Η Διαδοχή (Hereditary) - Κριτική ταινίας – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Η Διαδοχή

(Hereditary)


Είδος:
Έτος παραγωγής:
Διάρκεια: 127
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: ,
Πρεμιέρα: 14-06-2018
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Η Άνι (Τόνι Κολέτ) είναι είναι μια μεσήλικη γυναίκα που δεν μπορεί να ξεπεράσει το θάνατο της χειριστικής μητέρας της. Για την ακρίβεια, δεν μπορεί να ξεπεράσει τα ψυχολογικά τραύματα που της έχει προκαλέσει: με το θάνατο της μητέρας της, τα τραύματα αυτά γιγαντώνονται μέσα της. Η μητέρα της Άνι, η οποία ασκούσε έντονη επιρροή στη μικρή της κόρη, τη 13χρονη Τσάρλι, αποκαλύπτεται πως έκρυβε ένα μυστικό παρελθόν γεμάτο μαύρη μαγεία και σατανιστικές τελετές. Σιγά-σιγά και όσο οι αποκαλύψεις γίνονται όλο και περισσότερες τα πράγματα γίνονται πολύ περίεργα…

Χαρακτηρίστηκε το πιο τρομακτικό θρίλερ της χρονιάς, έφτασε να παρομοιάζεται ακόμα και με τον «Εξορκιστή» και προωθήθηκε με ένα trailer που το βλέπεις και ανατριχιάζεις ολόκληρος. Το «Hereditary» μοιάζει να έρχεται σε μια εποχή που το είδος του Horror βιώνει μια τρομακτική άνθιση προκειμένου να ηγηθεί αυτής της διαδικασίας. Είναι όμως στα αλήθεια έτσι; Και ναι και όχι.

Ναι, γιατί ο τρόπος με τον οποίο μας τρομάζει το «Hereditary» είναι πραγματικά σοκαριστικός. Ορισμένες σκηνές είναι φτιαγμένες για να στοιχειώνουν για πάντα τους θεατές αυτής της ταινίας ενώ υπάρχουν κάποιες σεκάνς που κυριολεκτικά, θα σε κάνουν να βαριανασαίνεις από την αγωνία. Μιλάμε για γνήσιο κινηματογραφικό τρόμο που αυτοδικαίως τοποθετείται στο πάνθεον των συγκεκριμένων κινηματογραφικών στιγμών.

Όχι, γιατί το να περιγραφεί το «Hereditary» ως μια horror ταινία είναι μάλλον πολύ περιοριστικό. Με τον ίδιο τρόπο που ένας τέτοιος χαρακτηρισμός ήταν εξίσου περιοριστικός για το ανυπέρβλητο «Μωρό της Ρόζμαρι» του Πολάνκσι από το οποίο αντλεί ξεκάθαρα έμπνευση αυτή η δημιουργία – και με το οποίο μια σύγκριση είναι πολύ πιο εύστοχη σε σχέση με τον «Εξορκιστή». Έχουμε να κάνουμε περισσότερο με ένα οικογενειακό, αστικό δράμα με πολύ έντονα horror στοιχεία και όχι με μια καθαρόαιμη ταινία τρόμου. Φυσικά, όλα αυτά είναι προτερήματα και όχι μειονεκτήματα για το «Hereditary» που σε κρατάει στην τσίτα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο του δευτερόλεπτο (κυριολεκτικά).

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Άρι Άστερ παίζει με τα μυαλά μας κάνοντάς μας διαρκώς να αμφιβάλουμε για το αν αυτό που παρακολουθούμε είναι μια μεταφυσική ιστορία ή οι παραισθήσεις μιας οικογένειας που βυθίζεται στην παράνοια (με μια εξαίρεση…) και το κάνει τόσο καλά που δεν γίνεται να μην του βγάλεις το καπέλο. Αν η ταινία αυτή είχε ένα πιο soft φινάλε μάλλον θα τύγχανε κοινής αποδοχής από κάθε θεατή που θα το έβλεπε. Είναι όμως δεδομένο πως μόνο και μόνο εξαιτίας αυτού του φινάλε που επέλεξε ο δημιουργός της αυτή η ταινία θα διχάσει.

Είναι εξίσου δεδομένο ωστόσο πως όσοι έψαχναν την αναβίωση του ιδιαίτερου σινεμά τρόμου του Πολάνσκι των 70s, το βρήκαν στο «Hereditary». Θέλει ο Άστερ να γίνει ο «νέος Πολάνσκι»; Θα φανεί από το πως θα συνεχίσει την καριέρα του. Με μια τέτοια ταινία και με τέτοιο φινάλε πάντως κάνει μπαμ πως τον έχει μελετήσει τον Πολωνό…