Renoir – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Renoir

Είδος:

,

Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , ,

Γράφει: and

Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του και εν μέσω Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Pierre-Auguste Renoir (Michel Bouquet) διαμένει στη νότια Γαλλία σε μια επαρχιακή περιοχή της  Κυανής Ακτής, ενώ προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το θάνατο της γυναίκας του, όταν μάλιστα η μεγάλη του ηλικία συνοδεύεται από επώδυνα αρθριτικά.

Τότε, επιστρέφει στο σπίτι  τραυματισμένος από τη μάχη ο γιος του Jean Renoir (Vincent Rottiers). Όταν η νεαρή  Andrée Heuschling (Christa Theret) έρχεται στο προσκήνιο, εμπνέει και αναζωογονεί τον πατέρα με ζωντάνια της και την αθώα θηλυκότητα της  και γίνεται το μοντέλο των τελευταίων του έργων. Φυσικά ο Jean δεν μένει αδιάφορος από την γοητευτική πυρρόξανθη Andrée, η οποία τελικά θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της σχέσης των Renoir, πατέρα και γιου.

Renoir-film-review

Με φόντο την υπέροχη φύση της γαλλικής επαρχίας, προσπαθούμε να αιτιολογήσουμε την αδιαφορία των σύγχρονων σκηνοθετών να χτίσουν την προσωπικότητα των χαρακτήρων τους.  Στην προκειμένη περίπτωση οι πρωταγωνιστές μας απλά δηλώνουν το τι αντιπροσωπεύουν  χωρίς να κοπιάσουν καθόλου να κερδίσουν τον τίτλο τους. Η Didie είναι ηθοποιός-μοντέλο οπότε ελαυρόμυαλη, ασυνείδητη και κυκλοθυμική. Ο Jeanne ένας έφηβος που επιστρέφοντας τραυματισμένος από τον πόλεμο  γνωρίζει τον έρωτα αλλά τίποτα δεν τον αγγίζει και αποφασίζει να γυρίσει στο μέτωπο, για λόγους που δε μαθαίνουμε πραγματικά ποτέ. Φυσικά όλα αυτά για ένα νέο είναι απόλυτα καθοριστικά, αγνοώνται όμως ιδιαίτερα άτεχνα.  Εκνευριστικά πολλά στάσιμα πλάνα,  ελάχιστοι και ταυτόχρονα ανούσιοι έως και παιδιάστικοι διάλογοι, και ένας πικραμένος Renoir που όμως μόνο γενικόλογα συμπεράσματα βγάζει – και κάποτε μιλάει για τη σάρκα και το φως, αποδεικνύουν πως ο Bourdos αρκείται στις εύκολες παρατηρήσεις θεωρώντας πως τα χρώματα του τοπίου θα καλύψουν την απουσία των συναισθημάτων.

Πέρα από την ανετοιμότητα του σεναρίου, οι ηθοποιοί δεν έχουν να δώσουν κάτι παρά μόνο την παρουσία τους. Στεγνοί από ευαισθησία και στον έρωτα και στα υπόλοιπα πάθη τους, ντύνουν κάθε γεγονός, κάθε απόφαση και έκφραση με το ίδιο βλέμα. Η ταινία δε σώζεται ούτε από το φινάλε με την ξαφνική εξομολόγηση του πατέρα και το συμβιβασμό της Andrée να περιμένει καρτερικά τον στρατιώτη. Αξιοσημείωτο είναι πως το επίκεντρο θεωρητικά ήταν η κοκκινομάλα νεαρά και η αδίκως ξεχασμένη από το χρόνο συμβολή στην εξέλιξη του μετέπειτα σκηνοθέτη Jean, ενώ  η μόνη σχετική αναφορά θα γίνει στους τίτλους τέλους. Και κάπως έτσι το φιλμ αποτυγχάνει και ως  βιογραφία και ως δράμα.

