Lost In France: η επέλαση της Σκωτίας μέσω της μουσικής – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Χαμένοι στη Γαλλία

(Lost In France)


Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 100
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Το 1997, μια ομάδα νεαρών μουσικών ταξίδεψαν με τους φαν τους οδικώς απ’ τη Γλασκώβη ως το Μορόν της Γαλλίας, για ένα άσημο μουσικό φεστιβάλ που έμελλε, ωστόσο, να μείνει αξέχαστο σε όσους το έζησαν. Επρόκειτο για τους Mogwai, τους Delgados, τους Arab Strab, τον Άλεξ Καπράνο που μερικά χρόνια μετά θα ηγείτο των Franz Ferdinand, κοινώς όλους εκείνους που ανέδειξε σε τοπ ονόματα η καλτ εταιρεία παραγωγής Chemikal Underground.

Στο «Lost in France», οι ίδιοι πρωταγωνιστές συγκεντρώνονται 18 χρόνια μετά με σκοπό να επαναλάβουν εκείνο το ταξίδι. Πρόσωπα, ήχοι και μνήμες ποτισμένες στο αλκοόλ αναμειγνύονται, βγάζοντας για απόσταγμα ό,τι ήταν – και παραμένει – η αφρόκρεμα της ανεξάρτητης σκωτσέζικης μουσικής σκηνής των 90s

Νοσταλγία. Η πρώτη και κύρια λέξη που στριφογυρνά στο μυαλό κάποιου αφότου δει το Lost In France, ένα ντοκιμαντέρ για μια σκηνή εναλλακτική και συνάμα sui generis όπως αυτή της Σκωτίας των 90’s. Όσοι έχετε απολαύσει ζωντανά τους Mogwai, τους Arab Strab, θυμάστε πως ο Alex Kapranos είχε και ζωή πριν τους Franz Ferdinand και συγκινείστε όταν ακούτε το όνομα των Delgados, ξέρετε για ποιό πράγμα μιλάω. Για αυτές τις μπάντες που κάποτε ήταν τα άσημα τέκνα μιας άγνωστης στο ευρύ κοινό σκηνής, που σήμερα είναι αναγνωρισμένοι, αν όχι καθολικά, τότε από σαφώς ευρύτερο φάσμα κοινού. Οι μέρες εκείνες, όμως που οι δημιουργίες τους συγκεντρώνονταν κάτω από τη στέγη της Chemikal Underground παραμένουν ένα ρομαντικό κομμάτι του παρελθόντος, το οποίο κανένας hipster του 21ου αιώνα δεν μπορεί να διατείνεται πως έζησε. Ένα στιγμιότυπο του παρελθόντος που ωστόσο αξίζει να μαζευτούμε γύρω του και να το ακούσουμε από τα στόματα των ίδιων.

Γιατί θέλει κότσια με μόνο όχημα την έπαρση και το ρίσκο να ιδρύσεις μια δισκογραφική η οποία θα συσπειρώσει όλα αυτά τα ονόματα. Ρεμάλια που τύχαινε να θέλουν να κάνουν τη μουσική να ακούγεται κάπως διαφορετικότερη από τη νόρμα της εποχής, που ήταν αμφίβολο αν θα πετύχουν και αν θα βρουν ανταπόκριση από το κοινό. Η ιστορία τους ανέδειξε κερδισμένους και ένα φεστιβάλ μουσικής και κραιπάλης που τους έβρισκε μαζεμένους κάπου στη Γαλλία κατέληξε να είναι το υγρό όνειρο των οπαδών τους. Μια ενήλικη ζωή (18 χρόνια) πέρασαν από τότε και χάριν του παρελθόντος, αποφάσισαν να διοργανώσουν εκ νέου ένα αντίστοιχο φεστιβάλ.

Με αυτό το φεστιβάλ ως κίνητρο, λοιπόν, ξεκινά μια διήγηση γεμάτη συγκινητικές στιγμές από τα μέλη των μπαντών, οι οποίες αφορούν τόσο στο ταξίδι προς το Νότο, όσο και στα πρώτα τους μουσικά βήματα, όταν ήταν πιτσιρικάδες με όνειρα μεγαλύτερα από την ηλικία τους. Τη συνειρμική δομή του ντοκιμαντέρ διακόπτουν στιγμές μουσικού μεγαλείου με ζωντανές, θορυβώδεις εμφανίσεις των μπαντών (ξεχωρίζουμε τη συγκλονιστική εκτέλεση του Mogwai Fear Satan) και αρχειακό υλικό βγαλμένο από τα κιτάπια μια συλλογής VHS που φέρνουν σστη ζωή για μια ακόμα φορά το τότε. Και φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανατριχιάσει κανείς στην αντιπαραβολή του τότε με το τώρα, όπου οι μουσικοί δηλώνουν Definitely Older, Possibly Wiser.

Ένα ντοκιμαντέρ που πρωτίστως απευθύνεται στους φανς των συγκεκριμένων ονομάτων αλλά αφορά πολύ μεγαλύτερη μερίδα κόσμου. Κι αυτό επειδή μόνο πλουσιότερος μπορεί να βγει κανείς από τις εικόνες και τους ήχους που θα ζήσει. Νοσταλγικά θορυβώδες, ακριβώς όπως και η μουσική τους.