Nobody Wants the Night (Berlinale Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Nobody Wants the Night (Berlinale Κριτική)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 4.00 out of 5)
Loading...

Βρισκόμαστε στο 1908, στην Αρκτική περιοχή της Γροιλανδίας, όπου φιλόδοξοι άνδρες και θαρραλέες γυναίκες διακινδυνεύουν τα πάντα για τη δόξα και τον έρωτα. Το σύνολο του καστ παρουσιάζεται λαμπερό, με τη βραβευμένη με Όσκαρ Γαλλίδα ηθοποιό Juliette Binoche (Camille Claudel 1915, The English Patient), την Γιαπωνέζα Rinko Kikuchi (Babel, The Brothers Bloom) και τον Ιρλανδό Gabriel Byrne (The Usual Suspects, Miller’s Crossing). Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα σε Βουλγαρία, Νορβηγία και Ισπανία. H  ισπανο-γαλλο-βουλγαρική συμπαραγωγή της  Ισπανίδας  σκηνοθέτιδας Isabel Coixet, Nobody Wants the Night θα εγκαινιάσει το 65ο Φεστιβάλ Βερολίνου ενώ θα συμμετάσχει και στο Διεθνές Διαγωνιστικό.

Είμαι πολύ ευχαριστημένος που το Nobody Wants the Night θα ανοίξει την αυλαία της Berlinale για το 2015. Η Isabel Coixet έχει δημιουργήσει ένα εντυπωσιακό και εύστοχο πορτραίτο δύο γυναικών σε ακραίες καταστάσεις, δηλώνει ο σκηνοθέτης της Berlinale Dieter Kosslick. Θα είναι και η πρώτη ταινία που θα προβληθεί με Dolby Atmos®στην αίθουσα Berlinale Palast.

Έξι ταινίες της Isabel Coixet έχουν ήδη παρουσιαστεί σε διάφορες εκφάνσεις των προηγούμενων διοργανώσεων της Berlinale, συμπεριλαμβανομένων και των My Life Without Me (2003) και Elegy (2008) στο Διαγωνιστικό τμήμα, ενώ το 2009 η Coixet διετέλεσε μέλος της διεθνούς κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ.

Δάφνη Ράλλη

201510869_1_IMG_FIX_700x700


Η αλήθεια είναι ότι από το νέο φιλμ της Isabel Coixet, δεν είχα ιδιαίτερα υψηλές προσδοκίες. Λίγο το άχρωμο γεμάτο χιόνι trailer, λίγο η Juliette Binoche με το άχρωμο ύφος της σε αυτό και το γεγονός ότι οι ταινίες έναρξης συνήθως στα Φεστιβάλ μας απογοητεύουν. Όμως το Nobady wants the Night ήταν η πρώτη μικρή έκπληξη του Φεστιβάλ του Βερολίνου, καθώς πέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μας. Αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι πρόκειται για μία αψεγάδιαστη ταινία, το κάθε άλλο. Συγκεκριμένα η σκηνοθεσία της Coixet που εκθείασε η Binoche στην συνέντευξη τύπου είναι σε αρκετά σημεία άχρωμη και αδύναμη, ενώ το σενάριο, αν και περιγράφει μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία, γίνεται σε πολλά σημεία φλύαρο με αποτέλεσμα η ταινία ειδικά μέχρι την μέση της να είναι έως και βαρετή.

Από κει και πέρα όμως έρχεται η ουσία. Η συνάντηση της κυρίας του Δυτικού πολιτισμού με την Εσκιμώα, με την οποία θα περάσει αρκετούς μήνες, περιμένοντας τον άντρα της που βρίσκεται στην εξερεύνηση του στον Βόρειο Πόλο. Η σχέση των δύο γυναικών θα περάσει από την φάση της αδιαφορίας δε αυτήν του μίσους και από κει στην ζήλια, με τον καιρό να περνάει και τις δύο γυναίκες να γίνονται φίλες, σύντροφοι στην επιβίωση, αλλά ακόμα και ένα ιδιότυπο ζευγάρι με ένα μοναδικό δέσιμο που ενώ κάποιος θα περίμενε να τους χωρίζει, τελικά κάτω από τις συνθήκες θα τους ενώσει. Η σύγκρουση της μέρας του δυτικού πολιτισμού με την νύχτα του ινγκλού των Εσκιμώων θα είναι και σύγκρουση της θαλπωρής και της γαλήνης του σπιτιού με την άγρια φύση στις οποίας τους νόμους υπακούει μέχρι και ο δυνατότερος.

Η Josephine της Binoche θα ζήσει όχι απλά την φυσική νύχτα του Βόρειο πόλου αλλά και την πνευματική νύχτα της Αλάκα, που θα την συντροφεύσει για μήνες, εκεί που όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και όλοι περνάνε ότι τους επιφυλάσσει η φύση και η μανία της. Ο χαρακτήρας της Josephine αν και βαρετός, όσο μια γυναίκα της Δύσης την εποχή εκείνη θα γίνει ένας από τους πιο ενδιαφέροντες γυναικείους χαρακτήρες των τελευταίων ετών, με μια ολοκληρωμένη ερμηνεία από την γνωστή ηθοποιό και μία εξίσου καλή  Rinko Kikuchi να την συντροφεύει.

Η ταινία θα προσπαθήσει μέσα από ένα δύσκολο περιβάλλον με δύο μόνο γυναίκες που η μία δε μιλά καλά καλά Αγγλικά, να θίξει πολλά θέματα, με εξέχοντα να είναι αυτά της επιβίωσης, της σύγκρουσης των κόσμων των δύο γυναικών, της γυναικείας φιλίας και αλληλεγγύης αλλά και αυτό των στόχων που βάζουμε στην ζωή μας και το πόσο ανόητη ή μικροί μπορεί να είναι σε κάποιες οριακές καταστάσεις. Για παράδειγμα η Josephine δεν βρίσκει νόημα στην ζωή χωρίς να θεωρεί τον άντρα της ολοκληρωτικά δικό της, σχεδόν ιδιοκτησία της. Αυτό έχει συνηθίσει, αυτό έχει μάθει, αυτό είναι η μέρα για εκείνη. Δεν θα μπορούσε ποτέ να σκεφτεί ότι θα μοιραζόταν τον κόσμο με μία αντίζηλο της και ότι θα ρίσκαρε ακόμη και την ζωή της γι’ αυτήν. Έτσι τελικά αυτό που νομίζει ότι είναι η νύχτα, που κανείς δεν θέλει, όπως είναι και ο τίτλος της ταινίας, θα είναι τελικά απλά μια διαφορετική μέρα που θα της μάθει πολλά, ακόμα και αν δεν είναι έτοιμη όπως φαίνεται να εγκαταλείψει την δική της μέρα για την νέα που γνώρισε.

Γιάννης Πατλάκας