τον καταπιεί η θυελλώδης, μπλε, νησιώτικη μέρα ενώ παράλληλα αφήνεται να οδηγηθεί σε άγνωστα μονοπάτια του ασυνειδήτου, όπως ακριβώς και η ηρωίδα της ταινίας (Κάτια Γκουλιώνη).

Γιατί όμως “πάσχει” η ηρωίδα της ταινίας; Ή καλύτερα: ποιο είναι το “πάθος” της; Πριν πολλά χρόνια, η ζωή στο νησί ήταν απλή κι ευτυχής. Ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε. Με μια εξαιρετική σεκάνς – φλας μπακ, ο θεατής γίνεται μάρτυρας ή μάλλον μπαίνει στη θέση του ηδονοβλεψία παρατηρώντας σχεδόν με ανακούφιση ότι κάποτε τα πράγματα ήταν μάλλον “εντάξει”, ότι όλα ήταν “φυσιολογικά”, μέχρι τη στιγμή που η ηρωίδα μας παραβιάζει ένα “ταμπού”. Όποιος όμως πλησιάζει μια απαγόρευση “ταμπού” γίνεται ταμπού και ο ίδιος και καταδικάζεται να κατασπαραχθεί από την κοινότητα. Κάπως έτσι τα πράγματα στο νησί πήραν μια άλλη, μη αναστρέψιμη πλέον τροπή  και το φως έδωσε τη θέση του στο σκοτάδι.

Κάνοντας ένα βήμα πέρα από τη φροϋδική θεωρία περί τοτέμ και ταμπού, όπως έχει αναφερθεί και από το σκηνοθέτη, η ταινία αφορά “όλα όσα νομίζουμε ότι είναι ο διάβολος”. Ο διάβολος μέσα μας, θα προσέθετα. Η αμφιθυμία, η ενοχή, η απαγόρευση, η ιδεοληψία, ο φόβος, η επιθυμία, η έλξη. Όλα όσα στοιχειώνουν την ψυχή είναι και αυτά που τη μεταμορφώνουν σε στοιχειό. Γιατί το τέρας που τρομοκρατεί τους ανθρώπους της νησιώτικης κοινωνίας της ταινίας δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα “εξωγενές” τέρας, όπως αναφέρει και ο Φραντζής σε συνέντευξή του. Εδώ έγκειται και η ιδιαιτερότητα του “Συμπτώματος”. Η ταινία διακατέχεται από μια γοητευτική εσωτερικότητα, έναν συνεχή παλμό που διαρκώς μας προετοιμάζει για “κάτι” που πρόκειται να συμβεί, κάποιο “κακό” ίσως, που δε γνωρίζουμε αν και πότε θα ξεσπάσει. Όπως η ηρεμία πριν από την καταιγίδα.

f88e634f42b23c54120a1597fdb72aff

Σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω, τα ατμοσφαιρικά πολύ γενικά πλάνα, οι εξαιρετικές ερμηνείες, ιδιαίτερα της πρωταγωνίστριας Κάτιας Γκουλιώνη και της Μισέλ Βάλεϊ που υποδύεται την μητέρα της, η συγκλονιστική δουλειά που έγινε στον ήχο και το sound design καθώς και η φωτογραφία που είναι αδύνατον να περάσει απαρατήρητη, καθιστούν το “Σύμπτωμα” ένα ολοκληρωμένο και συνεπές έργο, που, σε αντίθεση με όσα λέγονται, αν το παρατηρήσουμε πιο βαθιά, δεν αφήνει τόσα αναπάντητα ερωτήματα. Άλλωστε οι ταινίες είναι κάτι πολύ περισσότερο από μηχανισμούς ερωταπαντήσεων. Είναι μηχανισμοί καταβύθισης στα μύχια της ψυχής, τεράστιοι ανελκυστήρες που οδηγούν στο απειροστό υπόγειο, για να μας φέρουν αντιμέτωπους με αυτό που ο καθένας έχει απωθήσει στα συνειδησιακά του βάθη. Το “Σύμπτωμα” λοιπόν, απέχοντας πολύ από το κατά τα κοινώς λεγόμενα “greek weird wave”, είναι μια ιδιαίτερη προσπάθεια γητέματος ψυχής όχι μόνο των θεατών, αλλά και του σκηνοθέτη, και των υπόλοιπων συντελεστών, που τελικά πετυχαίνει το στόχο της: μας γοητεύει.

Κατερίνα Κιαγιά