Το Κρύο Της Τραπεζούντας-Kalandar Sogugu – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Το Κρύο Της Τραπεζούντας-Kalandar Sogugu

Είδος:
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...

Η ζωή του Μεχμέτ ξύνει τον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας. Ζει σε ένα εξαθλιωμένο ορεινό χαμόσπιτο στην Τραπεζούντα, συντροφιά με την γριά μάνα του, την εξουθενωμένη και απελπισμένη σύζυγό του και τα δυο παιδία του. Τα λιγοστα ζωντανά που εκτρέφουν για αναπαραγωγή, δεν τους παρέχουν παρά ελάχιστα. Το λογικό θα ήταν να έβρισκε κάποια δουλειά στο κοντινό ορυχείο όπως τον πιέζει η οικογενεία του για να πληρώσουν τα αμέτρητα χρέη τους, αλλά ο Μεχμέτ γυρνάει τα βουνά μόνος του αναζητώντας με μανία, εκείνη την χρυσοφόρο φλέβα που θα τους λύσει τα προβλήματα μια για πάντα.

Στον κόσμο που σκηνοθετεί ο Μουστάφα Καρά, τίποτα δε γλιτώνει από το αποπνικτικό γκρίζο που καταβροχθίζει ολόκληρη τη νατουραλιστική εικονοποιία του. Υπάρχουν ελάχιστες στιγμές που ο ήλιος θα χαϊδέψει τους πρωταγωνιστές δίνοντας τους μια προσωρινή ζεστασιά, η οποία φαίνεται να γλυκαίνει τα όσα τους ταλανίζουν, αλλά όπως προείπαμε, δεν είναι παρά λίγες αυτές οι στιγμές ελπίδας μέσα στη γενικότερη κατήφεια. Φύση και ανθρώπινη ψυχολογία ταυτίζονται έντονα σε αυτό το φιλμ με σχεδόν εξπρεσιονιστική χρήση των χρωμάτων του τοπίου στο οποίο η οικογένεια παλεύει με νύχια και με δόντια να ελπίσει σε ένα αύριο χωρίς οφειλές σε πιστωτές, όπου η μίζερη παράγκα θα αντικατασταθεί από ένα αξιοπρεπές σπίτι και τίποτα δε θα τους θυμίζει τις μέρες που ζουν στο τώρα.

Πέραν του στενάχωρου της θεματολογίας, υπάρχει και ένας ακόμα παράγοντας ο οποίος θα απομακρύνει αρκετούς από το να την προτιμήσουν. Και αυτός δεν είναι άλλος από το ρυθμό της ταινίας. Τίποτα δε θα κυλήσει γρήγορα, όλα θα κινηθούν με βραδύ βηματισμό, κερδίζοντας μόνο το πιο υπομονετικό μερίδιο του σινεφίλ κοινού. τα λεπτά κυλούν αργά, όπως και η ρουτίνα της οικογένειας. Μόνο λίγο θα ανέβουν οι παλμοί όταν πιστέψουν στο νέο ‘ουράνιο τόξο” που κατά τα λεγόμενα της συζύγου του Μεχμέτ, εκείνος κυνηγά μανιωδώς, αλλά σύντομα θα οδηγηθούμε ξανά στη θλίψη, την απογοήτευση και την αρχή από το μηδέν.

Βέβαια, ο σκηνοθέτης, παρ’ ότι της βραδυφλεγούς και δύσθυμης σχολής σκηνοθεσίας, δεν είναι σαδιστής. Θα προσεγγίσει με στοργή κάθε έναν από τους χαρακτήρες του, θα ακούσει τα παράπονά τους και τα θέλω τους και, ίσως, τους δώσει τελικά μια διέξοδο από ό, τι δεν τους αφήνει να χαμογελάσουν. Και μιας και αναφερθήκαμε στους χαρακτήρες, θα πρέπει να τονιστεί το απίστευτο βάθος των ερμηνειών όλων των ηθοποιών, με προεξάρχον το ζεύγος του σπιτιού που πραγματικά λάμπει με την καταπληκτική του ηθοποιία. Ακόμα και όταν δε μιλούν, μπορεί κανείς με μια απλή ματιά στις εκφράσεις τους να καταλάβει άμεσα την κατάσταση στην οποία βρίσκονται.

Σίγουρα όχι μια ταινία που απευθύνεται στους πάντες αλλά σε εκείνους τους σινεφίλ που ονόματα όπως αυτά του Ταρκόφσκι και του Ταρ τα έχουν ως ιερά τέρατα και αποζητούν το αργό και καθαρτικά επίπονο στην έβδομη τέχνη.