Guilty Pleasures: Urban Legend / Το Ξύπνημα των Θρύλων – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Guilty Pleasures: Urban Legend / Το Ξύπνημα των Θρύλων

Είδος:

Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο:
Ηθοποιοί: , , , , , , ,

Γράφει:

Από όλες τις ένοχες απολαύσεις που έχουν περάσει από αυτή την στήλη δεν υπάρχει ίσως πιο ένοχη από τούτο εδώ το θριλεράκι του 1998. «Το Ξύπνημα των Θρύλων», όπως πολύ ευφάνταστα μετέφρασαν οι Έλληνες διανομείς περιμένοντας να τσιμπήσουν και οπαδούς του Ολυμπιακού στο target group, κατηγορείτε βάσιμα για άθλιες ερμηνείες, μονοδιάστατους χαρακτήρες και στοίβαγμα όλων το πιθανών κλισέ που μπορείς να συναντήσεις σε μια ταινία τρόμου.

Στο επίκεντρο της ιστορίας μας βρίσκεται μια νεαρή φοιτήτρια, η Νάταλι που σπουδάζει λαογραφία σ’ένα απομονωμένο πανεπιστήμιο της Νέας Αγγλίας. Η Νάταλι εκτός του ότι είναι το φαβορί για τον τίτλο του πιο εκνευριστικού final girl που έβγαλαν τα 90’s, κρύβει κλασσικά ένα ένοχο μυστικό που μοιάζει να το έκλεψε ξεδιάντροπα από την Jennifer Love Hewitt του “I Know what you did Last Summer”. Το ένοχο αυτό μυστικό θα την βάλει στο στόχαστρο ενός παρανοϊκού δολοφόνου που αντλεί την έμπνευση του από γνωστούς αστικούς θρύλους, τρομαχτικές ιστορίες δηλαδή, που διάφοροι γραφικοί υποστηρίζουν ότι έζησε η ξαδέρφη του μπατζανάκη του περιπτερά τους, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν συμβεί ποτέ. Αυτό βέβαια όπως υπογραμμίζει το εύστοχο tag line δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν και να συμβούν, γεγονός που δίνει έναυσμα στον δημιουργικό ψυχοπαθή μας να ξεπαστρέψει όλους τους άτυχους συμφοιτητές της Νάταλι με τρόπο που παραπέμπει απευθείας σε αυτούς.

Victimized-by-a-throwback

Το μυστήριο θα αναλάβει να λύσει η ίδια η Νάταλι παρέα με τον φιλόδοξο αρχισυντάκτη της φοιτητικής εφημερίδας. Τον τελευταίο τον υποδύεται ένας άγνωστος τότε Jared Leto,  που αν κάποιος σου λεγε πως « να δεις αυτός μια μέρα θα πάρει όσκαρ» θα τον ρωτούσες το κλασσικό της εποχής «τι πίνεις και δεν μας δίνεις;». Το ικανότατο αυτό δίδυμο αυτοσχέδιων ντετέκτιβ, αφού αφήσει το δολοφόνο να θερίσει το μισό campus με τσεκούρι, θα φτάσει σε μια τραγική αποκάλυψη που αποτελεί και την κορυφαία στιγμή της ταινίας. Η σκηνή που ο δολοφόνος βγάζει την κουκούλα του είναι πραγματικά μια σκηνή ανθολογίας που χαράχτηκε στην μνήμη μας για όλους τους λάθος λόγους και κυρίως για την χρήση του όρου «τρελοπουτάνα» στην ελληνική μετάφραση, που απορούμε πως δεν έγινε trend στην τοπική αργκό.

URBAN LEGEND, Rebecca Gayheart, Loretta Devine, 1998

Μέχρι τότε θα έχετε παρακολουθήσει μια ευβλαβική επανάληψη όλων των  μοτίβων του είδους, σε ένα σενάριο που μοιάζει να γράφτηκε με καρμπόν. Κάτι σαν το “Scream” δηλαδή χωρίς όμως το χιούμορ, τις ανατροπές, την έμπνευση και την σαρκαστική διάθεση. Δηλαδή κάτι καθόλου σαν το “Scream”.

Η γαργαλιστική αρχική ιδέα θάβεται κάτω από μια άχαρη σεναριακή ανάπτυξη που βρίθει από εξωφρενικές απιθανότητες, plot holes κι αντιπαθητικούς χαρακτήρες που παίρνουν πάντα τις χειρότερες δυνατές αποφάσεις. Μέσα σε όλα υπάρχει και μια ερωτική αντιζηλία αλά “Beverley Hills”, που αντί για δράμα προσφέρει αβίαστο και γάργαρο γέλιο, ειδικά τις στιγμές που οι  εμπλεκόμενες προσπαθούν να την διαπραγματευτούν όσο δίπλα τους ξεπετάγονται πτώματα από το πουθενά.

Stunt-casting-with-Englund-and-Pepsi

Παρόλα αυτά δεν μπορείς να μην θαυμάσεις την αξιοπρέπεια με την οποία διαχειρίζεται αυτό το σενάριο – ναυάγιο, ο σκηνοθέτης Jamie Blanks που μας έδωσε αργότερα και το αντίστοιχης αισθητικής “Valentine”. Με την βοήθεια μιας καλοδουλεμένης φωτογραφίας από τον ομογενή μας James Cressanthis, στήνει μερικά ατμοσφαιρικά πλάνα μέσα στο γοτθικό σκηνικό του πανεπιστημίου και μερικές λειτουργικές σκηνές τρόμου, που αναδυκνείoνται και από το αποτελεσματικό μοντάζ. Oι guest εμφανίσεις από γνωστές φιγούρες του horror cinema, όπως αυτή του Robert Englund ( ο πρώτος κι ανυπέρβλητος  Freddy Krueger) και της γνωστής scream queen Danielle Harris, χαρίζουν κι αυτές ένα κάποιο κινηματογραφικό ενδιαφέρον στο εγχείρημα για τους horror geeks.

Αυτό το προσεγμένο περιτύλιγμα διασώζει κάπως την ευπρέπεια του τελικού προϊοντος, που η πλοκή του προσφέρει άπειρες ευκαιρίες για κανιβαλισμό, καθιστώντας το μια πρώτης τάξεως επιλογή για μια βραδιά θριλερικού χαβαλέ. Προσοχή όμως, μείνετε στο πρώτο μέρος και σε καμία περίπτωση μην ενδώσετε στα δύο sequels που το ακολούθησαν, κι είναι μόνο guilty και καθόλου pleasure.

623

Βαθμολογία Χρηστών


1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Προβολές


Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες