Prague (Πράγα) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Prague (Πράγα)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 4.00 out of 5)
Loading...

Την ταινία που έχω να προτείνω σήμερα, καθώς και το σκηνοθέτη της, τη γνώρισα στο αγαπημένο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που στην 52η του διοργάνωση είχε αφιέρωμα στον Ole Christian Madsen. Έκτοτε έχει γίνει ένας από τους αγαπημένους μου σύγχρονους σκηνοθέτες, πράγμα που σημαίνει ότι για τις ταινίες του θα ακολουθήσουν σίγουρα και άλλες κριτικές μου, αναμείνατε!

Το συγκεκριμένο φιλμ αν και ξεφεύγει κάπως από τον κοινωνικό ρεαλισμό που προτάσσει το μανιφέστο Δόγμα ’95 με άτυπο αρχηγό τον Lars von Trier, συνεχίζει να έχει στο επίκεντρο τις ανθρώπινες σχέσεις, πράγμα που ανέκαθεν τραβούσε την προσοχή και το ενδιαφέρον μου. «Όταν οι ταινίες άρχισαν να έχουν ήχο και ακούγονταν στη δανέζικη γλώσσα, την οποία όλοι θεώρησαν φρικτή, χάσαμε την πρωτοκαθεδρία μας. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η σχολή της Δανίας αποφάσισε να εγκαταλείψει την αντίληψη που υπήρχε μέχρι τότε για τον σκηνοθέτη και το ρόλο του στη διαμόρφωση της ιστορίας και να εμπλέξει περισσότερο το κοινό στην αφήγησή της. Δόθηκε έμφαση στην επικοινωνία. Ασχέτως αν η ταινία ήταν σκοτεινή, καταθλιπτική ή αστεία, ο στόχος της ήταν να επικοινωνήσει με το κοινό», είχε δηλώσει ο ίδιος ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του στο πλαίσιο του 52ου ΦΚΘ, κάνοντας ξεκάθαρο τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα που ενστερνίζεται το νέο κύμα του δανέζικου σινεμά.

7LCdsY2NwgNNqaeeGDzHXpIuhMU

Έτσι και η Πράγα είναι καθαρά ψυχογραφική αν σκεφτείς ότι η πλοκή της περιορίζεται στο ταξίδι του Christoffer και της Maja στην τσέχικη πρωτεύουσα προκειμένου ο πρώτος να κανονίσει τα διαδικαστικά της κηδείας του από καιρό απόντος πατέρα του. Υπάρχει μια βαθιά, έντονη και ειλικρινής διεπίδραση μεταξύ των δύο αυτών προσώπων, που προσπαθούν να βάλουν στο μικροσκόπιο τη σχέση τους και να σώσουν το γάμο τους.

Σταδιακά αναδύονται στην επιφάνεια γεγονότα, συναισθήματα και λέξεις που πληγώνουν, γλυκαίνουν και συγκινούν. Είναι πολλές οι σκηνές όπου το μπαλάκι πετιέται από τον ένα στον άλλο, με αποκορύφωμα την αγαπημένη μου, όπου το ζευγάρι περπατά σε μια φτωχογειτονιά της Πράγας και το ξέσπασμα  της έντασης που μέχρι τότε σιγοβράζει βρίσκει ως υποκατάστατους αποδέκτες τους κατοίκους της περιοχής που συγκεντρωμένοι όλοι μαζί κοιτούν το θέαμα που προσφέρουν οι δύο αυτοί περίεργοι τουρίστες.

Η ταινία παίζει συνεχώς με το ζήτημα της επικοινωνίας σε κάθε επίπεδο. Είτε πρόκειται για διαγλωσσική επικοινωνία (υπάρχουν κάποιες χιουμοριστικές σκηνές των δύο Δανών που προσπαθούν να συνεννοηθούν με τους Τσέχους) είτε για σωματική είτε για συναισθηματική, με το βάρος, φυσικά, να πέφτει στην τελευταία.

prague mikkelsen

Πρέπει να πω ότι αν και σε ένα πρώτο επίπεδο η ταινία προσπαθεί να σκιαγραφήσει τη σχέση των δύο αυτών ανθρώπων, κατά βάθος εστιάζει στα συναισθήματα και τις αντιδράσεις του Christoffer. Άλλωστε μέσα από τα δικά του μάτια παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ. Εκτός από τη σχέση του με τη γυναίκα του, υπάρχουν άλλες δύο παράμετροι που εμμονικά τον απασχολούν, η –σχεδόν ανύπαρκτη- σχέση του με το νεκρό πατέρα του και –κατ’ επέκταση, επιτρέψτε μου να πω- η σχέση του με το γιο του.

