Palo Alto – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Palo Alto

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Η ντροπαλή April είναι το μόνο κορίτσι της τάξης της που δεν έχει ακόμη σεξουαλικές εμπειρίες. Ζει σε μια δυσλειτουργική οικογένεια, όπου οι γονείς της είναι στον κόσμο τους, και νοιάζονται πολύ επιδερμικά για εκείνη, ενώ η μπερδεμένη της εφηβεία τη βρίσκει διχασμένη ανάμεσα σε ένα απρεπές φλερτ με τον προπονητή του ποδοσφαίρου, και στην ανεκπλήρωτη καψούρα της με το συνομήλικό της Teddy. Η Emily, από την άλλη, έχει ξεπεράσει τα όρια της «προχωρημένης», και δεν χάνει ευκαιρία να συνευρεθεί με κάθε αγόρι που θα βρεθεί στο δρόμο της, συμπεριλαμβανομένου του Teddyκαι του κολλητού του, Fred. Ο τελευταίος σε μόνιμη ημίτρελη κατάσταση, κάνει τη μια απερισκεψία μετά την άλλη, ενώ σταδιακά βυθίζεται στις χαοτικές σκέψεις του.

Τα πάρτι διαδέχονται το ένα το άλλο με ξέφρενους ρυθμούς, ενώ η April και ο Ted παλεύουν να απωθήσουν τα αισθήματά τους πριν καν τα παραδεχτούν. Η εφηβική λαγνεία της παρθένας κεντρικής ηρωίδας δοκιμάζει τις αντοχές ενός συμμαθητή της κι ενός μεγαλύτερου άνδρα. Η αυτοκαταστροφή θα κρίνει την τελική έκβαση.

A318_C011_1217BE

H νεότερη της δυναστείας των Coppola, η 27χρονη Gia, εγγονή του Francis Ford και κόρη του αδικοχαμένου γιου του, Gian-Carlo, επέλεξε για το σκηνοθετικό της ντεμπούτο να μεταφέρει στο σινεμά μια συλλογή διηγημάτων του  James Franco.

Στην ίδια πορεία με την θεία της Sofia, με την οποία δεν θα μπορούσε να αποφύγει τη σύγκριση, κινείται στα πρώτα της βήματα η Gia Coppola. Μια εύκολη, οπτικά, ταινία γύρω από την περίπλοκη περίοδο της εφηβείας, με χαρακτήρες που προσπαθούν να απεγκλωβιστούν από τη μέχρι τότε «παρασυρόμενη» ζωή τους, δίνει την ευκαιρία να περιγραφεί η αμερικανική πραγματικότητα, και η επιπολαιότητα που χαρακτηρίζει τη νεολαία, αλλά μέχρι εκεί.

Για πόσο οι ερωτοτροπίες ευκατάστατων λυκειόπαιδων μπορούν να κρατούν το ενδιαφέρον; Πόσο να προβληματίσουν; Όσο αριστοτεχνικά κι αν το παρουσιάζει η σκηνοθέτιδα, με εναλλαγή αφήγησης, έκθεση προσωπικών στιγμών, φαντασιακά πλάνα, πάντα στα πλαίσια μιας εμπορικής παραγωγής, δεν αρκούν για να αποσπάσουν την προσοχή μας από την παντελή έλλειψη ουσίας. Κι ενώ φαίνεται πως υπάρχει μια φιλοδοξία, χάνεται κι αυτή στο πλήθος των προσώπων που διατηρούν ισόποσο χρόνο μπροστά από το φακό, χωρίς οι πράξεις τους να αφορούν την εξέλιξη. Δεν υπάρχει λοιπόν κεντρικός πυρήνας, πέρα από το κορίτσι στο πόστερ.

Κάπως έτσι θα καταλήξει να είναι μια ταινία που θα χαθεί στο χρόνο, γιατί δεν επηρεάστηκε απλά, αλλά υιοθέτησε, και στιλ και ερεθίσματα, τα οποία μάλιστα μας ανέπτυξε πολύ πιο οργανωμένα και πιο προκλητικά για την εποχή του το American Beauty.

Τουλάχιστον η Gia κατάφερε να δημιουργήσει προσδοκίες, για τη δική της πορεία, αλλά κυρίως για τους πρωταγωνιστές. Η μέχρι τώρα αδιάφορη Emma Roberts έκανε αισθητή την παρουσία της με μια ειλικρινή και τρυφερή ερμηνεία, το ίδιο και ο γιος του Val Kilmer, Jack, που μάλιστα δεν έιχε ποτέ την πρόθεση να ασχοληθεί με την υποκριτική.

Φαινομενικά όλα βαίνουν καλώς, και μιλάμε και για την υπόθεση και για την ίδια την ταινία. Το νέο μέλος -σκηνοθετικά- της οικογένειας Coppolaδεν έχει αποφασίσει ακόμα τι θέλει να πει, μόνο πως «θέλει να βρει τη δική της φωνή». Το ίδιο και το PaloAlto, που δεν έχει ορίσει ένα στόχο, τουλάχιστον μεγαλύτερο από τις παραγωγές των αρχών του ’90 (βλ. Reality Bites).

Κάπου εδώ να κάνω και μια υποσημείωση για το OST της ταινίας που απ’ό,τι φαίνεται θα περιέχει κι ένα τραγούδι που, ειλικρινά, όταν αντιλήφθηκα την ύπαρξή του αδυνατούσα να πιστέψω πως είναι αληθινό. Και θέλω να ελπίζω πως ήταν σκόπιμη η επιλογή του.