Nocturne - Νύχτες Πρεμιέρας Κριτική – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Nocturne – Νύχτες Πρεμιέρας Κριτική

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

To “ΝOCTURNE” είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Κωνσταντίνου Φραγκόπουλου. Πριν μιλήσω όμως για την ταινία, θεωρώ απαραίτητο να σας συστήσω πρώτα τον σκηνοθέτη της.  Ο Κωνσταντίνος Φραγκόπουλος έχει στο ενεργητικό του πολύ αξιόλογες μικρού μήκους ταινίες (Kίνηση Ομαλή, Ketchup, Blackwater κ.α), χάρη στις οποίες είχε κάνει αίσθηση και είχε αποσπάσει σχετικά βραβεία στο Φεστιβάλ της Δράμας. Αν δεν έχετε δει τις μικρού μήκους ταινίες του, μπορείτε να το πράξετε ευθύς αμέσως εδώ .

Πήρατε μια γεύση; Συνεχίζω. Αναφορικά με την ταινία, πρέπει να σημειώσουμε ότι είναι μια ιστορία τρυφερότητας και βίας που λαμβάνει χώρα στο μεταίχμιο δύο κόσμων: ενός σκοτεινού και υπογείου και ενός ηλιόλουστου και χαρούμενου. Ο Μάρεϊ (Οουεν Τιλ) δουλεύει security σε υπόγειο πάρκινγκ. Η γυναίκα του έχει πεθάνει κι η μικρή τους κόρη μεγαλώνει με τους παππούδες της. Όταν αναγκάζεται να κρατήσει τη μικρή του για κάποιες μέρες, ο Μάρεϊ έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του. Στο πάρκινγκ εργάζεται επίσης ως security και ο Ιερώνυμος (Sacha Alexander), ένας μετανάστης προερχόμενος από κάποια χώρα της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής (η οποία δεν διευκρινίζεται).

14305226_1650168738631269_9147147965471089803_o

Ο  Ιερώνυμος είναι λιγομίλητος και κρατάει αποστάσεις από τον Μάρεϊ μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει την κόρη του και αναγκάζεται να την προσέχει τις ώρες της ημέρας που ο Μάρεϊ λέιπει. Οι δυο τους διασκεδάζουν παρέα και με αυτόν τον τρόπο αρχίζει να αναπτύσσεται μια σχέση αγάπης μεταξύ τους. Στο πάρκινγκ εκτός από τους δύο security μένει και η Άνια, μια άστεγη πόρνη, που προέρχεται από κάποια χώρα του Ανατολικού μπλοκ (Λένα Παπαληγούρα). Η μικρή κόρη του Μάρεϊ γίνεται η αφορμή για να έρθουν κοντά και οι τέσσερις, να παίξουν όλοι μαζί και να ξεχάσουν για λίγο την προσωπική τους μιζέρια. Μέχρι τη στιγμή που ο φόνος του Νίκου (Δημήτρης Λάλος), του Έλληνα νταβατζή της Άνια, διαταράσσει τις εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα στους δύο κόσμους της ταινίας και φέρνει την ανατροπή στις ζωές των ηρώων.

14241626_1650161971965279_8841366239425186623_o

Το “ΝOCTURNE” είναι μια πολύ ατμοσφαιρική ταινία. Σε βάζει αμέσως στον κόσμο της. Σε αυτό έχει συντελέσει το υποβλητικό sound design, η εξαιρετική φωτογραφία και οι υψηλού επιπέδου ερμηνείες όλου του καστ, αλλά ιδιαίτερα του διδύμου Μάρεϊ (Οουεν Τιλ) – Ιερώνυμου (Sacha Alexander). Με τον κίνδυνο να υπερβάλω, θέλω να τονίσω σε αυτό το σημείο ότι η ευαισθησία, με την οποία ο Sacha Alexander εκφράζει το υπόβαθρο του χαρακτήρα του, κλέβει την παράσταση από τον -υπέροχο κατά τα άλλα- πρωταγωνιστή της ταινίας. Ωστόσο, θεωρώ πως ο χαρακτηρισμός αυτής της ταινίας ως “θρίλερ” δίνει μάλλον λάθος εντύπωση. Η ταινία, με εξαίρεση ορισμένα σημεία (όπως η σκηνή που η μικρή κόρη του Μάρεϊ τρομάζει και φωνάζει ότι είδε ένα τέρας στο πάρκινγκ ή η σκηνή του τέλους) έχει αρκετά αργό ρυθμό. Αυτό δεν είναι καθόλου κακό εξ ορισμού, αλλά λειτουργεί σε βάρος του συναισθήματος της αγωνίας και της αβεβαιότητας στα οποία ένα θρίλερ επιδιώκει να παραδώσει τους θεατές του. Δε θα μασήσει ο θεατής από κάτω, θα αρχίσει να κοιτάει το κινητό του. Επίσης, η πλοκή δεν μας εξέπληξε ούτε λίγο. Αντιθέτως, έπεσε στην παγίδα ορισμένων πολύ τρανταχτών κλισέ, που μόνο σασπένς δεν παράγουν.

14310563_1650165091964967_186953410286571322_o

Στην αρχή της ταινίας μοιάζει να μη συμβαίνει σχεδόν τίποτα, ενώ πλησιάζοντας προς το τέλος το παιχνίδι που έχει αρχίσει επιτέλους να παίζεται, μοιάζει απολύτως προβλέψιμο. Η πλειονότητα των σκηνών θα λέγαμε ότι λειτουργεί περισσότερο προς το χτίσιμο των χαρακτήρων παρά προς το χτίσιμο ενός συναισθήματος αγωνίας ή έστω κλιμακούμενου ρυθμού , χαρακτηριστικό το οποίο δεν πρέπει να λείπει από ένα φιλμ που αυτοαποκαλέιται “θρίλερ”. Ωστόσο, το βασικότερο πρόβλημα της πλοκής, πέρα από την προβλεψιμότητα, είναι η αίσθηση ότι αργεί πολύ να αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι με τα τραγικά γεγονότα. Δίνεται η εντύπωση μιας ταινίας με διχασμένο πυρήνα. Υπαρξιακό δράμα με πρωταγωνιστές ανθρώπους που πασχίζουν να βρουν μια ταυτότητα και μια διαφυγή από τη μιζέρια ή σκοτεινό θρίλερ με πρωταγωνιστές καθάρματα, πόρνες και αθώα παιδάκια; Αυτά τα δύο είδη δεν καταφέρνουν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους κι ένα μπέρδεμα κυριαρχεί. Το ίδιο μπέρδεμα που με εμποδίζει κι εμένα να πω αν τελικά μου άρεσε ή δεν μου άρεσε αυτή η ταινία. Μου άρεσε και δεν μου άρεσε.       

14305454_1650167541964722_7916160316622785469_o