Η σχέση πατέρα-γιου περιγράφεται ως ελλειμματική και παράδειγμα προς αποφυγή, με τον πρώτο εντελώς αποστασιοποιημένο και αδιάφορο προς το δεύτερο. Όλο αυτό μέχρι τη στιγμή που ο Christoffer αναγκάζεται να μεταφερθεί στην Πράγα, τον τελευταίο τόπο κατοικίας του πατέρα του, για να τακτοποιήσει τα πρακτικά ζητήματα που συνεπάγεται ο θάνατός του. Τότε έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματική ζωή του πατέρα του, την αλήθεια του χαρακτήρα του και των συναισθημάτων που κρατούσε κρυμμένα. Ξεσπά τον πόνο και την αγανάκτηση του παραμελημένου γιου για να φτάσει, τελικά, να εξηγήσει και να αποδεχτεί το πολύπλοκο της κατάστασης που, για άλλη μια φορά, ορίζεται από το πολύπλοκο των ανθρώπινων σχέσεων.

Όλη αυτή η διαδικασία τον κάνει να αναθεωρήσει τη σχέση του με το δικό του γιο και, κυρίως, το ρόλο που επέλεξε ο ίδιος να επιτελέσει ως πατέρας. Εντάξει δεν εστιάζει η ταινία τόσο πολύ σε αυτό, παρά πετά δυο τρία σχόλια για το πώς οι οικογενειακές σχέσεις ή κάποια μεμονωμένα χαρακτηριστικά  τους, ανακυκλώνονται από γενιά σε γενιά μέχρι τη στιγμή που θα γίνουν αντιληπτά.

prague_3

Η ταινία αντιμετωπίζει με πολύ ευαίσθητες κεραίες όλα αυτά τα ζητήματα και αυτό είναι κάτι που με είχε εντυπωσιάσει ιδιαίτερα όταν την πρωτοείδα, καθώς περίμενα από έναν Σκανδιναβό μια πιο ψυχρή, λογικιστική και επιφανειακή προσέγγιση. (στερεοτυπικό και άκυρο, φυσικά, όπως φάνηκε). Η δε σκηνοθεσία επενδύει τρομερά στη φωτογραφία, με πολλές εξωτερικές σκηνές που αξιοποιούν στο έπακρο την ομορφιά της Πράγας. Μάλιστα δεν είναι τυχαία η επιλογή μιας ξένης χώρας για τα γυρίσματα της ταινίας, αφού αποτελεί τακτική του σκηνοθέτη προκειμένου, όπως είχε δηλώσει, να έχει τους ηθοποιούς του αφοσιωμένους στο ρόλο τους 24/7. Όσον αφορά τους δύο πρωταγωνιστές, τόσο ο Mads Mikkelsen (The Salvation, Το κυνήγι, Μέρες Θυμού) όσο και η Stine Stengade δίνουν, κατά την άποψή μου, καταπληκτικές ερμηνείες.

Αν η ταινία καταλήγει σε ένα ύστατο, κάπως γενικευμένο μήνυμα, αυτό είναι ότι οι ανθρώπινες σχέσεις, δεν μπορούν παρά να είναι πολύπλευρες και πολυεπίπεδες και όχι ασπρόμαυρες, πράγμα που δικαιολογεί τις κατά καιρούς δύσκολες αλλά ανεκτίμητες στιγμές που συνεπάγεται μια σχέση. Και παρά το γεγονός ότι σε καμία από τις σχέσεις που συζητά η ταινία η κατάληξη δεν είναι ευχάριστη, εμένα η ταινία με άφησε με την αίσθηση ότι η ειλικρίνεια με την οποία οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζουν τα συναισθήματα και τις επιθυμίες τους δεν μπορεί παρά να αποτελεί το κρυφό συστατικό μιας επιτυχημένης -ακόμα και τελειωμένης- σχέσης.