II Postino: O Ταχυδρόμος (Il Postino) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

II Postino: O Ταχυδρόμος

(II Postino)


Είδος:

, ,

Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 108
Χώρα: Ιταλία
Σκηνοθεσία: ,
Σενάριο: , , , ,
Ηθοποιοί: , ,
Πρεμιέρα: 19-07-2018

Γράφει:
Βαθμολογία Cinefreaks:

O Pablo Neruda, o διάσημο ποιητής από την Χιλή, έχει εξοριστεί σε ένα μικρό νησί για πολιτικούς λόγους. Στο νησί, ο άνεργος γιος ενός ψαρά, προσλαμβάνεται σαν εξτρά ταχυδρόμος, εξαιτίας του ξαφνικού φόρτου αλληλογραφίας. Ο νεαρός ταχυδρόμος λοιπόν πρέπει να δώσει την αλληλογραφία χέρι-χέρι στον ποιητή. Παρά την ελλειπή μόρφωσή του, ο νεαρός αρχίζει να αγαπάει την ποίηση, και γίνεται φίλος με τον ποιητή. Παλεύοντας να μεγαλώσει και να μπορέσει να εκφραστεί, ερωτεύεται, και χρειάζεται την βοήθεια του Neruda για να εκφράσει τον έρωτά του.

Το συγκλονιστικό Il Postino, επιστρέφει στις ελληνικές αίθουσες, για περιορισμένο αριθμό προβολών, και να μια καλή ευκαιρία να το (ξανα)δεις.

Που μπορείς να το δεις:

Στην Αθήνα: Στην Καλλιθέα, στον κινηματογράφο “Διονυσία”, στο Κολωνάκι, στον κινηματογράφο “Αθηναία”, και στο Χαλάνδρι, στον θερινό κινηματογράφο “Αβάνα”

Στην Θεσσαλονίκη: Στον κινηματογράφο “Ναταλί”

Κάποιος που θα επεδίωκε να είναι αυστηρός στην κρίση του απέναντι στο “Il Postino” θα μπορούσε να του προσάψει αρκετά: πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ρομαντική φαντασίωση για μεσήλικες, όχι πολύ μακριά από τον τρόπο που η πλειοψηφία των σύγχρονων υπερηρωικών ταινιών αποτελούν τέτοιες για ένα εφηβικό κοινό, πως ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τις ιδεολογικοπολιτικές προεκτάσεις της ιστορίας του αποτελεί τον ορισμό του απολιτίκ, πως η πολλάκις νοσταλγική του ματιά είναι επιπόλαιη και ουσιαστικά είναι αυτογκόλ για τον υποτιθέμενο αξιακό του πυρήνα, πως το σύνολο των γυναικείων χαρακτήρων είτε είναι γλάστρες είτε γραφικές καρικατούρες. Όσο κι αν υπάρχουν κάποια ψήγματα αλήθειας μέσα στην υπερβολή των άνωθεν προτάσεων, δεν κρίνονται ως αρκετά ισχυρά για να αναιρέσουν την ουσία: το κύκνειο άσμα της κινηματογραφικής καριέρας του Massimo Troisi (με τα πραγματικά γεγονότα πίσω από την ολοκλήρωση της ταινίας που αφορούν τον ίδιο να αποτελούν τη σπαρακτική πεμπτουσία της προσωπικής θυσίας για την τέχνη, προσδίδοντας και μια άλλη διάσταση σε αυτήν την καλλιτεχνική δημιουργία) είναι και μακράν η καλύτερη ταινία στην κατά τα άλλα όχι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη φιλμογραφία του Michael Radford, ένας αξιολάτρευτος ύμνος στο λαϊκό ψυχισμό, στην ομορφιά και την απλότητα που ξεχειλίζει από μια αίσθηση του ανεπιτήδευτου και του γνήσιου χάρη στις συνεισφορές των δύο αυτών αντρών, ο μεν παραδίδοντας μια γλυκύτατη, γεμάτη ειλικρίνεια ερμηνεία που με μια πηγαία ταπεινοφροσύνη κερδίζει όχι απλά το ενδιαφέρον αλλά και την αληθινή συμπάθεια του θεατή και βάζοντας την υπογραφή του σε ένα σενάριο λιτό και συνάμα πολύπτυχο, ο δε προσδίδοντας εξίσου μεγάλο βάρος στα εκθαμβωτικά τοπία και στα εκφραστικά πρόσωπα των ερμηνευτών του, με ένα ύφος που ακουμπά ακόμη και στο νεορεαλισμό.

Αν και είναι η ακαταμάχητη περσόνα του Troisi αυτή που κουβαλά το σεναριακό σκελετό, οι στιγμές της αληθινής μαγείας βρίσκονται στην αλληλεπίδρασή του με τον (ντουμπλαρισμένο εδώ) Philippe Noiret, χτίζοντας μια από τις πιο τρυφερές σχέσεις μεταξύ μέντορα και προστατευόμενου της πρόσφατης κινηματογραφικής μνήμης με μια καμουφλαρισμένη ψυχολογική προέκταση, με τον πρώτο να υποδύεται το Εγώ και τον δεύτερο το Υπερεγώ. Η μεταξύ τους αλληλοσυμπλήρωση και χημεία, ο νατουραλισμός και η αμεσότητα του πρώτου με τη χαμηλότονη σοφία και αρχοντιά του δεύτερου δημιουργούν σπίθες επί της οθόνης, ειδικά όταν γίνεται φανερή η επίδραση του Noiret στη σταδιακή μεταμόρφωση (αλλά όχι μετάλλαξη) του Troisi. Μέσα στο μείγμα βοηθάει για να αποκτήσει το τελικό αποτέλεσμα τη χαρακτηριστική του «γεύση» και το καλόκαρδο, ευγενές και ταυτόχρονα σπαρταριστό χιούμορ που έχει κι αυτό ρίζες στο παρελθόν και πιο συγκεκριμένα στην commedia all’italiana όπως ξεκίνησε αυτή να αναπτύσσεται τέσσερις δεκαετίες πριν την ύπαρξη του συγκεκριμένου φιλμ, ορθώς χωρίς να είναι εξίσου καυστικό μιας και οι προθέσεις εδώ είναι ηθογραφικές και όχι σατιρικές. Αξίζει να σημειωθούν και οι μαγικές, βραβευμένες με Όσκαρ συνθέσεις του Luis Bacalov που εκπέμπουν μια γλυκόπικρη, μελαγχολική αίσθηση ταιριαστή με το κλίμα που επικρατεί στην ταινία.

Άλλο ένα αξιοθαύμαστο γεγονός είναι πως ένας Βρετανός όπως ο Radford κατορθώνει να σκηνοθετήσει με μια γνήσια «ιταλικότητα, ενορχηστρώνοντας τα πάντα με έναν τρόπο που φέρνει στο μυαλό μέχρι και το σινεμά του de Sica, αποδεικνύοντας έτσι ότι έχει μελετήσει σαν καλός μαθητής τους καλλιτεχνικούς του προπάτορες. Η νοοτροπία που υπάρχει τόσο στην πλανοθεσία και στη διεύθυνση των ηθοποιών όσο και στην καλόπιστη φύση των διαχρονικών μηνυμάτων που υπάρχουν εντός κειμένου παραπέμπει σε ένα κινηματογράφο που δυστυχώς μόνο από «σπόντα» αναβιώνει τα τελευταία χρόνια, ωστόσο το “Il Postino”, ακόμη και τόσα χρόνια από την πρώτη του προβολή, δε φαντάζει παρωχημένο σε κανένα του σημείο. Σε τελική ανάλυση, πρόκειται για σινεμά ευρείας κατανάλωσης με την καλή έννοια του όρου, ένα φιλμ που δεν αποκλείει κανέναν και την ίδια στιγμή προσφέρει συγκινήσεις που δεν είναι αυτονόητο να συναντώνται σε έργα που απευθύνονται στις μάζες.


Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες