Headbang Lullaby (Berlinale Panorama Κριτική) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Headbang Lullaby (Berlinale Panorama Κριτική)

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Ο Μαροκινός σκηνοθέτης Hicham Lasri  δημιουργεί έναν ονειρικό κόσμο στο Headbang Lullaby μέσα από τον οποίο προσπαθεί να αναδείξει το στοιχείο του παράλογου που χαρακτηρίζει την κοινωνία αλλά και την πολιτική ιστορία της χώρας του. Ο ήρωας του ο Daoud βρίσκεται πάνω σε μια γέφυρα που θυμίζει μετα-αποκαλυπτικό τοπίο και προσπαθεί να κατανοήσει τους ανθρώπους που συναντάει εκεί πάνω αλλά και να συμφιλιωθεί με την ενοχή που νιώθει. O Lasri προσπαθεί μέσα απο το στοιχείο της υπερβολής να συνθέσει μια κριτική της κοινωνίας και να αναδείξει το τέλμα στο οποίο βρίσκεται. Ωστόσο σκηνοθετικά αποτυγχάνει να βάλει τον θεατή σε αυτό τον κόσμο που έχει φτιάξει και καταλήγει να κουράσει με τα ψυχεδελικά πλάνα του και την συνεχής κίνηση της κάμερας.

Η ιστορία ξεκινάει στις 11 Ιούνιου του 1986, μία μέρα αφού η ποδοσφαιρική ομάδα του Μαρόκο έγραψε ιστορία, νικόντας στο Παγκόσμιο Κύπελλο την Πορτογαλία. Ο Daoud  είναι ένας αστυνομικός που έχει χτυπηθεί στο κεφάλι μερικά χρόνια πρίν κατα την διάρκεια μιας διαδήλωσης για την φτώχεια (Bread Protest). Στις 11 Ιουνίου του ζητείται απο την κυβέρνηση να φυλάξει μια γέφυρα, έξω απο την Καζαμπλάνκα που βρίσκεται μεταξύ ενός εγκαταλελημένου αυτοκινητόδρομου και μιας απομακρυσμένης κοινότητας. Ο Daoud περιμένει στην γέφυρα την άφιξη του Βασιλειά Χασάν ΙΙ που δεν είναι καθόλου σίγουρη. ‘Οσο περιμένει, περνάνε απο την γέφυρα μια μυστήρια γυναίκα με προκλητική εμφάνιση, ένα παιδάκι που τον ενοχλεί παίζοντας μπάλα και πολλοί ιδιόρυθμοι κάτοικοι της κοινότητας, απο αστυνομικούς μέχρι και συγγενείς πολιτικών κρατουμένων. Μέσα σε όλες τις σουρεαλιστικές καταστάσεις που συναντάει ο Daoud νιώθει να χάνει το μυαλό του, το οποίο όπως λέει είναι πια απο ατσάλι.Το νικητήριο γκόλ της Εθνικής ομάδας είνα πάντα στο background της ταινίας ενώνωντας μεταξύ τους όλους τους ήρωες και μεταδίδοντας ένα μήνυμα αισιοδοξίας για το μέλλον.

Ο Lasri προσπαθεί να αποδώσει την προσπάθεια του Daoud να επιβιώσει σε μια διχασμένη κοινωνία. Επιχειρεί με πολλούς κωμικούς τρόπους να μας μεταφέρει την εξαθλίωση των ανθρώπων λόγω της φτώχειας όπως με το περιστατικό της νύφης που πουλιέται απο τον πατέρα της για 11 με 12 πρόβατα ή τον νεαρό που θέλει να σπάσει στο κεφάλι του αστυνομικού ένα μπουκάλι με λεμονάδα αλλά προνοεί να πιεί πρώτα την λεμονάδα γιατί είναι και ακριβή. Ωστόσο η έντονη μουσική που χρησιμοποιεί, τα περιστρεφόμενα πλάνα και τα έντονα χρώματα έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργούν στον θεατή τον ίδιο πονοκέφαλο που δημιουργεί και στον Daoud η πολιτική κατάσταση. Ο Lasri  εύστοχα χρησιμοποιεί τον πρωταγωνιστή του ως έναν αναξιόπιστο αφηγητή για να περιγράψει μια ρευστή και συνεχώς υπο αλλαγή κοινωνία. Το πληθωρικό όμως σενάριο του συγκρούεται με την πληθωρική σκηνοθεσία του δημιουργόντας ένα υπερβολικά φορτομένο θέαμα.