Καυτή σάρκα - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Καυτή σάρκα

Είδος:

Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: , , ,
Ηθοποιοί: , , ,

Γράφει:

Ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας είναι “Carne trémula”. Όπως φαίνεται, στα ισπανικά, η σάρκα δεν καίγεται, αλλά τρέμει. Όμως, στα αγγλικά, είναι ακόμη ζωντανή (“Live flesh”). Όποιον τίτλο και να προτιμήσεις για τη 12η ταινία του Pedro Almodovar παραμένει το ίδιο καθηλωτική, καθώς όπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει δηλώσει είναι αυτή που τον έχει αναστατώσει περισσότερο από όλες.

Η εναρκτήρια σεκάνς εκτυλίσσεται σε ένα λεωφορείο που εκτελεί το βραδινό του δρομολόγιο στους δρόμους της Μαδρίτης του 1970, όταν στο πίσω κάθισμα, μία πόρνη φέρνει στον κόσμο ένα αγοράκι, τον Victor, λίγες μέρες πριν από την επανάσταση εναντίον του φρανκικού καθεστώτος. Είναι Χριστούγεννα, αλλά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ισπανικής πρωτεύουσας είναι περισσότερο φρενήρης παρά εορταστική. Είκοσι χρόνια μετά, σε μία δημοκρατική και ζωντανή Μαδρίτη, ο Victor (με το έκδηλα σημειολογικό νικητήριο όνομα) επισκέπτεται το αντικείμενο του πόθου του, την περιθωριακή και ναρκομανή Elena, στο σπίτι της κι εκείνη γίνεται έξαλλη. Δύο αστυνομικοί, ο David και ο Sancho, που αντιλαμβάνονται τη φασαρία επεμβαίνουν, με αποτέλεσμα ο David να τραυματιστεί και ο Victor να οδηγηθεί άδικα στη φυλακή. Λίγα χρόνια αργότερα, ο τελευταίος αποφυλακίζεται έχοντας ανακαλύψει ότι η Elena έχει απεξαρτηθεί και παντρευτεί τον Victor, ο οποίος ζει ως παραπληγικός μετά από εκείνο το μοιραίο ατύχημα…

Ο Almodovar, σε μία από τις πιο ώριμες εκδοχές του, αφήνει για λίγο στην άκρη την εξτραβαγκάντ και ειρωνική ματιά του και βυθίζεται στο ρεαλισμό –πρώτα μίας πόλης υπό κατοχή και ύστερα μίας αναγεννημένης πρωτεύουσας με όλες της τις διαστάσεις: ζήλια, θλίψη, ηρωισμό, καταχρήσεις, έρωτα. Χωρίς να απουσιάζουν τα στυλιζαρισμένα κάδρα με το πολύχρωμο περιεχόμενο, η «Καυτή σάρκα» είναι ένα έντονο δράμα με πρωταγωνιστές ελεύθερους να υποκύψουν στα πάθη τους, αλλά περιβεβλημένους με άσωστη στοργή και κατανόηση από τον ίδιο το σκηνοθέτη.

Η κάμερα ζουμάρει σε πόδια και γυμνά κορμιά, αντιμετωπίζοντάς τα σχεδόν ευλαβικά, αγκαλιάζοντας την ηδονή ως κάτι ανορίοτο και ταυτόχρονα θεϊκό, ενώ τα πλάνα συνοδεύονται ιδανικά από τις μουσικές του Alberto Iglesias. Το καστ απόλυτα δοσμένο στους ρόλους, με το μελαγχολικό βλέμμα της Francesca Neri να ξορκίζει κάθε σκοτεινή ενοχή. Η σάρκα έχει μνήμη και συχνά αγαπάει, προδίδεται και εκδικείται. Η σάρκα είναι καυτή, τρεμάμενη και ζωντανή. Και αδύναμη.

Βαθμολογία Χρηστών


Προβολές