Saw: Legacy – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Saw: Legacy


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 92
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί:
Πρεμιέρα: 09-11-2017
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Μετά από μια σειρά φόνων που φέρουν την σφραγίδα του δολοφόνου Jigsaw, η αστυνομία αρχίζει να κυνηγάει το φάντασμα ενός άνδρα, νεκρού για πάνω από μια δεκαετία, εμπλεκόμενοι σε ένα νέο παιχνίδι που είναι μόνο στην αρχή. Έχει επιστρέψει ο Τζον Κράμερ από τους νεκρούς για να θυμίσει στον κόσμο πως πρέπει να είναι ευγνώμονες για το δώρο της ζωής; Ή είναι μια παγίδα που έχει στήσει ένας άλλος δολοφόνος με τη δική του ατζέντα;

Τι να πει κανείς για το 8ο Saw… Μόνο ότι η επιτυχία των όλων προηγούμενων δε θα μπορούσε παρά να εγγυηθεί την ύπαρξή του. Και πολύ άργησε. Η σεναριακή συνταγή είναι συνηθισμένη και γνωστή, εφτά ταινίες τώρα: κάποιοι στήνουν “παιχνίδια”, όπου φέρνουν κάποιους “ένοχους” (κατά τα κριτήριά τους) ανθρώπους σε ακραίες καταστάσεις πόνου και τελικά, συνήθως, θανάτου. Αυτό το ξεκίνησε κάποτε ο Jigsaw, όμως έχει πεθάνει από την τρίτη ταινία στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού του και έκτοτε συνεχίζεται από γοητευμένους “διαδόχους”-φαν του, που ενδεχομένως να έχουν περάσει οι ίδιοι από παιχνίδι. Παραφροσύνη; Διαστροφή; Μάλλον απλά σεναριακή βλακεία, η οποία πουλάει.

Δεν έχουμε κάτι νέο εδώ. Μια από τα ίδια, ελαφρά πιο μετριασμένο σε γραφική βία από τα προηγούμενα. Κάποιος άλλος διάδοχος ξεφύτρωσε και τον ψάχνει επί ματαίω η αστυνομία, με τα φλάσμπακ να κυριαρχούν και να χρησιμοποιούνται απολύτως ξεδιάντροπα, ακόμα και ως αφόρμηση ανατροπής. Σίγουρα δεν είναι και η πρώτη φορά για τα δεδομένα της σειράς.

Η κεντρική ιδέα του Saw (ότι κάποιος ψυχοπαθής αποφασίζει για τις ζωές άλλων και τους κρίνει αφ’ υψηλού για τα ένοχα μυστικά τους – Η Στιγμή της Αλήθειας στην gore εκδοχή της – και η λυτρωτική επίδραση του πόνου στον ψυχισμό των θυμάτων) προσφέρει ενδιαφέρον υλικό καθαρά ως ψυχολογική παρατήρηση (κοινωνιολογικά είναι αστείο) για την ταινία μικρού μήκους του Leigh Whannell (2003). Έκτοτε, μιλάμε για ένα ατέρμονο εμπορικό ξεχείλωμα, τραγικά σοβαροφανές μέσα στη γελοιότητά του. Αν για οποιονδήποτε λόγο είστε φαν, ξέρετε πως δεν έχει νόημα να διαβάσετε κάποιο κείμενο, από τη στιγμή που όλα δομούνται σύμφωνα με τις εμπορικές επιταγές, οι οποίες εάν σαν κάλυπταν μέχρι και πριν, δεν υπάρχει λόγος να αρχίσουν να σας χαλάνε τώρα. Αν δεν είστε φαν, θα ξέρετε ήδη πως δεν υπάρχει λόγος να γίνετε. Άρα, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια…