Nebel im August – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ομίχλη τον Αύγουστο

(Nebel im August)


Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 126
Χώρα: Γερμανία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , , , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Με φόντο το ταραχώδες σκηνικό του πολέμου, ο 13χρονος Έρνστ θα βρει την οικογένεια που είχε από καιρό χάσει, ανάμεσα στις νοσοκόμες και τα άλλα παιδιά του ιδρύματος που κρατείται. Μέσα από τη φιλία ανακαλύπτει και την ασφάλεια, μέσα σε αυτό το αφιλόξενο περιβάλλον. Σύντομα όμως θα ανακαλύψει ότι πίσω από τη βιτρίνα του ιδρύματος κρύβεται ένα θανάσιμο μυστικό. Και τότε ο Έρνστ θα κάνει τα πάντα για να βοηθήσει τους νέους φίλους του και να σαμποτάρει τα σχέδια των μεγάλων…

Βασισμένο στο ομώνυμο ιστορικό μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Ντόμες, η ταινία αφηγείται την συγκινητική αληθινή ιστορία του 13χρονου Έρνστ Λόσσα, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Η μεταφορά λογοτεχνίας στη μεγάλη οθόνη αποτελεί ένα περίπλοκο στοίχημα κι αυτό συμβαίνει επειδή τα πάντα βασίζονται στην υποκειμενική ανάγνωση του βιβλίου από το σκηνοθέτη. Άλλοι παραλλάσσουν το δημιούργημα κατά το δοκούν, άλλοι καταφέρνουν να δώσουν μια αφηγηματική ροή σε αυτό που αδυνατεί να έχει συνέχεια (ο Cronenberg στο Γυμνό Γεύμα του Burroughs είναι μια τέτοια περίπτωση) ενώ υπάρχουν κι άλλοι που βουλιάζουν μέσα στην ανασφάλεια της ελευθερίας κινήσεων και ακολουθούν τόσο πιστά το βιβλίο, ώστε ξεχνούν πως μιλάμε για μια άλλη μορφή Τέχνης, αυτή της κινούμενης εικόνας.

Αυτό εν μέρει συμβαίνει και με τον Kai Wessel στο συγκεκριμένο φιλμ. Γίνεται φανερό (ειδικά στο δεύτερο μισό της ταινίας) πως και σκηνοθετικά και αφηγηματικά έχει τη δυνατότητα να απαρνηθεί την ευθεία “μετάφραση” της πηγής του, ωστόσο μέχρι να φτάσει στο σημείο που θα κάνει τα μαγικά του, έχει προηγηθεί μια αμηχανία ως προς το τι ν’ αφήσει εκτός ταινίας, με αποτέλεσμα να γίνεται καταφανώς άνισο το δημιούργημά του. Ο ρυθμός του στο πρώτο μέρος πάσχει, έχουμε μια αναλυτικότατη καταγραφή της καθημερινότητας του ασύλου στο οποίο ο νεαρός τσιγγάνος Ernst διαμένει αλλά η πλοκή παρουσιάζεται με έναν τρόπο, αν μου επιτρέπετε “αραιωμένο”. Προσπαθώντας να μας συστήσει τους πάντες και την ψυχοσύνθεσή τους, γίνεται παραπανίσια αναλυτικός, με αποτέλεσμα ο θεατής να χάνει μερικώς το ενδιαφέρον του. Υπάρχουν σημεία που θα μπορούσαν να είχαν δοθεί με μεγαλύτερη λακωνικότητα.

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, κατά την άποψή μου, αποτελούν και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του συγκεκριμένου φιλμ. Σε αυτούς στηρίζεται τόσο η πλοκή όσο και το συναισθηματικό φορτίο, ενώ κάποιες σκηνές που τους περιλαμβάνουν είναι ψυχικά έντονες. Εν αντιθέσει, ο κεντρικός χαρακτήρας, παρότι δεν είναι αμελητέος, φαντάζει λιγότερο ενδιαφέρων σε σχέση με τους υπόλοιπους τροφίμους, ενώ μοιάζει να είναι γραμμένος υπερβολικά προβλέψιμα. Όπως επίσης προβλέψιμη είναι και η πλοκή της ταινίας, παρά τη σκηνοθετική ευρηματικότητα που παρουσιάζεται προς το τέλος, γίνεται ορατό το γεγονός πως ως δημιουργία αποτελεί μια προσπάθεια για ένα παραμύθι που απευθύνεται σε νεαρούς εφήβους παρά σε ενήλικες, προκειμένου να τους παρουσιάσει τη φρίκη και τον παραλογισμό του Β’ Παγκοσμίου. Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, καταφεύγει σε δοκιμασμένες μελοδραματικές συνταγές που μακροπρόθεσμα δεν προσφέρουν κάτι στο θεατή. Και επιπλέον, παραήταν μεγάλη σε διάρκεια, ένα μισάωρο μικρότερη να ήταν, θα ανέβαινε μισό με ένα σκαλί πιο πάνω.

Εν τέλει, έμεινα να αναρωτιέμαι, πως θα ήταν, άραγε, η φιλμική μεταφορά του Μυθιστορήματος Ενός Ανθρώπου Δίχως Πεπρωμένο;