Δάφνη Ράλλη


renoir

Ο «Ρενουάρ» (Renoir) του Ζιλ Μπουρντό, είναι μία όμορφη και γλυκιά βιογραφική ταινία που αποτέλεσε την Επίσημη Υποψηφιότητα της Γαλλίας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας του 2014. Ο σκηνοθέτης εστιάζει στην ομορφιά της τέχνης και της φύσης και μας εξιστορεί την ιστορία της γυναίκας, μούσας των δύο μεγάλων καλλιτεχνών.

«Το φιλμ ακολουθεί τις αρχές με τις οποίες μεγάλωσα από μικρός. Ως παιδί, μεγάλωσα με τους γονείς μου, ανθρώπους ανίκανους να κάνουν τα στραβά μάτια μπροστά στην αλήθεια που κρύβεται κάτω από την μάσκα. Για να χρησιμοποιήσω μια λέξη της μόδας, η ζωή με την οικογένεια βασιζόταν στην «απομυθοποίηση». Κι ήμουν πολύ τυχερός που διδάχθηκα να βλέπω τα πράγματα ξεπερνώντας τις αυταπάτες της νιότης. Στον «Κανόνα», πέρασα αυτά που γνώριζα στο κοινό. Αυτό όμως δυσαρεστεί τους ανθρώπους, η αλήθεια τους κάνει να νιώθουν άβολα», λέει χαρακτηριστικά ο Ζαν Ρενουάρ αναφερόμενος στην ταινία του «Ο Κανόνας του Παιχνιδιού» (The Rules of the Game / La règle du jeu του 1939).

Μεταφερόμαστε στην Κυανή Ακτή, το έτος 1915. Ο διάσημος Γάλλος ζωγράφος Πιερ-Ογκούστ Ρενουάρ ( Μισέλ Μπουκέ), σε προχωρημένη πια ηλικία προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο της γυναίκας του, τους πόνους από τα αρθριτικά του, αλλά και τα δυσάρεστα νέα ότι ο γιος του Ζαν (Βενσάν Ροτιέ) τραυματίστηκε στη μάχη.

Όταν όμως θα μπει στη ζωή του μια νεαρή κοπέλα θα δώσει και πάλι στον κόσμο του απρόσμενη ενέργεια και διάθεση για δημιουργία. Σφύζοντας από ζωή, η ακαταμάχητα όμορφη Αντρέ (Κριστά Τερέ) θα γίνει το τελευταίο μοντέλο του ζωγράφου και η πηγή ανανέωσης του.

Παράλληλα επιστρέφει πίσω στο οικογενειακό σπίτι για ανάρρωση, ο Ζαν ο οποίος μαγεύεται κι αυτός από τη γοητεία της κοκκινομάλλας κοπέλας. Στο μεσογειακό ιδιωτικό παράδεισο των Ρενουάρ και παρά την έντονη δυσαρέσκεια του πατέρα του, ο νεαρός Ζαν ερωτεύεται αυτό το ελεύθερο πνεύμα, βρίσκοντας τη δική του πηγή έμπνευσης. Και κάπως έτσι, ένας γεννήθηκε ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες όλων των εποχών…

«Ποια πιστεύω ότι πρέπει να είναι τα δύο χαρακτηριστικά ενός έργου τέχνης; Πρώτον, πρέπει να είναι απερίγραπτο, και δεύτερον πρέπει να είναι μοναδικό.» Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ.

