Hunger, τότε και τώρα – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Hunger, τότε και τώρα

Είδος: , , ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (4 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading...

Είχα πάρα πολύ καιρό να δω ταινία και να βάλω τα κλάματα. Ίσως, ήξερα ότι θα τα βάλω και γι’ αυτό απέφευγα να την δω από τότε που την είχα πρώτο-ακούσει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Στοκχόλμης το 2008. Όλοι μιλάγανε τότε για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μακουίν και το ανερχόμενο αστέρι, τον Φασμπέντερ. Πώς έγινε όμως τώρα, 6 χρόνια μετά, και διαβάζω για την απεργία πείνας του Ν. Ρωμανού. Ενός νέου, που πραγματοποιεί απεργία πείνας μέσα στην φυλακή επειδή του παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Παρομοίως, ένας νεαρός στην Ιρλανδία πάνω από 30 χρόνια πίσω έκανε το ίδιο. Το “Hunger” δημιουργήθηκε λοιπόν, για να μας πει αυτήν την αληθινή ιστορία η οποία αν και δεκαετίες πίσω είναι ακόμα σύγχρονη.

Ο βασικός πρωταγωνιστής της ταινίας δεν είναι ένας και δεν είναι άνθρωπος. Για πρώτη φορά τον έψαχνα. Φανταζόμουν ότι ήταν ο Φασμπέντερ αλλά άδικα. Σ’ αυτήν την ταινία πρωταγωνιστούν οι εικόνες, οι ιδέες, τα ιδανικά, οι συνειδήσεις. Είναι πάρα πολύ πρωτότυπο και αξίζει ένα μπράβο στον σκηνοθέτη που όχι μόνο ισορρόπησε πάνω σε κάτι τέτοιο αλλά ταυτόχρονα εντυπωσιάζει με την δεξιοτεχνία του σε καίριες σκηνές. Το καταπληκτικό μονοπλάνο της σκηνής του διαλόγου σου αφήνει το στόμα ανοιχτό. Σκέφτεσαι μήπως αλλάζει λήψη εάν τύχει και ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου ή έχει γίνει μοντάζ με κάποιο μαγικό τρόπο. Ο χρόνος κυλάει, πολύς χρόνος, οι χαρακτήρες μεταμορφώνονται σε 2 ανθρώπους όπου εσύ τους κατασκοπεύεις, τελικά, από το διπλανό τραπέζι για να ακούσεις με πολλή προσοχή αυτά που έχουν να πουν.

ar8ro1

Ας δούμε λοιπόν την ιστορία μας. Βρισκόμαστε στο Ηνωμένο Βασίλειο και παρακολουθούμε τις ζωές σωφρονιστικών υπαλλήλων και πολιτικών κρατούμενων του IRA. Είναι μια δύσκολη περίοδος για την χώρα, η Μάργκαρετ Θάτσερ (ευτυχώς μόνο ακούγεται γιατί δεν βλέπεται) είναι στην πρωθυπουργία και κυβερνάει με σιδηρά πυγμή. Οι πολιτικοί κρατούμενοι του IRA μόνο πολιτικοί κρατούμενοι δεν είναι. Τους χαρακτηρίζουν τρομοκράτες. Οι συνθήκες κράτησης σοκάρουν. Δεν πιστεύεις ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μία από τις πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου. Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι μοιάζουν ζόμπι, άνθρωποι χωρίς συνείδηση. Κάποιοι, στατιστικά ισχύει, δεν ασπάζονται την βία των συναδέρφων τους. Δεν νιώθουν σωστά και δεν παίρνουν μέρος στις βίαιες επιχειρήσεις καταστολής απέναντι στις διαμαρτυρίες. Η βία όμως υπάρχει και δεν είναι μόνο σωματική. Είναι πνευματική. Είναι πίεση στην ελευθερία, είναι φραγμός στην δικαιοσύνη, είναι αφαίρεση των αναφαίρετων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι δίλημμα. Αναρωτιέσαι, ποιος έχει δίκιο; Μια δημοκρατικά εκλεγμένη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ή μια ομάδα φυλακισμένων νεαρών που τα σπάνε μέσα στις φυλακές για χρόνια επειδή δεν γουστάρουν την Αρχή που τους επιβάλλεται. Ο νεαρός Ιρλανδός δεν αναρωτιέται. Νιώθει τον σκοπό μέσα του. Ζει για τον σκοπό αυτό. Είναι έτοιμος να πεθάνει για να τον ολοκληρώσει. Είναι υποδουλωμένος. Καταλαβαίνει ότι εάν τον ολοκληρώσει θα απελευθερωθεί. Εγώ, καθώς παρακολουθούσα την ταινία, αδημονούσα να κλείσει τα μάτια του. Όχι γιατί έτσι θα ολοκλήρωνε τον σκοπό του, θα έβρισκε την ελευθερία του και όλα θα αποκτούσαν ένα νόημα για τους άλλους, αλλά γιατί δεν άντεχα να τον βλέπω να αποστεώνεται. Δεν άντεχα την δύναμη μιας ιδέας πάνω στο ανθρώπινο σώμα. Ο Φασπέντερ προσφέρει το σώμα του στα ιδανικά του Μπόμπυ Σαντς και σχεδόν δεν αντέχεις την όψη του.

Πάνω από τρεις δεκαετίες, σε μια άλλη άκρη της ηπείρου, ο Ν. Ρωμανός, σύμφωνα με πληροφορίες στο διαδίκτυο, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, διανύει ήδη πάνω από 10 μέρες χωρίς τροφή. Οι αρμόδιοι ακόμα δεν έχουν πειστεί να του χορηγήσουν την εκπαιδευτική του άδεια ενώ για τον ίδιο λόγο κάνει και ο Ηρακλής Κωστάρης. Αναλογίζονται οι υπεύθυνοι ότι, πιθανώς, θα σταματήσουν; Είναι όμως σίγουροι; Μπορεί κάποιος να είναι σίγουρος για το τι συνείδηση κουβαλάει ο καθένας; Πόσο δύναμη έχει; Εγώ θα τους παροτρύνω να πράξουν το αυτονόητο. Να γίνουν άνθρωποι. Γιατί η ανθρωπιά είναι δύναμη και όλοι την έχουμε μέσα μας.