L' Atelier: Απογοήτευση ο καινούριος Λοράν Καντέ – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

L' Atelier


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 113
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Στην παραθαλάσσια επαρχιακή πόλη Λα Σιοτά της Γαλλίας, ξεκινά ένα θερινό λογοτεχνικό εργαστήρι για εφήβους με απώτερο στόχο τη συγγραφή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος. Η καθηγήτρια, η Παριζιάνα συγγραφέας Olivia (Marina Fois), σύντομα θα διαγνώσει ακροδεξιές τάσεις σε έναν από τους μαθητές της, τον Antoine (Matthieu Lucci), και θα ανησυχήσει από τη βία που χαρακτηρίζει το γραπτό του λόγο αλλά και τη συμπεριφορά του. Όσο όμως τη φοβίζει ο Antoine και ο χαρακτήρας του, άλλο τόσο την ιντριγκάρει και θέλει να τον γνωρίσει σε βάθος…

Ο Laurent Cantet, νικητής του Χρυσού Φοίνικα το 2008 για το αριστουργηματικό Ανάμεσα στους Τοίχους, επιστρέφει στις φετινές Κάννες, αυτή τη φορά στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα, με ένα ακόμα κοινωνικό δράμα με πρωταγωνιστές εφήβους, που αυτή τη φορά όμως εξελίσσεται περισσότερο σε αστυνομικό θρίλερ θυμίζοντας έργα της πρότερης φιλμογραφίας του, όπως το L’emploi du temps ή το Ressources humaines, χάνοντας όμως και τον αρχικό προσανατολισμό του και καταλήγοντας σε μια προβληματική ανάλυση των ζητημάτων με τα οποία καταπιάνεται. Με τον μόνιμο συνεργάτη του Robin Campillo στο σενάριο, φέρνει στο ίδιο τραπέζι εφήβους (όλοι ερασιτέχνες ηθοποιοί) διαφορετικών φυλών και κοινωνικών καταγωγών, για να ανταλλάξουν ιδέες για το μυθιστόρημα που γράφουν αλλά και πολιτικές απόψεις, να διαφωνήσουν και να διαπληκτιστούν, σκιαγραφώντας ένα ανάγλυφο πορτραίτο της σύγχρονης Γαλλίας μετά τις συλλογικές πληγές του Μπατακλάν και των τρομοκρατικών επιθέσεων αλλά και της ραγδαίας ανόδου της ακροδεξιάς, και της αντιμετώπισης όλων αυτών των καίριων ζητημάτων από τη γαλλική νεολαία.

Ο Cantet αναλύει έννοιες και ζητήματα όπως το χρέος του εκπαιδευτή απέναντι στους εκπαιδευόμενους, η ευθύνη του δημιουργού προς το έργο του και τους αποδέκτες του, η ανάγκη να πηγάζει η καλλιτεχνική έμπνευση από αληθινά βιώματα αλλά και τα λεπτά όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Αυτό στο οποίο δεν τα καταφέρνει καλά όμως είναι η πολιτική ανάλυση των αιτίων πίσω από τη διάδοση της ξενοφοβικής, ρατσιστικής ρητορικής, η οποία είναι ρηχή και επιδερμική: όπως φαίνεται να λέει ο Cantet, οι ακροδεξιές, φασιστικές τάσεις αποδίδονται αποκλειστικά στην ταξική καταγωγή, προωθεί δηλαδή τη λογική κατά την οποία η ακροδεξιά είναι συνυφασμένη με την εργατική τάξη και αδυνατεί να εξετάσει εις βάθος ως παράγοντα τη διάχυση της κυρίαρχης ρατσιστικής ιδεολογίας στην κοινωνία, ιδίως σε περιόδους κρίσης και τρομοκρατικών επιθέσεων, όσο εύφορες και αν είναι οι πολιτικό-κοινωνικές συνθήκες για κάτι τέτοιο. Μιλάμε δηλαδή για πολιτικό φάουλ ολκής, που αν συνδυαστεί με τη μετατόπιση του κέντρου βάρους της ταινίας από τη μέση και μετά στην αμοιβαία εμμονική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε καθηγήτρια και μαθητή, δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Cantet δεν έχει καταλήξει στο τι ακριβώς θέλει να πει και τι είδους ταινία θέλει να κάνει. Δυστυχώς, όσο και αν περιμέναμε μια βαθιά και εμπεριστατωμένη κοινωνικό-πολιτική ανάλυση του βεληνεκούς του Ανάμεσα στους Τοίχους, το L’ Atelier χρησιμεύει απλά για να μας υπενθυμίσει τις ένδοξες στιγμές του παρελθόντος του δημιουργού του.