Η οργή ενός υπομονετικού ανθρώπου (The Fury of a Patient Man) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Η οργή ενός υπομονετικού ανθρώπου (The Fury of a Patient Man)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 3.00 out of 5)
Loading...

Η δυναμική ενός θρίλερ κρύβεται στην ένταση, στο πόσο καλά χτίζει το σασπένς και πώς περιπλέκει τους χαρακτήρες του γύρω από φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα. Πάνω σε αυτή τη συνταγή πατάει και η ταινία “Η οργή ενός υπομονετικού ανθρώπου” (Tarde para la ira/ The Fury of a Patient Man), το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ηθοποιού Raul Arevalo. Και όχι μόνο πατάει, αλλά με βαριά ατμόσφαιρα και ανελέητη εκδικητικότητα ξεδιπλώνει μια ιστορία που ξεκινάει με ένα άσχημο συμβάν και προχωράει στο ίδιο μοτίβο στοχεύοντας τη λύτρωση.

Μια ληστεία αφήνει πίσω της νεκρούς και τραυματίες, διαλύοντας οικογένειες και στοιχειώνοντας συνειδήσεις. Και οι υποτιθέμενα επικίνδυνοι γίνονται αρνάκια μπροστά στον πόνο των σιωπηλών. Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, οι πρωταγωνιστές δείχνουν αγχωμένοι, πιεσμένοι, σχεδόν τσακισμένοι από γεγονότα που αρχικά δε γνωρίζουμε ως θεατές. Ο ξεκάθαρος θυμός εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο. Ο πρωταγωνιστής, Jose, υπομένει στωικά και φτάνει στο σημείο βρασμού. Φαίνεται και είναι αποφασισμένος να καθαρίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος, τα οποία ενσαρκώνονται αρχικά στη μορφή του Curro, του τσιλιαδόρου που πήρε όλο το φταίξιμο και τη φυλακή για τη ληστεία, αλλά και των υπολοίπων της συμμορίας που ψάχνει να βρει μέσω του Curro.

Η ταινία διαθέτει απλοϊκό διάλογο, χωρίς να ξεφεύγει σε ιδεαλιστικούς μονολόγους που επεξηγούν τα κίνητρα πίσω από τα συμβάντα, ενώ η ατμόσφαιρα είναι από την αρχή μέχρι το τέλος το λιγότερο βαριά, με ελάχιστα έως ανύπαρκτα σημάδια ευτυχίας. Ακόμη και η αίσθηση δικαιοσύνης έχει μια βαθιά ρεαλιστική προοπτική που σε αφήνει διχασμένο για το τι είναι ηθικά σωστό ή όχι δείγμα της απουσίας χολυγουντιανής ηθικολογίας, που συνήθως χαϊδεύει αυτιά. Σε αυτό βοηθάει σαφέστατα η χρήση της κάμερας, που δίνει μια ντοκυμαντερίστικη αισθητική στα πλάνα, είτε μιλάμε για το πρώτο μισό της ταινίας που διαδραματίζεται σε φτωχοπροάστιο της Μαδρίτης είτε για το δεύτερο μισό που βλέπουμε πιο αγροτικές κοινότητες, τα λεγόμενα pueblos.

Με διαφορά ξεχωρίζει ο πρωταγωνιστής Antonio de la Torre στο ρόλο του στωικού, αλλά ψυχολογικά χαραγμένου Jose, ενώ πολύ καλός και ο Luis Callejo στο ρόλο του αποφυλακισμένου Curro, συνθέτει ένα εξαιρετικό δίδυμο μαζί με τον de la Torre. Από κοντά και η Ana, Ruth Diaz, γυναίκα του Curro και παράλληλα, ερωτευμένη με τον Jose.

Αυτή είναι μια ταινία που δε δικαιολογεί, ούτε επικρίνει το βιτζιλαντισμό, την αυτόκλητη εκδίκηση για τις αδικίες που μπορεί να υποστεί κανείς. Τα όσα εκτυλίσσονται, απλώς συμβαίνουν. Είναι προσγειωμένα στην πραγματικότητα, δεν υπεραναλύονται, ούτε ηθικοποιούνται, απλώς συμβαίνουν. Κι ο θεατής βρίσκεται σε μια συναισθηματική φόρτιση όταν επιλέγει θέση. Αυτό είναι καλό για θρίλερ.