Guilty Pleasures: The Final Girls – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Guilty Pleasures: The Final Girls

Είδος: ,
Έτος παραγωγής:
Σκηνοθεσία:
Σενάριο: ,
Ηθοποιοί: , , , ,
Βαθμολογία Χρηστών:
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Οι ταινίες τρόμου που κλείνουν το μάτι στο θεατή, αποδομώντας ταυτόχρονα τα κλισέ και την φόρμουλα του είδους, είναι πλέον τόσες ώστε να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι έχουμε ένα καινούριο sub genre. Ανατρέχοντας στην πρόσφατη ιστορία μας έρχονται στο μυαλό τα χαρακτηριστικά παραδείγματα των “The Cabin in the Woods” και “Detention” ενώ αν πάμε ακόμα πιο πίσω, στις απαρχές του φαινομένου θα φτάσουμε μέχρι το “Funny Games” του Michael Haneke και φυσικά το “Scream” του Wes Craven, που πρώτο έκανε μόδα το self awareness μέσα στο σινεμά τρόμου. Και παρόλο που πιστεύαμε ότι μετά το “Cabin in the Woods”, δεν έχει μείνει να ειπωθεί κάτι άλλο σχετικά με τα στερεότυπα που έχει προσφέρει το είδος στην λαϊκή κουλτούρα, το αναπάντεχα αυτό συγκινητικό φιλμάκι που έκανε πρόσφατα πρεμιέρα την περασμένη βδομάδα στις Η.Π.Α έρχεται να μας διαψεύσει. Τοποθετώντας την βασική ιδέα του “Pleasantville” σε ένα σκηνικό αλά “Παρασκευή και 13” , οι σεναριογράφοι M.A. Fortin και Joshua John Miller, στήνουν ένα διασκεδαστικό λούνα παρκ για τους fan των 80’s shlasher, που δεν σπάει απλά πλάκα με τις κακοτεχνίες της εποχής αλλά τις αντιμετωπίζει με νοσταλγία και τρυφερότητα.

98YzNz_finalgirls_02_o2_8740142_1439244374-620x400

Όλα ξεκινάνε όταν η νεαρή Max επισκέπτεται απρόθυμα τον κινηματογράφο της γειτονιάς της μαζί με μια παρέα συμμαθητών της προκειμένου να παρακολουθήσουν όλοι μαζί το “Camp Bloodbath”, ένα εμβληματικό θρίλερ της δεκαετίας του 80 που παραπέμπει άμεσα στο πραγματικό “Friday the 13”. Ο λόγος για τον οποίο η Max δεν θέλει να παρευρεθεί στην προβολή είναι γιατί ένα από τα θύματα του δολοφόνου στην ταινία, το υποδύεται η νεκρή πλέον μητέρα της, που στα νιάτα της είχε υπάρξει ανερχόμενη scream queen. Παρόλα αυτά όχι μόνο πείθεται από τους φίλους τους να ξαναδεί την ταινία, αλλά αναγκάζεται εξαιτίας ενός ατυχήματος να την ζήσει! Όταν κατά λάθος ξεσπάσει πυρκαγιά στην αίθουσα, η Max και η παρέα της θα προσπαθήσουν να ξεφύγουν περνώντας μέσα από το πανί και τότε εντελώς ανεξήγητα η οθόνη θα τους ρουφήξει στο σύμπαν της ταινίας. Οι έφηβοι του 2015 λοιπόν θα πρέπει να βοηθήσουν τους συνομηλίκους τους από τα 80’s ώστε να γλιτώσουν την χαντζάρα του δολοφόνου. Παράλληλα η Max θα βάλει ειδικό στόχο, ώστε ο χαρακτήρας της μητέρας της να φτάσει ζωντανός στους τίτλους τέλους, παίρνοντας τη θέση του final girl.

Να παραδεχτούμε εξαρχής, βέβαια, πως οι περισσότερες από τις παραπάνω ιδέες είναι δανεισμένες από όλα σχεδόν τα προαναφερθέντα φιλμ. Αυτό βέβαια δεν κάνει το “The Final Girls” λιγότερο απολαυστικό. Τα κωμικά στιγμιότυπα που προκύπτουν από την αλληλεπίδραση των μονοδιάστατων χαρακτήρων του 80 με τους ήρωες του σήμερα είναι ιδιαιτέρως χιουμοριστικά, τόσο στη σύλληψη όσο και στην εκτέλεση. Αντίστοιχα λειτουργικά είναι και τα σημεία που η κινηματογραφική ροή της αφήγησης, της ταινίας μέσα στην ταινία, συγκρούεται με την φυσική ροή στην οποία είναι συνηθισμένοι οι “πραγματικοί” πρωταγωνιστές, οι οποίοι έκπληκτοι βρίσκουν τους εαυτούς τους να εγκλωβίζονται ξαφνικά μέσα σε ασπρόμαυρα flash back ή να παγιδεύονται σε slow motion.

malin-ackerman-taissa-farmiga-bond-in-the-final-girls

Τέτοιου είδους χαβαλέ βέβαια που βασίζεται σε μετακινηματογραφικά παιχνιδάκια, έχουμε απολαύσει πλειστάκις στο σινεμά, από τότε που ο Γούντι Άλεν άφησε τον πρωταγωνιστή του να δραπετεύσει από το σέλιλοϊντ στην πλατεία του κινηματογράφου, στο “Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου”. Αυτό που πραγματικά κάνει το ” The Final Girls” να διαφέρει είναι πως στον πυρήνα του διαθέτει μια πραγματικά συγκινητική ιστορία απώλειας, που ο σκηνοθέτης μεταχειρίζεται με ευαισθησία χωρίς να χάνει ποτέ το feelgood ύφος του. Η σχέση της Max με τον χαρακτήρα της εκλιπούσας μητέρας της χαρίζουν στο φιλμ κάποιες πραγματικά συγκινητικές στιγμές που δεν περιμένεις ποτέ να δεις σε shlasher film, με αποκορύφωμα την στιγμή που η Malin Akerman πάει να συναντήσει τον δολοφόνο της χορεύοντας το “Betty Davis Eyes”.

Με αντίστοιχα καλόκαρδη διάθεση, βέβαια, προσεγγίζουν και τους περιφερειακούς χαρακτήρες οι δημιουργοί. Ακόμα και το “κακό” κορίτσι της υπόθεσης (H Nina Dobrev από το “Vampire Diaries”, έξοχη σε κόντρα ρόλο), βρίσκει χρόνο λίγο μετά τη μέση του φιλμ να ζητήσει τις συγνώμες της και να κλείσει τους λογαριασμούς της με τους φίλους της, υποπτευόμενη πως “δεν θα προλάβει να δει τα credits ζωντανή εφόσον είναι η bitch σε ταινία τρόμου της δεκαετίας του 80″. Αυτό που ουσιαστικά λοιπόν ανατρέπει το ” The Final Girls” και ταυτόχρονα καταδεικνύει είναι η αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζει το είδος τους πρωταγωνιστές του. Ένα είδος που είναι κακόφημο για την ευκολία με την οποία αναπαράγει κοινωνικά στερεότυπα, καθρεφτίζοντας το συντηρητισμό του μέσου θεατή και την ανάγκη της κοινής γνώμης να μοιράζει ταμπέλες. Εκεί λοιπόν που σε ένα άλλο τυπικό θρίλερ βλέπεις τον δολοφόνο να μετατρέπει σε σουβλάκι την ηλίθια μαζορέτα, το “The Final Girls” έρχεται χωρίς να κουνάει το δάχτυλο και με κάθε καλή πρόθεση σε ρωτάει “Μήπως δεν είναι απλά μια ηλίθια μαζορέτα;”.

Χωρίς να μπορεί να διεκδικήσει μια περίοπτη θέση στην ιστορία του κινηματογραφικού τρόμου, κυρίως λόγω του ότι οι βασικές ιδέες του δεν μπορούν να χαρακτηριστούν πρωτοπόρες και δευτερευόντως γιατί η χαβαλετζίδικη διάθεση είναι κάτι που σπάνια εκτιμούν οι στρυφνοί ειδήμονες της έβδομης τέχνης και οι σκληροπυρηνικοί horror freaks, το φιλμ του Todd Strauss Schulson διαθέτει όλα τα εχέγγυα για να αποκτήσει cult status και μια μεγάλη μερίδα παθιασμένων οπαδών, της οποίας δηλώνουμε περιχαρείς μέλη.

the-final-girls-com-nina-dobrev-e-taissa-farmiga_399231