Piranha 3D / Piranha 3DD – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Piranha 3D / Piranha 3DD

Είδος: , ,
Έτος παραγωγής: ,
Σκηνοθεσία: ,
Σενάριο: , , ,
Ηθοποιοί: , , , , , , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Piranha (1978), Piranha (1995), Piranha 3D (2010), Piranha 3DD (2012). Μια χρονική αλυσίδα από θανατηφόρα Piranha που –πιστέψτε με!- θα σας χαρίσουν εγγυημένο γέλιο, σκοπίμως και μη.

Ακόμη δεν το πιστεύω ότι προτείνω σε κόσμο αυτές τις ταινίες, και ούτε που θα το έκανα ποτέ αν δεν τύχαινε χθες το βράδυ να αφεθώ σε ένα trash μαραθώνιο με -αντίστοιχης αγάπης στο είδος- φίλο μου.

Ξεκινώ με –το πιο lightαπό άποψη αμερικανικής χαζομάρας – Piranha 3D (η σκηνοθετική υπογραφή ανήκει στον Alexandre Aja), remake του πρωτοπόρου Piranha του 1978, το οποίο παρωδούσε τον Spielbergκαι Τα Σαγόνια του Καρχαρία του (Jaws, 1975).Θέλω να ανατρέξω σε αυτή την πρώτη εκδοχή του ’78, μπορώ, όμως, προς το παρόν να σας πω ότι η ταινία ειδολογικά κατατάσσεται στην κατηγορία των Bmovies, πράγμα που –αν μη τι άλλο- προετοιμάζει το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθούν τα υπόλοιπα remake και  sequel!

piranha-060

Έχουμε να κάνουμε με ένα τεράστιο κοπάδι από προϊστορικά piranhasτα οποία αναδύονται από ένα χάσμα της λίμνης Βικτώρια, πεινασμένα για ανθρώπινη σάρκα. Την ίδια στιγμή πάρτι ξέφρενων ρυθμών λαμβάνει χώρα στην ακτή με ξεσαλωμένους νέους να χάσκουν ημίγυμνοι και λικνιζόμενοι, πίνοντας ό, τι βρουν μπροστά τους. Παρεμπιπτόντως οι σκηνές του πάρτι μπορούν ξεκάθαρα να θεωρηθούν ως ένας ύμνος στην ανδρική και γυναικεία ανατομία και σχεδόν να περιοριστούν σε αυτό! Σταδιακά ο κίνδυνος γνωστοποιείται σε κάποιους από τους πολίτες οι οποίοι όλως τυχαίως πρωταγωνιστούν και στην πλοκή. (Μη ξεγελιέστε με τη λέξη πλοκή, η αφέλεια, τα σεναριακά λάθη και το μη ρεαλιστικό του πράγματος χαρίζουν bonus αξεπέραστες στιγμές γέλιου!) Θάνατος μετά το θάνατο –ατόμων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θεωρούνται άχρηστοι στην πλοκή και κατά πλειοψηφία παρουσιάζονται ως ανήθικα στοιχεία, όπως παρατήρησε και ο φίλος μου– προετοιμάζουν αυτό που θα ακολουθήσει στη συνέχεια. Πολύ ενδιαφέρον βρήκα  στον τρόπο με τον οποίο οι σκηνές του κλασικού τρελού αμερικανικού πάρτι διαδέχονται σκηνές splatterόπου εντόσθια, χέρια, πόδια, ανδρικά μόρια κτλ αντιμετωπίζονται ως βρώσιμα από τα piranhas. Εντάξει, κλασικό το δίπολο σεξ και βία (Americaforever!) αλλά ο συγκεκριμένος τρόπος σύνδεσης κάτι λέει.

