L'amant double – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ο Διπλός Εραστής

(L' Amant Double)


Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 107
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 11-01-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

H Chloé είναι μία εύθραυστη νεαρή γυναίκα, η οποία ερωτεύεται τον Paul, τον ψυχαναλυτή της. Λίγους μήνες αργότερα αποφασίζει να μείνει μαζί του αλλά σύντομα ανακαλύπτει πως υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν γνωρίζει γι’ αυτόν και την ταυτότητά του…

Βασισμένη χαλαρά στο βιβλίο της Joyce Carol Oates, “Lives of the Twins”, η νέα ταινία του Γάλλου Francois Ozon, μετά το «ακαδημαϊκό» και μάλλον βαρετό “Frantz”, είναι ένα ψυχο-σεξουαλικό θρίλερ αγωνίας και σασπένς, που εξερευνά, θυμίζοντας το “Jeune et Jolie” του 2013 και έχοντας μάλιστα την ίδια πρωταγωνίστρια,Marina Vacth, αλλά και ταινίες της πρότερης φιλμογραφίας του, τη γυναικεία σεξουαλικότητα, τους κρυφούς πόθους και ταμπού, τις νευρώσεις και τις εμμονές και τις σεξουαλικές διαστροφές στις οποίες αυτές απολήγουν.

Όμως, αυτό που τελικά παραδίδει ο Ozon με τούτο εδώ το φιλμ είναι μια τυφλή απομίμηση του έργου άλλων δημιουργών, προσπαθώντας να αντιγράψει το body horror του Cronenberg, με όλη τη σεναριακή ιδέα να φαντάζει κλεμμένη από το “Dead Ringers” του, τον ερωτικό, ψυχοσεξουαλικό τρόμο του Polanski και το campy σασπένς του De Palma, χωρίς όμως να έχει τίποτα φρέσκο και πρωτότυπο, έστω αυτοσαρκαστικό, να προσθέσει στο είδος και παίρνοντας υπερβολικά στα σοβαρά τον εαυτό του.

Η προσποιητά ‘80s camp αισθητική, η τραβηγμένη από τα μαλλιά, στα όρια του γελοίου, εξέλιξη της πλοκής, με τη σεναριακή ανατροπή του φινάλε να είναι απόλυτα αναμενόμενη, αλλά και μερικές σεξουαλικές σκηνές υπέρ του δέοντος βίαιες, στα όρια του ενοχλητικού και δίχως καθόλου αισθησιασμό, καταλήγουν σε ένα θρίλερ μονότονο και βαρετό, που όσο και αν υπόσχεται ότι θα σοκάρει, με το εναρκτήριο πλάνο του, ένα close-up σε ένα αιδοίο με κολπικό διαστολέα κατά την ώρα της γυναικολογικής εξέτασης, δεν καταφέρνει τελικά να εκπληρώσει την υπόσχεσή του. Και στο κάτω κάτω, όταν υπάρχουν σκηνοθέτες που έχουν κάνει το ίδιο πράγμα καλύτερα, γιατί να δει κανείς τη φθηνή απομίμησή τους από τον Francois Ozon?