L’adieu à la nuit: πήραμε απάντηση γιατί οι Ευρωπαίοι στρέφονται στο τζιχάντ (Berlinale κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

L’adieu à la nuit


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 104
Χώρα: Γαλλία, Γερμανία
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 4.00 out of 5)
Loading...

Μετά το Being 17, o Andre Techine επιστρέφει στο διαγωνιστικό της Berlinale αυτή τη φορά εκτός συναγωνισμού, με μία ταινία που αν ήταν από αυτές που θα διεκδικούσαν βραβεία αν συναγωνιζόταν.

Η Muriel (Cathrine Deneuve) εκτρέφει άλογα και είναι συνιδιοκτήτρια ενός κτήματος με αμύγδαλα στη ορεινή νότια Γαλλία στα σύνορα με την Ισπανία. Είναι μία γυναίκα δυνατή, που πέρασε την παιδική της ηλικία στην Αλγερία αλλά και τώρα ακόμα στο τέλος της ζωής της, μοιάζει ικανοποιημένη και γεμάτη από την ζωή της. Όταν ο εγγονός της Alex – η μητέρα του οποίου δε ζει πλέον – θα την επισκεφτεί, μια έκπληξη που της επιφυλάσσει θα αλλάξει την ηρεμία της. Ο Alex είναι έτοιμος να μετακομίσει κατά τα φαινόμενα στον Καναδά, όμως στην πραγματικότητα ετοιμάζει μαζί με την φίλη του Lila ένα ταξίδι στην Συρία για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο Τζιχάντ καθώς έχουν και οι δύο ασπαστεί το Ισλάμ. Η Muriel καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά και προσπαθεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει και να βοηθήσει τον εγγονό της, κάτι που είναι ωστόσο πολύ δύσκολο.

 

Η ταινία προσεγγίζει όσο αρκετές ακόμα τα προηγούμενα χρόνια, το θέμα της ριζοσπαστικοποίησης νέων από την Ευρώπη στο Ισλάμ και τα ταξίδια τους μέσω Τουρκίας προς Συρία για να προσφέρουν στο Ισλαμικό κράτος. Το ερώτημα που πλανάται σε όλες αυτές τις ταινίας είναι το γιατί. Γιατί αυτά τα παιδιά επιλέγουν κάτι τέτοιο, αφήνοντας τον δυτικό πολιτισμό και τις ελευθερίες που τους προσφέρει για μια ζωή γεμάτη παρανοϊκούς κανόνες, παράλληλα με πόλεμο και όπλα. To καλογραμμένο σενάριο του Techine προσφέρει κάποια εντυπωσιακές στιγμές contrast ανάμεσα στην ζωή της ηλικιωμένης γιαγιάς και του Ισλαμιστή εγγονού: η γιαγιά βρίσκεται με την παρέα της όπου χορεύουν και ο εγγονός μαθαίνει για το Ισλάμ, τα όπλα και το τζιχάντ.

Είναι επίσης η μόνη ταινία που ασχολείται με το θέμα (ίσως μετά το Profile) που χωρίς να είναι μεν ο σκοπός του, καταφέρνει να απαντήσει στο τι οδηγεί εκείνο τον κόσμο στο να κάνει τέτοιες καταστροφικές επιλογές. Είναι η αδιάφορη Ευρώπη, είναι ψυχολογικά προβλήματα, είναι θέμα ανατροφής των παιδιών, είναι η αίσθηση ότι δεν ανήκουν πουθενά, είναι η διασκέδαση και η συντροφικότητα που προσφέρει το Ισλαμικό κράτος; Η απάντηση δίνεται στην ταινία. Ο Techine καταφέρνει επίσης να πάρει πολλές καλές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές του με μια καταπληκτική Cathrine Deneuve κρατώντας τους γήινους και πραγματικά κινηματογραφικούς χαρακτήρες που εξελίσσονται με το πέρας της ταινίας. Το δε τέλος είναι ικανοποιητικό σε μια δύσκολη στο κλείσιμό της υπόθεση, μας αφήνει με την ελπίδα και το χαμόγελο της ατέλειωτης αγάπης της γιαγιάς για τον εγγονό της.