"Πίσω δεν Γυρνάω" - Κριτική από το 19 ΦΝΘ – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

“Πίσω δεν Γυρνάω” – Κριτική από το 19 ΦΝΘ

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί:
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...

Με τις προσφυγικές καταιγίδες να ξεσπούν η μια μετά την άλλη δίχως να κοπάζουν, το μυαλό κάθε Έλληνα ξεσκονίζει ηθελημένα και μη τις σκοτεινές σελίδες του παρελθόντος. Τότε χαρακτηρίστηκε ως η «μεγαλύτερη μετακίνηση πληθυσμών στην ιστορία» η αθρόα εισροή, κυρίως ελληνικής καταγωγής προσφύγων, προς τη σύχρονη ελληνική επικράτεια, ως αποτέλεσμα της Μικρασιατικής Καταστροφής, οι οποίοι κατοικούσαν από την αρχαιότητα στην Μικρά Ασία, τον Πόντο και άλλα εδάφη της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μία λαμπρή σύγκριση του παραπάνω ελληνικού προσφυγικού κύματος με το αντίστοιχο συριακό που βιώνουμε εδώ και μερικά χρόνια μας παρουσιάζει το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης μέσα από το έργο “Πίσω δεν Γυρνάω“.

Η Φλώρα Πρησιμιντζή παίρνει κάμερα και φιλμάρει εκ των έσω και με άκρως ποιητική διάθεση τους χιλιάδες Σύριους που έχουν βρεθεί στην χώρα μας αναζητώντας σανίδα σωτηρίας. Αδυνατώντας να ζήσουν πλέον στοιχειωδώς στη χώρα τους (καταστροφή των οικιών τους, απώλεια συγγενών κ.λπ.) παίρνουν την απόφαση να μεταβούν προς την Ευρώπη αναζητώντας καλύτερη τύχη. Ο ΟΗΕ έχει ανακοινώσει ότι ο αριθμός των προσφύγων που εγκατέλειψαν τη χώρα λόγω του πολέμου έφτασε τα 4.000.000. Είναι η χειρότερη προσφυγική κρίση από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και πλέον εισερχόμαστε στο 5ο έτος αυτής. Πάνω από 220.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στην εμφύλια σύγκρουση και περισσότεροι από 12.200.000 άνθρωποι εξακολουθούν να χρειάζονται βοήθεια ώστε να διασωθούν.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει η Ελληνίδα σκηνοθέτιδα στο φινάλε του ντοκιμαντέρ οι πρόσφυγες που φιλοξένησε η χώρα μας το 2015 άγγιξαν το 1.000.000. Πρωτοφανές νούμερα για κάθε δεδομένο μετανάστευσης πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια χρονική στιγμή κατά την οποία η κρίση έχει γονατίσει την ηλιογέννητη Ελλάδα. Μέσα από μαρτυρίες προσφύγων, εθελοντών και ντόπιων, το “Πίσω δεν Γυρνάω” προσπαθεί ν’ αναδείξει και να κατανοήσει τις ομοιότητες των ιστορικών γεγονότων μεταξύ του προσφυγικού όπως το έζησε η Ελλάδα το 1923 και όπως το ζει τώρα με αντίστροφους ρόλους.

Η Φλώρα Πρησιμιντζή αιχμαλωτίζει με την εικονογραφία της μία πραγματικότητα που μοιάζει με κατάθεση ψυχής ενός λαού απελπισμένου και ταλαιπωρημένου. Κάθε έκφραση του προσώπου, κάθε κίνηση των χεριών, κάθε βαριά εκπνοή του κάθε πρόσφυγα ξεχωριστά αποτελεί μια ξεχωριστή γλώσσα επικοινωνίας που βοά για λύση σ’ ένα πρόβλημα μείζονος σημασίας.

Αναμφίβολα η σκηνοθέτιδα ξεδιπλώνει, καρέ-καρέ, φέτες του σύγχρονου προβλήματος με χαρακτηριστική γλαφυρότητα και ζωντάνια. Εντούτοις μπορεί εύκολα να πει κανείς πως τα τελευταία χρόνια είναι τόσα τα ντοκιμαντέρ που καταπιάνονται με το εν λόγω ζήτημα που δύσκολα μπορεί να πει ο θεατής ότι αντικρίζει μια καινούρια πραγματικότητα, άγνωστη στον ίδιο μέσα στο “Πίσω δεν Γυρνάω“..