piranha-3dd-04-Piran

Και φτάνουμε στο απόγειο της ταινίας, όπου η πολυπληθής ομήγυρη του πάρτι, παρά τις προτροπές των αστυνομικών να βγει άμεσα από το νερό, ως άμυαλη νεολαία παραμένει στη θέση της παρτάροντας ασύστολα μέχρι τη στιγμή που το κοπάδι μυρίζεται σάρκα πλησιάζει απειλητικά και επιτίθεται σα να μην υπάρχει αύριο. Τεράστιο λουτρό αίματος και πολλοί αρρωστημένοι τρόποι θανάτου (μιλάμε για ΠΟΛΥ αρρωστημένοι!). Βέβαια οι θάνατοι ξεφεύγουν από το πλαίσιο του «μου-επιτίθεται-piranhas-και-με-τρώει», εφόσον βλέπουμε κοπέλες να κόβονται στα δύο από καλώδια, κεφάλια να λιώνουν από χτυπήματα σε βάρκα και ούτω καθεξής. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έβλεπα τόσο ακραίο και σχετικά κακής ποιότητας splatter (που γενικά σιχαίνομαι) και θα έλιωνα στο γέλιο. Αναθεωρώ.

Το καταπληκτικό στοιχείο της ταινίας, πράγμα στο οποίο, πιστεύω, οφείλεται η σχετικά θετική κριτική της (που, μεταξύ μας, δεδομένου του είδους της φαντάζει θριαμβική), είναι το απίστευτα ανατρεπτικό και ξαφνιαστικό τέλος της, ένα τέλος που κάνει όλη την «αμερικανοαναθρεμένη» κινηματογραφικά γενιά (συμπεριλαμβανομένης και εμού εννοείται)  να θέλει να δει την επόμενη ταινία ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

piranha-3d-photo-gore

Στην περίπτωσή μου αυτό επετεύχθη, έβαλα να δω την επόμενη άμεσα περιμένοντας κι άλλο γέλιο. Αλλά ούτε για αστείο δεν περίμενα να δω αυτό που τελικά είδα. Αρχικά έχουμε ακριβώς το ίδιο concept. Η μόνη διαφορά (πέραν του διαφορετικού σκηνοθέτη, JohnGulager)είναι πως τα πάντα είναι τραβηγμένα σε όλη τους την υπερβολή. Πιο ηλίθιοι χαρακτήρες, πιο γυμνές (όχι, γυμνές) νέες, πιο δυνατά piranhas(που καταλήγουν και να περπατάνε), πιο γελοίοι θάνατοι, πιο αισθητή η έλλειψη της πλοκής και γενικώς «πιο».

Δεν καλύπτεστε; Αν όχι θα παίξω ένα πολύ δυνατό χαρτί που μάλλον θα σας πείσει. Πρόκειται για την αξεπέραστη και ευρηματική μέσα στην βλακεία της ιδέα για guest του  DavidHasselhoff (ο Μιτς από το Baywatch, γελάω και που το γράφω!) ο οποίος, μάλιστα, παίζει τον εαυτό του. Τρομερά αστείες, σουρεάλ σκηνές, σας το λέω εγώ, που εύκολα δεν γελάω.

piranha-3dd-trailer-01

Αυτό που με προβληματίζει, και το οποίο σκοπεύω να ψάξω γενικά πριν καταλήξω σε άποψη, είναι το ποια είναι τελικά η αυτοσυνείδηση της ταινίας. Εντάξει, και οι δύο κατατάσσονται στο είδος του horrorcomedyκαι σατιρίζουν-παρωδούν (πιο έκδηλα στη δεύτερη περίπτωση) τη «horror» βιομηχανία. Δεν έχω αποφασίσει, όμως, ακόμα αν είναι η κωμική τους πλευρά που μου προκάλεσε γέλιο, ή η πλήρης ηλιθιότητα και η τρομερά επιφανειακή προσπάθεια για humor, που, σε τέτοια υπερβολή, δεν μπορεί παρά να διασκεδάζει.

Από την άλλη η ταινία θα μπορούσε να είναι γεμάτη από κοινωνικά αλλά και αυτοαναφορικά σχόλια (ως προς τη στερεοτυπία των χαρακτήρων ή τον κλασικό σκελετό της πλοκής που προτάσσει το συγκεκριμένο είδος) και, υπό αυτό το πρίσμα, έως και «ψαγμένη» (όρος που κατά τα άλλα σιχαίνομαι, αλλά εδώ ενδείκνυται για χάρη της αντίθεσης). Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό ακόμα, υποψιάζομαι, όμως, ότι η horror comedy κρύβει στον πυρήνα της μία ευελιξία που θα μπορούσε να υποδείξει πολλές προοπτικές εν τέλει.