Last Men In Aleppo: μια συγκλονιστική καταγραφή της φρίκης που μαίνεται στη Συρία – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Αυτοί Που Έμειναν στο Αλέπο

(De sidste mænd i Aleppo)


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 110
Χώρα: Δανία, Συρία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Καθώς οι βομβαρδισμοί στη Συρία μαίνονται, μια ομάδα απλών πολιτών αποφασίζει να μην εγκαταλείψει το Αλέπο και αναλαμβάνει τον απεγκλωβισμό των κατοίκων από τα συντρίμμια μιας πάλαι ποτέ υπέροχης πόλης. Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ του Σάντανς για αυτό το συνταρακτικό χρονικό μιας μάχης που όσο άνιση και αν αρχικά φάνταζε, κάποιοι έμειναν εκεί για να τη δώσουν.

Ο μακαρίτης Θάνος Ανεστόπουλος είχε πει πως “συνηθίσαμε το θάνατο”. Καθόλου άστοχη παρατήρηση αν αναλογιστούμε το πόσο πουλάει το καθημερινό μέτρημα νεκρών σε φυσικές ή τεχνητές τραγωδίες, πόσο μέσα στην κουλτούρα μας είναι αυτές οι εικόνες, οι ταινίες καταστροφής και τα θρίλερ με αποτρόπαιους θανάτους, τα βιντεοπαιχνίδια σφαγής, μια κοινωνία που αντί να βοηθήσει σε ένα τροχαίο θα βγάλει το κινητό να τραβήξει βίντεο. Δε μας κάνει εντύπωση όταν δεν αφορά σε εμάς τους ίδιους και αν θέλετε ένα απτό κινηματογραφικό παράδειγμα του πόσο πουλάει ο θάνατος, μια επανάληψη στο Nightcrawler είναι πάντα χρήσιμη. Συνηθίσαμε τις εικόνες καταστροφής και τα πτώματα στις εμπόλεμες ζώνες του πλανήτη, η Συρία είναι μια από αυτές όπου αδερφός σφάζει αδερφό, αλλά ακόμα κι αυτό την πλειοψηφία έχει πάψει να τη σοκάρει ως γεγονός, το έχουμε αποδεχτεί ως μια (κακή) αλήθεια. Γι’ αυτό χρειάζονται ντοκιμαντέρ σαν το εν λόγω, όχι τόσο για να μας υπενθυμίζουν τι γίνεται, αυτό το ξέρουμε, ούτε όμως και για να δείξει την ανθρωπιά μέσα στο χάος. Αντιθέτως είναι φτιαγμένο για να αποτελέσει μια γροθιά στο στομάχι.

Η κάμερα, απαλλαγμένη από την όποια φιοριτούρα, ακολουθεί σε πραγματικό χρόνο πρόσωπα και γεγονότα τα οποία καταδεικνύουν τη φρίκη που υφίσταται στα συντρίμμια ενός τόπου που κάποτε αποκαλούνταν “πόλη”. Η πρωτοβουλία των πολιτών, αν και γενναία, δε γίνεται χωρίς κόστος, ψυχικό και σωματικό, με τους εθελοντές κατοίκους που αναλαμβάνουν να φορέσουν τα Λευκά Κράνη να έρχονται αντιμέτωποι τόσο με τον κίνδυνο του θανάτου, όσο και με τα πιο μακάβρια θεάματα. Ήδη στο πρώτο δεκάλεπτο βλέπουμε να ανασύρονται από συντρίμμια δύο ανήλικα παιδιά και ένα νεκρό βρέφος. Ενώ θα περίμενε κανείς αυτά να αποδοθούν με έναν τρόπο πιο κινηματογραφικά δραματικό, γίνεται το εντελώς αντίθετο. Η κάμερα προβάλλει τις συγκεκριμένες εικόνες με ωμότητα, δε χαρίζεται σε καμία κινηματογραφική αφήγηση. Αυτό είναι το πρόσωπο του πολέμου σήμερα και δεν υπάρχει τίποτα επικό σε αυτόν. Μετά από λίγο, θα δούμε ένα παιδί με ματωμένο πρόσωπο. Το αίμα μας θα παγώσει όταν δευτερόλεπτα αργότερα θα μάθουμε πως ξεψύχισε. Ίσως αυτές να ήταν οι τελευταίαες του στιγμές κι εμείς ήμασταν μάρτυρες.

Μεγάλη έμφαση δίνεται, επιπλέον, στον εσωτερικό αγώνα των εθελοντών. Δεν είναι λίγες οι φορές που θα τους δούμε να προσεγγίζουν με τρυφερότητα τα παιδιά που διέσωσαν, ούτε όμως και οι παύσεις που γίνονται προκειμένου να ζουμάρει ο φακός στο πρόσωπό τους και να γίνει εμφανής ο φόβος τους, η θλίψη τους, συναισθήματα που ποτέ δε θα ομολογήσουν λεκτικά, καθώς το ξέρουν: έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους και είναι νωρίς ακόμα για να λυγίσουν. Και δε μιλάμε για υπερήρωες, ούτε για μια ομάδα ειδικών, αλλά για απλούς, ανώνυμους πολίτες, οι οποίοι, με το πέρας της προβολής θα ξεχαστούν, αλλά όχι το έργο τους. Το γνωρίζουν και οι ίδιοι, άλλωστε, δεν έχουν σημασία αυτοί, αλλά το τι προσφέρουν.

Σίγουρα όχι μια ευχάριστη εμπειρία, αλλά είμαι βέβαιος πως θα ταρακουνήσει ακόμα και τα πιο ψύχραιμα άτομα. Όχι λόγω “ρεαλισμού”, αλλά λόγω αλήθειας, μιας αλήθειας που την έχουμε μέσα μας ξεχασμένη. Αμφιβάλλω αν θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, αλλά αν είναι να λειτουργήσει σα μια έκρηξη που θα στρέψει κεφάλια προς το μέρος της, τότε θεωρώ πως έχει κερδίσει.