Ο Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ είναι ένας από τους σημαντικότερους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους. Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1841 στη Λιμόζ της Γαλλίας και πέθανε στις 3 Δεκέμβρη του 1919. Ο Ρενουάρ ήταν μεγάλος θαυμαστής της ομορφιάς, ιδιαίτερα της γυναικείας, και έχει ειπωθεί ότι: «είναι ο τελευταίος εκπρόσωπος μιας παράδοσης που απορρέει από τον Ρούμπενς και τον Βαττώ»

Όσο για τον γεννημένο το 1894 Ζαν, καθοριστικό ρόλο στα πρώτα του βήματα, διαδραμάτισε η πανέμορφη Αντρέ Χόεσλινγκ, νεαρή πρόσφυγας από την Αλσατία, η οποία πόζαρε ως μοντέλο για τον πατέρα του, προτού γίνει σύζυγός του και μούσα του. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε την όμορφη Αντρέ,ως πρωταγωνίστρια των πρώτων ταινιών του, αλλάζοντας το όνομά της στο πιο εύηχο Catherine Hessling και γράφοντας ειδικά γι’ αυτήν το ντεμπούτο του “Backbiters” (Une vie sans joie) το 1924, όπως και το “Whirlpool of Fate” (La Fille De L’ Eau) του 1925.

Έχοντας υπογράψει σκηνοθετικά, κλασσικά αριστουργήματα της 7ης Τέχνης, όπως τη “Μεγάλη Χίμαιρα” (La Grande Illusion) του 1937 αλλά και το θρυλικό φιλμ “Ο Κανόνας του Παιχνιδιού” (The Rules of the Game) του 1939.

Ο Ζαν Ρενουάρ, έλαβε ένα τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της καριέρας του, στέφθηκε Ιππότης στη Λεγεώνα της Τιμής από τη γαλλική κυβέρνηση και έφυγε ήσυχα μια βραδιά τον Φλεβάρη του 1979. Λίγες ημέρες μετά τον θάνατό του, ένας τρυφερός επικήδειος έκανε την εμφάνιση του, στους Los Angeles Times της εποχής. Το υπέγραφε ο Όρσον Γουέλς και έφερε τον τίτλο: «Ο Σημαντικότερος Όλων Των Σκηνοθετών»…

“Ο «Κανόνας του Παιχνιδιού» μαζί με τον «Πολίτη Κέην» είναι αναμφίβολα τα δύο φιλμ που πυροδότησαν τις καριέρες των περισσοτέρων σκηνοθετών.” Φρανσουά Τρυφώ

Ο «Ρενουάρ» (Renoir) του Ζιλ Μπουρντό, αποτέλεσε την Επίσημη Υποψηφιότητα της Γαλλίας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας του 2014. Γεγονός το οποίο υπήρξε έκπληξη ως ένα βαθμό, κι αυτό διότι πολλοί περίμεναν ότι η προφανής επιλογή της Γαλλίας θα ήταν η βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα νέα δημιουργία του Αμπντελαντίφ Κεσίς, «Η Ζωή της Αντέλ» (Blue Is the Warmest Color – La vie d’Adèle). Οι Γάλλοι ρίσκαραν και προτίμησαν το όμορφο αλλά χαμηλών τόνων, «Ρενουάρ» να τους εκπροσωπήσει.

Μία επιλογή που όμως δε φαίνεται να ενθουσίασε την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, η οποία πριν λίγες ημέρες ανακοίνωσε τις εννέα ταινίες – φιναλίστ, από τις οποίες θα προκύψει τελικά η πεντάδα της κατηγορίας του Ξενόγλωσσου Όσκαρ και στις οποίες δεν συγκαταλέγεται η Γαλλική υποψηφιότητα…

Ο «Ρενουάρ» (Renoir) του Ζιλ Μπουρντό, πραγματοποίησε την επίσημη πρεμιέρα του, τον Μάιο του 2012 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, εκεί όπου είχε επίσημη συμμετοχή στο τμήμα, «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ. Στη χώρα μας προβλήθηκε για πρώτη φορά στο 14ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ελλάδος τον Μάιο του 2013, εκεί όπου έλαβε και σχετική τιμητική διάκριση, ενώ σχεδόν ένα χρόνο μετά, κυκλοφορεί κανονικά στις Κινηματογραφικές Αίθουσες, σε διανομή της Strada Films.

Γιώργος Ρούσσος


Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (3 votes, average: 1.67 out of 5)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες