Το νησί των γενναίων (Strong Island)- 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Το νησί των γενναίων (Strong Island)- 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Χθες το βράδυ, σε μια αίθουσα που είχε το πολύ 50 άτομα, συνέβη κάτι σχεδόν μυστηριακό. Στην τελευταία προβολή για τη δεύτερη μέρα του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, οι θεατές ήρθαν αντιμέτωποι με μια σχεδόν σπαρακτική ταινία, το “Strong Island”. Η ταινία είναι ένα χρονικό έρευνας γύρω από τη δολοφονία ενός νέου Αφροαμερικανού και τους λόγους για τους οποίους αυτή έμεινε ατιμώρητη. Ο σκηνοθέτης, Yance Ford, ένας τρανς άνδρας που κατά το χρόνο της δολοφονίας ήταν γυναίκα και μάλιστα μια από τις δύο αδελφές του θύματος, κάνει μια αναδρομή στο 1992. Τότε, ο αδελφός του, William Ford Jr. ήταν 24 ετών και βρέθηκε σε μια λογομαχία με τον 19χρονο λευκό άνδρα Mark Reilly, που εργαζόταν ως μηχανικός σε ένα συνεργείο του Long Island. Λίγες στιγμές μετά, ο Ford εκείτο νεκρός στο έδαφος, από σφαίρα που του φύτεψε στο στήθος ο Reilly. Το συγκεκριμένο έγκλημα είναι ο πυρήνας γύρω από τον οποίο εκτυλίσσεται το ντοκιμαντέρ αλλά παράλληλα λειτουργεί και ως βάση για να οικοδομηθεί πάνω της μια ολόκληρη ιστορία για τις ζωές των μελών της οικογένειας του θύματος πριν και μετά την τραγωδία.  Η πρόθεση του Ford ως κινηματογραφιστή δεν είναι να παραθέσει απλώς το χρονικό μιας αδικίας του αμερικανικού συστήματος δικαιοσύνης, αλλά να προβάλλει χωρίς καμιά νοσταλγία ή ωραιοποίηση όλα αυτά που χάθηκαν μαζί με τη ζωή του αδελφού του. Όπως αναφέρει και ο ίδιος στην αφήγησή του μπροστά από την κάμερα του ντοκιμαντέρ: “Feel what was lost”.

Το “Strong Island” είναι ένα είδος κινηματογραφικών απομνημονευμάτων, που επιτυγχάνει το στόχο του με απόλυτη ακρίβεια. Ο Ford, ως σκηνοθέτης, έχει υιοθετήσει ένα υποκειμενικό βλέμμα που μεγεθύνει τα πράγματα και λειτουργεί έχοντας ως βάση την παράθεση παλιών οικογενειακών φωτογραφιών, που συνοδεύουν την αφήγηση και την κάνουν να μοιάζει με κινηματογραφικό μυθιστόρημα. Πρώτα μας δίνει τα γεγονότα, ωμά, απαλλαγμένα από σχόλια καθώς και μια σκηνή τηλεφωνήματος του ιδίου προς την Εισαγγελέα που είχε αναλάβει τότε την έρευνα της υπόθεσης, κατά τη διάρκεια του οποίου εκείνη αρνείται να κάνει οποιαδήποτε δήλωση. Η κλήση καταγράφεται από την κάμερα με ψυχρότητα, χωρίς καμιά πρόθεση σχολιασμού, απογυμνωμένη από κάθε υποκειμενικότητα. Μόλις τελειώνει αυτή η σκηνή, ο Ford αρχίζει να αφηγείται την ιστορία της οικογένειάς του, αρχής γενομένης από τη γνωριμία των γονιών του.

Η ζωή της οικογένειας δεν ήταν ποτέ εύκολη. Η ταινία προβάλλει όλες τις περιπέτειες των Ford, τη σκληρή δουλειά, την προκατάληψη, την έλλειψη ελευθερίας. Η μάχη του Yance Ford για τη σεξουαλική του ταυτότητα, η μάχη της μητέρας του, η οποία εργαζόταν ως φιλόλογος που βοηθούσε τους τρόφιμους των φυλακών του Rikers Island να αποκτήσουν τα απαραίτητα εφόδια για τη στιγμή της επανένταξής τους στην κοινωνία, η μάχη που έδινε ο πατέρας του για να εξασφαλίζει τα προς το ζην για την οικογένεια θυσιάζοντας τις σπουδές του στην αρχιτεκτονική, παρουσιάζονται στους θεατές μέσα από φωτογραφίες, ημερολόγια, μουσική και μαρτυρίες των μελών της οικογένειας Ford.

Προς τα μέσα της ταινίας, μας αποκαλύπτεται αναλυτικά το σκηνικό της δολοφονίας. Αυτό που μας προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι όταν μετά τον πυροβολισμό καταφθάνει η αστυνομία, ο William Ford, αντί για θύμα, αντιμετωπίζεται ως βασικός ύποπτος για την τροπή που είχε πάρει η λογομαχία του με τον μηχανικό. Μάλιστα φίλος του θύματος και αυτόπτης μάρτυρας μας αναφέρει χαρακτηριστικά, ότι ο δράστης όχι μόνο δεν οδηγήθηκε στο περιπολικό, αλλά οι αστυνομικοί τον άφησαν χωρίς χειροπέδες ενώ λίγο αργότερα κατέφθασε μια λιμουζίνα και τον παρέλαβε. Η τραγική ειρωνεία έγκειται στο γεγονός ότι ο William Ford επιθυμούσε να μπει στη Σχολή Αστυνομίας και λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του είχε αποστείλει την αίτησή του.

Σε γενικές γραμμές, η ταινία πραγματεύεται ζητήματα όπως είναι το πένθος, η ταυτότητα, η βία και ο ρατσισμός, μέσα από μια διεισδυτική ματιά που μόνο ένας άμεσος μάρτυρας της ιστορίας  μπορεί να μεταδώσει. Το ντοκιμαντέρ έχει αποκομίσει ήδη ένα βραβείο κριτικής επιτροπής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Κινηματογράφου του Sundance, ενώ στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης θα προβληθεί ξανά την Τρίτη,  7 Μαρτίου 2017, στις 22.30,  στην αίθουσα ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ.